Uzasadnienie
W dniu 12 lutego 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił sprzeciw w przedmiotowej sprawie.
Straszy Referendarz Sądowy WSA w Krakowie dnia 24.04.2018r. przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
W dniu 09.05.2018r. wpłynęła do tut. Sądu skarga kasacyjna od w/w wyroku WSA w Krakowie, sporządzona osobiście przez stronę.
Na podstawie postanowienia Starszego Referendarza Sądowego WSA w Krakowie z dnia 24.04.2018r, Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej, dnia 16.05.2018r. wyznaczył pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata M. R. - K. Wyznaczony pełnomocnik udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego do zastępowania go w przedmiotowej sprawie adwokatowi K. N. W dniu 29.05.2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną.
Dnia 13.06.2018r. wpłynęło do tut. Sądu "Pismo w sprawie", z dnia 12.06.2018r.,sporządzone przez adwokata K. N., zawierające wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej pełnomocnikowi z urzędu adw. M. R. – K. Przedmiotowe pismo zawierało oświadczenie, że koszty te nie zostały uregulowane chociażby w części przez skarżącego.
Dołączona została do niego stosowna opinia w przedmiocie braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie w sprawie III SA/Kr 91/18.
Dnia 22.10.2018r. wpłynęło pismo adwokata M. R. – K., zawierające jej oświadczenie, iż honorarium adwokackie z tytułu udzielenia pomocy prawnej stronie skarżącej nie zostało zapłacone przez P. K. zarówno w całości, jaki w części.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz.1302) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Pełnomocnik substytucyjny wyznaczonego adwokata sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Tym samym wyznaczony adwokat wywiązał się z powierzonych mu obowiązków. Stąd też zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu jest zasadne.
Orzekający przyznał więc wyznaczonemu pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 180 zł, na podstawie w § 21 ust. 1 pkt 2) lit. b. w zw. § 21 ust. 1 pkt 1) lit. c. oraz w zw. z § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016 poz. 1714).
Wynagrodzenie podwyższone zostało o stawkę podatku od towarów i usług, ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1) ustawy o podatku od towarów i usług, z dnia 11 marca 2004 r. (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1221 z p. zm.) w zw. z § 4 ust. 3 w/w rozporządzenia i wynoszącą w tym wypadku 41,40 zł.
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i 2, pkt 8), ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302).