Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 października 2008 r. ustanowiono dla skarżącego adwokata (k. 26), którego Okręgowa rada Adwokacka wyznaczyła ostatecznie w osobie mecenasa A. Ż. (vide: zarządzenie Dziekana ORA k. 69).
Wyznaczony adwokat po otrzymaniu od strony pełnomocnictwa (k.
75) podjął przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie czynności (k. 93, 101) a następnie po wydaniu przez ten sąd wyroku (k. 102) sporządził i wniósł skargę kasacyjną (k. 116). W rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym która odbyła się w dniu 1 kwietnia 2010 r. adwokat nie wziął udziału (vide: odpis protokołu rozprawy k. 123).
Z uwagi na fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał zawartego w skardze kasacyjnej wniosku adwokata A. Ż. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy rzeczony ponowił swój wniosek składając go osobiście w dniu 7 czerwca 2010 r. w tutejszym wojewódzkim sądzie administracyjnym. Adwokat oświadczył, że nie otrzymał od skarżącego w tej sprawie wynagrodzenia w całości ani w części.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku zostało ono złożone przez adwokata.
Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 (§2 ust. 2). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 ust. 1 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Ponieważ przedstawiony przez Naczelny Sąd Administracyjny odpis protokołu rozprawy jaka odbyła się w dniu 1 kwietnia 2010 r. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że adwokat A. Ż. nie brał udziału w rozprawie przed tym sądem, więc za samo sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przysługuje mu stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b) opłata w wysokości 120 zł. Kwota ta odpowiada 50% stawki określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c). Pamiętać bowiem trzeba, iż adwokat został dla strony ustanowiony jeszcze przed wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i za podjęte w pierwszej instancji czynności otrzymał już stosowne wynagrodzenie (vide: pkt. II wyroku WSA z dnia 20.08.09 r. k. 102).
Ponieważ charakter sprawy i obszerność jej akt nie obiegały od przeciętnych a Naczelny Sąd Administracyjny nie odnalazł usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej brak było podstaw aby przyznać adwokatowi podwyższone wynagrodzenie (§2 ust. 1 rozp). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega jednak powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji.