Uzasadnienie
Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia [...] 2014 r. [...], działając na podstawie art. 26 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 roku o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 z późn. zm.) oraz art. 106 i art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) stwierdził, że M. R. nie posiada nienagannej opinii. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że wobec opiniowanego w 2010 roku w Komendzie Powiatowej Policji było prowadzone postepowanie karne zakończone aktem oskarżenia o to, że "w dniu 30 października 2009 roku w C woj. [...], przywłaszczył komputer przenośny marki [...] o wartości 2.059,99 zł na szkodę E. K., tj. o przestępstwo z art. 284 § 1 kodeksu karnego (kk), a następnie wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt [...] postępowanie karne wobec M. R. za ten czyn na mocy art. 66 § 1 i § 2 kk oraz art. 67 § 1 kk warunkowo umorzono na okres próby wynoszący jeden rok.
Zdaniem organu, oznacza to, że wina opiniowanego w popełnieniu przestępstwa przeciwko mieniu została potwierdzona, a tym samym należy stwierdzić, że M. R. naruszył normy prawa. Organ zaznaczył również, że w poprzednim miejscu zamieszkania – w miejscowości T - opiniowany nie posiadał nienagannej opinii, albowiem z materiałów, którymi dysponuje Policja – protokołów przesłuchań świadków W. D., P. S., M. D. i B. D. - wynika, że M. R. wykazywał postawę agresywną, nadpobudliwą i problemy sąsiedzkie rozwiązywał używając siły fizycznej w stosunku do osób, co rodzi uzasadnione wątpliwości co do gwarancji prawidłowego wykonywania zawodu pracownika ochrony. W postanowieniu zaznaczono, że w obecnym miejscu zamieszkania, w miejscowości D, M. R. posiada pozytywną opinię wśród sąsiadów.
M. R. złożył zażalenie na powyższe postanowienie Komendanta Powiatowego Policji, w którym zarzucił, że wymieniony w postanowieniu wyrok Sądu Rejonowego był już powoływany w postępowaniu dotyczącym wydania opinii prowadzonym w 2013 r., które zostało prawomocnie umorzone w styczniu 2014 r. z uwagi na zmianę przepisów prawa i z tego względu – zdaniem żalącego się – nie może zostać uznany za dowód w tej sprawie, tym bardziej, że nie znajduje obecnie potwierdzenia w Krajowym Rejestrze Karnym. Zarzucił też, że zostały wykorzystane bezprawnie zeznania świadków sporządzone na potrzeby innego postępowania i w przesłuchaniu tych świadków nie brał udziału, co uniemożliwiło mu zadawanie pytań i składanie wyjaśnień. Zdaniem M. R., świadkowie ci nie są wiarygodni, gdyż w swoim środowisku uznawani są za osoby nadużywające alkoholu i skonfliktowane z całym otoczeniem.
Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem tego organu, organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i prawidłowo go ocenił uznając, że nie pozwala on na przyjęcie, iż odwołujący się posiada nienaganną opinię. Organ odwoławczy zaznaczył, że pojęcie nienaganności – według Słownika Języka Polskiego – oznacza postępowanie bez zarzutu, wzorowe, a według orzecznictwa sądownictwa administracyjnego oznacza człowieka prawego, solidnego, o nieskazitelnym charakterze. Zdaniem tego organu, "nienaganna opinia" to coś więcej niż tylko "pozytywna opinia" i w tym kontekście – wobec zebranego materiału – nie można przyjąć, że M. R. posiada opinię nienaganną. Organ II instancji zaznaczył, że pomimo tego, że wyrok odnośnie opiniowanego stwierdzający warunkowe umorzenie postępowania karnego nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym, to pozostaje on w materiałach Policji i ma on znaczenie o tyle, że wskazuje na brak możliwości stwierdzenia, iż odwołujący się posiada nienaganną opinię. Na poparcie swego stanowiska organ wskazał szereg orzeczeń sądownictwa administracyjnego.
M. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając postanowieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez dopuszczenie dowodu z wyroku Sądu Rejonowego z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt [...], który uległ zatarciu, a tym samym według skarżącego organ "wkroczył w materię przesłanki niekaralności, którą organ prowadzący postępowanie administracyjne ustala na podstawie treści zaświadczenia o niekaralności". Nadto skarżący podtrzymał wszystkie twierdzenia i zarzuty zawarte w odwołaniu podnosząc, że organ nie wziął pod uwagę okoliczności przemawiających na jego korzyść.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi podkreślając, że wydane postanowienie znajduje oparcie w materiałach, którym dysponuje Policja i zaznaczając, że skarżący został zawiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, co potwierdził w pisemnym oświadczeniu stwierdzającym fakt zapoznania się z aktami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc spraw merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga M. R. nie zasługuje na ich uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie i postanowienie go poprzedzające organu I instancji odpowiadają prawu.
Sąd podnosi, że zaskarżone postanowienia organów obu instancji znajdują oparcie w przepisach ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 z późn. zm.). W szczególności należy zauważyć, że art. 26 ust. 5 i ust. 6 zdanie pierwsze stanowią:
"Art.
- 26. (...) 3. Na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która:
- 5) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo;
- 6) posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji (...)."
Już z samego brzmienia przytoczonych wyżej przepisów wynika, że umieszczona w art. 26 ust. 3 pkt 5 wymienionej wyżej ustawy o ochronie osób i mienia kwestia skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne osoby ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony i prowadzenia przeciwko tej osobie postępowania karnego o takie przestępstwo jest samodzielną przesłanką uniemożliwiająca wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony. Jest to przesłanka odrębna od przesłanki posiadania przez osobę ubiegającą się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony posiadania nienagannej opinii wydanej przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, a więc przesłanki umieszczonej w art. 26 ust. 3 pkt 6 omawianej ustawy. Nie ma więc racji skarżący twierdząc, że organy Policji przy wydawaniu opinii nie miały prawa wskazywać na wyrok Sądu Rejonowego z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt [...], który uległ zatarciu.
Wyrok ten, jak również protokoły z przesłuchania świadków dotyczące zachowania się skarżącego w czasie innych zdarzeń zgłaszanych Policji stanowią materiały i informacje mieszczące się w pojęciu "aktualnie posiadanych przez Policję informacji", o których mowa w przytoczonym wyżej art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia.
Zdaniem Sądu, słusznie organy obu instancji wskazały, że ustawodawca wprowadził wymóg posiadania "nienagannej opinii", a nie "opinii pozytywnej". Niewątpliwie wymóg posiadania nienagannej opinii jest dalej idący i bardziej rygorystyczny niż wymóg posiadania pozytywnej opinii. Stąd też dla ustalenia, że podmiot posiada nienaganną opinię kryteria muszą być odpowiednio rygorystyczne. Sąd zwraca uwagę na to, że organy Policji posiadając w swych zasobach informację o wyroku sądu karnego, którym warunkowo umorzono postępowanie karne przeciwko skarżącemu o przestępstwo przeciwko mieniu musiały zasadnie przyjąć, że tym samym została stwierdzona nie budząca wątpliwości wina skarżącego w popełnieniu tego czynu, albowiem przesłanką zastosowania warunkowego umorzenia postępowania jest stwierdzenie, że "okoliczności zarzucanego czynu oskarżonemu nie budzą żadnych wątpliwości".
Dodatkowo w rozpoznawanej sprawie okolicznością niewątpliwie obciążającą skarżącego jest fakt, że wyrok dotyczy przestępstwa umyślnego przeciwko mieniu. W ślad za stanowiskiem organów administracyjnych należy zauważyć, że przełożenie tych faktów na ocenę osobowości starającego się o licencję, może mieć znaczący wpływ na późniejsze efekty dysponowania przez skarżącego bronią, środkami przymusu bezpośredniego i stosowania się do obowiązujących przepisów.
Tym samym, zdaniem Sądu, organy administracyjne obu instancji zasadnie przyjęły, że skarżący poprzez dokonanie czynu mającego postać przestępstwa nie posiada nienagannej opinii warunkującej otrzymanie licencji. Okoliczność, iż obecnie skarżący posiada w miejscu zameldowania pozytywną opinię nie wyłącza stwierdzenia, że dopuszczając się czynu zabronionego przeciwko mieniu dał wyraz temu, że prognoza, co do przestrzegania norm prawnych w zakresie dbałości o właściwą, zgodną z prawem ochronę mienia jest pozytywna. Skoro ustawa wymaga posiadania nienagannej opinii, to - zdaniem Sądu - nie może legitymować się taką opinią osoba, która co prawda posiada pozytywną opinię z obecnego miejsca zamieszkania, nie mniej okres jej zamieszkiwania pod tym adresem nie jest długi w stosunku do okresu zamieszkiwania w miejscu, w którym takiej pozytywnej opinii nie posiada.
Na poparcie zajętego w tej sprawie stanowiska Sąd wskazuje na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II GSK 963/10 (opubl. LEX nr 1151746): "Na nienaganną opinię w rozumieniu art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z 1997 r. o ochronie osób i mienia zasługuje człowiek prawy, uczciwy, o nieskazitelnym charakterze, niedający powodów do krytyki, solidny. Niewątpliwe na tę ocenę rzutuje też cel wydawanej opinii, nie można zatem nie wziąć pod uwagę charakteru powierzonych opiniowanemu zadań. Decydujące znaczenie będzie więc odgrywać zachowanie opiniowanego wobec innych ludzi, w różnych sytuacjach, prawidłowość i adekwatność reakcji na różne czynniki i zagrożenia." Zdaniem Sądu przytoczenia wymagają także dwa orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych potwierdzające zajęte przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko, a mianowicie: stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zawarte w wyroku z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Op 436/11 (opubl.
LEX nr 1153057): "Pracownik ochrony, który dopuścił się dokonania wykroczenia przeciwko mieniu, bez względu na jego wartość jednostkową, swoim zachowaniem zaświadczył, że jego postawa wraz z prognozą w zakresie przestrzegania norm odnoszących się do dbałości o mienie jest negatywna. Fakt ukarania pracownika ochrony za popełnione wykroczenie umyślne przeciwko mieniu, jako informacja o tym pracowniku w środowisku zawodowym czy też zamieszkania, przekłada się na ocenę tego pracownika, bowiem świadczy o sposobie zachowanie się takiej osoby w danym środowisku. Posiadaniem nienagannej opinii nie może legitymować się osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, która pomimo pozytywnego zachowania w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim czy miejsca zamieszkania, równocześnie dopuściła się wykroczenia przeciwko mieniu"; a także stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w innym składzie, a zawarte w wyroku z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1428/13 (opubl.
LEX nr 1468157): "Nie może legitymować się pozytywną opinią osoba, która co prawda posiada pozytywną opinię z miejsca zamieszkania, a równocześnie zostaje uznana wyrokiem sądu za dopuszczenie się przestępstwa bójki, również w przypadku, gdy postępowanie warunkowo umorzono.".
Wobec zarzutów skarżącego należy także – niejako na marginesie - stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie ma żadnego znaczenia fakt umorzenia w styczniu 2014 r. postępowania o wydanie licencji, albowiem Sąd dokonuje kontroli postanowienia wydanego w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe ustalenia i rozważania na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dostrzegł w przeprowadzonym postępowaniu uchybień, które miałyby lub mogłyby mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie i stwierdził, że skarga M. R. nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym, a zatem, na podstawie powołanych wyżej przepisów i art. 151 p.p.s.a., skargi oddalił, orzekając - jak w wyroku.