Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] 2020 r. nr [...] o odmowie wszczęcia na wniosek A. N. (dalej: "skarżąca") postępowania w sprawie udzielenia pomocy finansowej w formie zasiłku celowego specjalnego na zakup leków dla M. N. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Postanowieniem organu I instancji z [...] 2020 r. orzeczono jak powyżej. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano przepis art. 61a § 1 K.p.a. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że skarżąca w dniu 17 lutego 2020 r. złożyła wniosek o pomoc w formie zasiłku celowego specjalnego na zakup leków dla syna M. N. Organ I instancji podkreślił, że w sprawie objętej ww. wnioskiem została już wydana decyzja z dnia [...] 2020 r. nr [...], na podstawie której odmówiono przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. W związku z powyższym wszczęcie kolejnego postępowania w tej sprawie nie znajduje uzasadnienia.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie.
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że skarżąca w dniu 10 stycznia 2020 r. (wniosek zarejestrowany jako sprawa [...]) złożyła ustnie wniosek między innymi o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego na zakup leków dla siebie i syna M. N. Następnie w dniu 17 lutego 2020 r. organ l instancji przyjął kolejny wniosek skarżącej (zarejestrowany jako sprawa [...]) o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego na zakup leków dla syna M. N. Podanie skarżącej z dnia 10 stycznia 2020 r. w sprawie [...] zostało rozpatrzone przez organ I instancji, który decyzją z [...] 2020 r., nr [...] orzekł min. o odmowie przyznania jej świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego na zakup leków dla skarżącej i jej syna M. N. Z kolei podanie z dnia 17 lutego 2020 r., wbrew twierdzeniom organu I instancji, nie zostało do tej pory merytorycznie rozpatrzone i w tej sprawie nie wydano decyzji. W konsekwencji uznano, że skoro wnioski wpłynęły w różnych miesiącach, to każdy z nich wszczął odrębną sprawę administracyjną i powinien zostać rozpoznany osobno.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której wniosła o:
- - podjęcie kroków kontrolnych w MOPS, SKO jak i w Urzędzie Miasta,
- - przekazanie wszystkich jej akt spraw do Prokuratury na skutek notorycznego przekraczania uprawnień zarówno przez urzędników MOPS jak i SKO (w tym brak przestrzegania RODO),
- - zmianę decyzji MOPS i SKO tj. zasądzenie przez WSA od MOPS wyższego zasiłku,
- - zwrot środków od MOPS poniesionych na skutek zapożyczania się na życie na skutek braku pomocy z MOPS od 2018 r.,
- - całościowe pokrycie kosztów mojego leczenia (ale nie w DPS-ie, ZOL-u czy też zakładzie psychiatrycznym) przez MOPS (działającego z up. Prezydenta Miasta),
- - przyznanie jednego pełnomocnika z urzędu.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., że jej zdaniem organ pomocowy nie wspiera jej we właściwy sposób w przezwyciężeniu ciężkiej sytuacji życiowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Jednocześnie zgodnie z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej: P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Rozpoznając przedmiotową sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego orzekające o uchyleniu postanowienia organu pierwszej instancji z 16 marca 2020 r. o odmowie wszczęcia postępowania nie narusza prawa i brak jest podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego.
Jak wskazuje stan faktyczny sprawy skarżąca złożyła dwa wnioski odnośnie udzielenia pomocy finansowej w formie zasiłku celowego specjalnego na zakup leków dla M. N. I tak w dniu 10 stycznia 2020 r. (wniosek zarejestrowany jako sprawa [...]) złożyła ustnie wniosek między innymi o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego na zakup leków dla siebie i syna M. N. Następnie w dniu 17 lutego 2020 r. organ l instancji przyjął kolejny wniosek skarżącej (zarejestrowany jako sprawa [...]) o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego na zakup leków dla syna M. N. Decyzją z dnia [...] 2020 r., nr [...] organ pierwszej instancji - rozpoznając wniosek skarżącej z 10 stycznia 2020 r. - orzekł min. o odmowie przyznania jej świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego na zakup leków dla skarżącej i jej syna M. Natomiast – jak słusznie stwierdziło Kolegium w zaskarżonym postanowieniu – nie rozstrzygnięto wniosku skarżącej o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego na zakup leków dla jej syna M. złożonego przez skarżącą 17 lutego 2020 r.
Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że zarówno wniosek z 10 stycznia 2020 r. jak i wniosek z 17 lutego 2020 r. nie precyzowały za jaki okres skarżąca ubiega się o zasiłek celowy specjalny na zakup leków dla syna. Skoro więc wnioski wpłynęły w różnych miesiącach, to każdy z nich wszczął odrębną sprawę administracyjną i powinien zostać rozpoznany osobno. Nie ma wątpliwości, że odmowa przyznania świadczenia w jednym miesiącu nie pozbawia prawa do ubiegania się o to samo świadczenia w przyszłości.
Tym samym należało uznać, że w postanowieniu organu pierwszej instancji z 16 marca 2020 r. doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 61 a K.p.a. W badanej sprawie nie zaistniały bowiem żadne z powodów uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Niewątpliwie w dniu 17 lutego 2020 r. złożono wniosek o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego na zakup leków dla syna skarżącej, który należy rozpoznać. Słusznie więc organ odwoławczy uchylił postanowienie organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.
W konsekwencji wobec prawidłowego stanowiska SKO zawartego w zaskarżonym postanowieniu, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. oraz § 2 i § 3 w związku z § 21 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r., poz.
- 18) - pkt 2 sentencji wyroku.