Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2011 r. Referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata, gdyż nie wykazał on aby spełniał ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy.
W sprzeciwie skarżący podniósł, że dane przez niego podane we wniosku są prawdziwe i wniósł o "ponowne zweryfikowanie i ustanowienie obrońcy z urzędu".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarżący domaga się sądowych i ustanowienie adwokata, a więc przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Może ono być przyznane osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarżący warunku tego nie spełnił. Przede wszystkim należy wskazać, że zarządzeniem z 28 października 2011 r. skarżący został przez referendarza sadowego w trybie art. 255 p.p.s.a. wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący wezwania tego nie wykonał, a jedynie złożył pismo, w którym bardzo ogólnie wskazał, iż nie posiada żadnych środków pieniężnych, stracił odszkodowanie i nie ubiega się o pomoc społeczną, a urzędnik bez jego wiedzy rozwiązał umowę o dożywocie, nie jest też zarejestrowany jako osoba bezrobotna.
W sprzeciwie od postanowienia referendarza również nie wskazał z jakich dochodów się utrzymuje.
Dane umieszczone przez J. W. we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie są wystarczające by przyznać mu prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Z akt sprawy wynika, iż otrzymał on na mocy decyzji Wojewody z dnia 18 maja 2010 r. odszkodowanie w wysokości 449.988 zł. Ogólnikowe stwierdzenie przez skarżącego, nie poparte żadnymi dowodami, iż stracił odszkodowanie, jest nierealne i w ocenie Sądu nie może być uznane za prawdziwe.
W tej sytuacji należało uznać, że skarżący nie wykazał spełnienia przesłanki, o której mowa w powołanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 i dlatego na podstawie powołanego przepisu w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.