Uzasadnienie
S. B. w skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 maja 2013 r. znak: [...] zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją tą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. Skarżący podniósł, że jego przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej i dlatego zapłata kwoty 5.000 zł może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę w postaci ograniczenia przewozów i konieczności zwolnienia kierowców.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, iż zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie zmierza do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie są grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa.
Na aprobatę zasługuje także teza sformułowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11 (Lex Omega nr 948885), iż "W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ppsa oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." Dlatego nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie.
Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku skarżącego, należy podkreślić, że to wnioskodawca powinien przedstawić dane, na podstawie których Sąd byłby w stanie ocenić, czy sytuacja skarżącego rzeczywiście jest tego rodzaju, że nie jest on w stanie uiścić nałożonej kary bez wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże w ocenie Sądu skarżący jedynie w sposób ogólny powołał się na trudną sytuację finansową. We wniosku skarżący nie podał żadnych konkretnych danych potwierdzających, że w stosunku do niego zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący ograniczył się bowiem do ogólnego stwierdzenia, że w jego przedsiębiorstwie nastąpiły "zatory finansowe niezależne od skarżącego". Skarżący jednak w żaden sposób nie przedstawił wysokości posiadanych przez siebie środków finansowych, a oczywistym jest, że dopiero zestawienie aktywów i zobowiązań skarżącego dawałoby podstawę do oceny, czy zachodzą postawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określone w art. 61 § 3 ppsa.
Skoro więc skarżący, na którym spoczywał ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie wywiązał się z obowiązku przedstawienia w swoim wniosku wszystkich istotnych okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 4 i 5 ppsa.