Uzasadnienie
Ustanowiony dla skarżącej - po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienia z dnia 29 października 2010 r. o odrzuceniu skargi (k. 21)- na mocy postanowienia referendarskiego z dnia 18 lutego 2011 r. radca prawny (k.
70) wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w osobie mecenasa W. P. (vide: pismo Dziekan Rady OIRP z dnia 24.03.2011 r.) w piśmie które do tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego wpłynęło 12 kwietnia 2011 r. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Do pisma dołączył odpis sporządzonej opinii wraz z dowodem wysłania jej do strony listem poleconym.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z aktualnie obowiązującymi rozwiązaniami przyjętymi w §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części.
Skoro zatem w realiach rozstrzyganego przypadku radca prawny nie złożył takiego oświadczenia, bo nie ma go ani w treści pisma opatrzonego pieczęcią prezentaty tutejszego sądu z datą 12.04.2011 r. gdzie sformułowano li tylko osnowę samego wniosku ani też takiego oświadczenia nie ma w treści sporządzonej opinii zatem przy zastanym układzie procesowym nie istniała inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia złożonego wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Brak było podstaw, aby wzywać radcę prawnego do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca radcy prawnego nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa.
Nie istniała też możliwość wyinterpretowania treści takiego oświadczenia z samej li tylko osnowy wniosku "o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (...)" gdyż działanie takie prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnego nadawania z urzędu składanym pismom treści, których są one pozbawione. Nie można bowiem błędnie utożsamiać treści żądania z oświadczeniem (por. postan. NSA z 18 października 2005 r. sygn. akt II FZ 625/05).
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.