Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 22 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 939/20

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] 2020 r. znak: [...] Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wymierzył stronie skarżącej A K. S. karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za realizację przewozu drogowego podlegającego zgłoszeniu bez zapewnienia przekazywania danych lokalizacyjnych środka transportu dokonującego przewozu.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 30 lipca 2019 r., w miejscowości T zjazd na drogę A4, przeprowadzono kontrolę środka przewozowego o nr rej. [...] przewożącego rafinowany olej rzepakowy w ilości 25 360 kg. Kierowcą skontrolowanego zestawu pojazdów był A. G. Zgodnie z przedstawionymi podczas kontroli dokumentami, nadawcą towaru była Grupa B M. W. S.K.A, a odbiorcą O Sp. z o.o. Przewoźnikiem realizującym transport była firma A K. S. W związku z tym transportem w systemie PUESC (SENT) dokonane zostało zgłoszenie nr [...], w którym zawarto wszystkie wymagane przepisami prawa informacje. W zgłoszeniu podano lokalizator GPS o numerze: [...]. W trakcie kontroli drogowej stwierdzono trwającą dłużej niż godzinę niesprawność lokalizatora wskazanego w zgłoszeniu. Zgodnie z pozyskanymi danymi ustalono, że ww. lokalizator znajdował się w trybie offline od dnia 29 lipca 2019 r. od godziny 16.30, a kolejne wskazanie geolokalizatora pojawiło się dnia 30 lipca 2019 r. o godz. 9.33 - w miejscu zatrzymania pojazdu do kontroli.

Przeprowadzona w ramach kontroli przewozu środkiem transportu weryfikacja zapisów w zgłoszeniu SENT z przekazaną dokumentacją nie wykazała nieprawidłowości w zakresie poprawności danych. Stwierdzono natomiast, iż wymienione w tymże zgłoszeniu urządzenie nie przekazywało wymaganych prawem danych geolokalizacyjnych.

Organ wskazał, że systemowi monitorowania przewozu podlega zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 4 i ust. 11 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2018 r., poz. 2332 ze zm.) - dalej ustawy o SENT, przewóz towarów wymienionych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 lipca 2018 r. (Dz. U. 2018 r., poz. 1427). W § 1 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia Ministra Finansów zapisano, iż systemem monitorowania drogowego i kolejowego jest objęty przewóz towarów sklasyfikowanych pod pozycjami CN od 1507 do 1516, jeżeli masa brutto przesyłanych towarów przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów. W myśl § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 przedmiotowego rozporządzenia Ministra Finansów systemu monitorowania przewozu drogowego nie stosuje się do towarów objętych procedurą celną tranzytu, składowania, odprawy czasowej, przetwarzania, wywozu albo powrotnym wywozem lub przemieszczanych w ramach procedury zawieszenia poboru akcyzy z zastosowaniem systemu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1114,1039 i 1356).

Na podstawie art. 10a ust. 2 ustawy o SENT, przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu objęty zgłoszeniem w lokalizator GPS oraz w myśl art. 10a ust. 1 cyt. ustawy, zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem.

Zgodnie z brzmieniem art. 10b powoływanej wyżej ustawy, w przypadku gdy środek transportu jest wyposażony w lokalizator, kierujący jest obowiązany: 1) włączyć lokalizator: a) przed rozpoczęciem przewozu towaru, a w przypadku kilku miejsc załadunku na terytorium kraju z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru z pierwszego miejsca załadunku na terytorium kraju, b) z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju, 2) wyłączyć lokalizator nie wcześniej niż z chwilą: a) dostarczenia towaru do miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju, a w przypadku kilku miejsc dostarczenia towaru na terytorium kraju z chwilą dostarczenia towaru do ostatniego miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju, b) zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju.

W myśl art. 10c ust. 1 i 3 ustawy o SENT, w przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji, kierujący jest obowiązany do niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej. Przewóz towaru środkiem transportu może być kontynuowany po: 1) przywróceniu sprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji, 2) przeładunku towaru na środek transportu wyposażony w sprawny lokalizator albo którego dane geolokalizacyjne są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji, 3) wyposażeniu środka transportu w sprawny lokalizator, 4) nałożeniu zamknięć urzędowych na środek transportu lub towar albo zarządzeniu konwoju.

Zgodnie z art. 26 ust. 5 ustawy o SENT do postępowania w zakresie nałożenia kary pieniężnej na podstawie przepisów przedmiotowej ustawy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. póz. 900, ze zm.) — dalej ustawy Ordynacja podatkowa.

W ocenie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego bezspornym jest, iż badany przewóz podlegał zgłoszeniu SENT. Nie ma również wątpliwości, że transport został prawidłowo zgłoszony w systemie SENT. Przewoźnik wyposażył środek transportu w urządzenie lokalizujące. Bezspornym jest również, że w trakcie przedmiotowego przewozu nie był realizowany obowiązek wynikający z art. 10 a ust. 1 ww. ustawy polegający na zapewnieniu przez przewoźnika w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Potwierdzają to zarówno informacje zawarte w protokole z dnia 30 lipca 2019 r., dane pozyskane z Izby Administracji Skarbowej we W oraz również wyjaśnienia złożone przez stronę.

Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego podkreślił, że przekazane do kontroli przewozu urządzenie lokalizujące nie przekazywało danych geolokalizacyjnych do systemu SENT-GEO w sposób prawidłowy.

Organ wskazał, że zarówno kierowca jak i przewoźnik mają możliwość weryfikacji prawidłowości działania systemu SENT w zakresie poprawności przesyłania danych geolokalizacyjnych. Należy zauważyć, iż przewoźnik w każdym momencie dysponuje możliwością sprawdzenia, poprzez stronę internetową https://puesc.gov.pl/web/puesc/sent-zew-user-406, ważności zgłoszenia przewozu wraz z ostatnią pozycją lokalizatora GPS. Przedmiotowa możliwość weryfikacji aktualnej odnotowanej pozycji geolokalizacyjnej w systemie SENT-GEO istnieje również z poziomu Aplikacji Mobilnej Kierowcy.

Organ stwierdził, że po dokonaniu analizy ustaleń dokonanych w czasie kontroli przewozu opisanego zgłoszeniem nr [...], nieprawidłowością penalizowaną przez przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów jest brak przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Tym samym, zgodnie z art. 22 ust. 2a ustawy o SENT, w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 tejże regulacji, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

Na podstawie art. 22 ust. 2b ustawy o SENT, odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10 a ust. 1 ustawy o SENT, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 3 cyt. ustawy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy o SENT.

Naczelnik podał, że w piśmie z dnia 6 listopada 2019 r. wystąpiono do strony o przekazanie pisemnych wyjaśnień i potwierdzających je dokumentów, odnośnie posiadanego majątku oraz aktualnej sytuacji finansowej. W złożonych wyjaśnieniach z 20 listopada 2019 r. oraz wniosku o umorzenie postępowania strona nie przedłożyła żadnych dokumentów, o które wnioskował organ w zakresie majątku nieruchomego i ruchomego, a także aktualnej sytuacji finansowej. W związku z powyższym organ na podstawie posiadanych baz danych ustalił, że strona uzyskała w 2018 r. przychód z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości: 1.695.832,26 zł oraz dochód w wysokości 1 88.705,07 zł. Ze składanych deklaracji dotyczących podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2019 r. wynika, że wysokość obrotu netto w poszczególnych miesiącach waha się od 100 tyś. do 193 tyś. złotych.

Ponadto podatnik deklaruje zwykle kwoty do wpłaty w wysokości kilkunastu tysięcy złotych. Adnotacją z dnia 5 lutego włączono do prowadzonego postępowania wydruk z systemu REMDAT stanowiący podstawę wskazania ww. kwot.

Wysokość kary pieniężnej nałożona niniejszą decyzją w porównaniu ze skalą prowadzonej działalności gospodarczej nie powoduje, aby kara ta mogła zagrozić płynności finansowej czy też podstawom egzystencji strony. W związku z powyższym, zdaniem organu podatkowego, nie występują okoliczności mogące przemawiać za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. W omawianej sytuacji trudno mówić również o istnieniu ważnego interesu publicznego w udzieleniu tego typu ulgi. Zdaniem organu podatkowego, fakt nierealizowania obowiązków ustawowych ciążących na przewoźniku dokonującym transportu drogowego towaru objętego monitoringiem nie przemawia za udzielaniem pomocy publicznej. Odmienne stanowisko skutkowałoby udzielaniem przywilejów z naruszeniem zasady równości i konkurencyjności podmiotów. Postawiłoby to bowiem stronę w uprzywilejowanej sytuacji względem innych firm stosujących się do obowiązujących przepisów lub w razie ich naruszenia, obciążanych sankcjami z tego tytułu.

W niniejszym przypadku organ uznał, że uiszczenie kary nie spowoduje uszczerbku w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, który zagrażałby jego egzystencji, a tym samym mającego bezpośredni wpływ na zatrudnione w firmie osoby czy, w szerszym kontekście, na naruszenie równowagi w branży transportowej. Z powyższych względów, w ocenie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, nie zachodzi obawa naruszenia interesu publicznego.

Podsumowując organ uznał, że A K. S. realizowała jako przewoźnik transport drogowy towaru podlegającego zgłoszeniu w systemie SENT bez zapewnienia w trakcie całej trasy przewozu towaru przekazywania danych lokalizacyjnych pojazdu. Zachowanie takie wypełnia dyspozycję z art. 22 ust. 2a ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Równocześnie, zdaniem organu podatkowego, w związku ze stwierdzoną nieprawidłowością nie zaistniały okoliczności przemawiające za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej.

Odpowiadając na wnioski strony o umorzenie postępowania czy też odstąpienie od nałożenia kary ze względu na interes publiczny organ stwierdził, że nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze wbrew twierdzeniom strony to przewoźnik odpowiada w całości za proces przekazywania danych geolokalizacyjnych na całej trasie transportu. Kwestia niewywiązywania się przez kierowcę z nałożonych na niego obowiązków nie wpływa na powyżej wskazaną odpowiedzialność przewoźnika, co wprost wynika z treści art. 10 a ust. 1 oraz art. 22 ust. 2a ww. ustawy. Powyższe potwierdza również brzmienie art. 32 przedmiotowej ustawy, z którego wynika, iż kierowca może zostać ukarany karą grzywny za naruszenie art. 10c ust. 1 ww. ustawy.

Zatem zakres odpowiedzialności kierowcy jest różny od obowiązków nałożonych na przewoźnika, który w ramach prowadzonej działalności odpowiada za działania lub zaniechania zatrudnionych pracowników. Po drugie, jak wskazano powyżej brak w niniejszej sprawie przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary ze względu na interes publiczny.

Organ podkreślił, że wskazana przez stronę nowelizacja ustawy o SENT z dnia 14 czerwca 2018 r. nie ma wpływu na ustalenia dokonane w niniejszej sprawie. Przepisy wprowadzające obowiązek ścisłego nadzorowania przebiegu każdego podlegającego ustawie transportu za pośrednictwem geolokalizacji wprowadzono przez art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. (Dz.U.2018.1539) zmieniającej ustawę o SENT z dniem 1 października 2018 r. Zatem ustawodawca uznał, iż w celu realizacji zadań ustawy konieczne jest ściślejszy monitoring trasy przewozu towarów podlegających ww. ustawie. Nadmienić należy, że jedną z podstawowych warunków walki z szarą strefą w handlu paliwami jest dokładne oznaczenie, gdzie kiedy i w jakiej ilości dany towar się znajduje. Przerwy w możliwości skontrolowania takiego transportu stanowią jednoznaczne zagrożenie dla budżetu państwa poprzez możliwość np. zboczenia z trasy i dokonania niewskazanego w zgłoszeniu załadunku, czy rozładunku towarów.

W przedmiotowej sprawie przerwa w działaniu lokalizatora trwała od godz. 16.30 dnia 29 lipca do 9.33 dnia 30 lipca, czyli ponad 17 godzin. Trudno zatem uznać ww. sytuację za wskazane przez stronę uchybienie formalne czy też oczywistą omyłkę.

Naczelnik wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 22 stycznia 2020 r. poinformowano stronę o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Postanowienie zostało doręczone w dniu 22 stycznia 2020 r., strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zwróciła się jedynie o przekazanie w formie skanu wybranej części akt sprawy, które zostały jej przesłane dnia 18 lutego 2020 r.

Organ podał, że na podstawie art. 26 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o SENT, karę pieniężną, o której mowa w art. 21 ust. 1 i 2, art. 22 ust. 1 i 2 oraz art. 24 ust. 1 powoływanej ustawy nakłada w drodze decyzji naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla miejsca kontroli przewozu towarów.

W odwołaniu K. S. zarzucił naruszenie:

1. - art. 10a ust. 1 ustawy SENT poprzez jego niewłaściwą wykładnię w zakresie tego, co należy rozumieć pod pojęciem zapewnienia przez przewoźnika, by w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem były przekazywane aktualne dane geolokalizacyjne środka transportu objętego tym zgłoszeniem,
2. - art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pomimo, że przemawiał za tym interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 12, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 o.p., art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 § 4 o.p. w szczególności zasad proporcjonalności mającej wymiar konstytucyjny,
3. - art. 12 ustawy Prawo Przedsiębiorców z 6 marca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1039), poprzez nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, która jest nieproporcjonalna w stosunku do ewentualnego błędu, za który odpowiedzialności nie ponosi przewoźnik, ale ewentualnie kierowca,
4. - art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. art. 189d k.p.a. art. 189e k.p.a. oraz art. 189f k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w ustawie SENT przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dot. administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar pieniężnych nakładanych przez organy na podstawie ustawy SENT, a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować i które to przepisy zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne zostały w ustawie SENT uregulowane w sposób częściowy nieuwzględniający wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 k.p.a., przez co koniecznym jest odwołanie do uregulowań działu IVa k.p.a.

Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji w całości i w tym zakresie rozstrzygnięcie co do istoty sprawy w ten sposób, że organ odstępuje od nałożenia kary pieniężnej i umarza postępowanie w tym zakresie, ewentualnie uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu odwołania wskazano ponownie na okoliczności podkreślone w piśmie skarżącego z dnia 27 grudnia 2019 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 22 czerwca 2020 r. znak: [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w ustawie o SENT, określone zostały zasady funkcjonowania teleinformatycznego systemu monitorowania przewozu tzw. towarów wrażliwych, dokonywanych po drogach publicznych i krajowej sieci kolejowej oraz wskazane konsekwencje dla podmiotu wysyłającego towar, odbierającego oraz przewoźnika i kierującego środkiem transportu w przypadku naruszenia określonych postanowień tej ustawy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o SENT, system monitorowania przewozu i obrotu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Na podstawie art. 2 pkt 8 ustawy przewoźnik to osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, prowadząca działalność gospodarczą, wykonująca przewóz towarów.

Zgodnie z art. 10 a ust. 1 ustawy, przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Zgodnie z art. 10a ust. 2 ustawy, przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (ust.3).

Organ wyjaśnił, że w celu zagwarantowania prawidłowego monitorowania transportu towarów w zgodzie z przepisami ustawy SENT niezbędne jest, aby dane zgłoszone w elektronicznym systemie SENT pokrywały się ze stanem rzeczywistym zarówno w zakresie dokonywanego przewozu, jak i towarzyszących mu dokumentów. W kwestii prawidłowego przekazywania danych geolokalizacyjnych, przepisy ustawy SENT wymagają, aby do zgłoszenia podany był prawidłowy numer lokalizatora oraz, aby przewoźnik zapewnił ciągły przesył aktualnych danych geolokalizacyjnych podczas trwania przewozu.

Zgodnie z art. 22 ust. 2a ustawy, w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

DIAS wskazał, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, iż kontrolowany przewóz towarów dotyczył dostawy rafinowanego oleju rzepakowego i został zgłoszony do elektronicznego systemu monitorowania drogowego przewozu towarów pod numerem [...]. W zgłoszeniu tym wskazano lokalizator o numerze [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że podczas transportu przewoźnik nie zapewnił ciągłego przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu do Systemu SENT podczas trasy przejazdu.

Z uwagi na powyższe cel, jaki niosła ze sobą nowelizacja ustawy SENT z dnia 15 czerwca 2018 r., polegający na zapewnieniu bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów wskazanych w ustawie poprzez wykorzystanie danych geolokalizacyjnych, nie został w przedmiotowej sprawie osiągnięty.

Odnośnie zarzutów dot. nieodstąpienia od nałożenia kary pieniężnej ze względu na brak winy po stronie przedsiębiorcy, niezastosowania miarkowania kar oraz brak uszczupleń należności podatkowych na które powołuje się strona, organ wskazał na stanowisko WSA w Białymstoku zawarte w wyroku sygn. akt II SA/Bk 569/18 z dnia 29 listopada 2018 r. zgodnie z którym "Przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno - skarbowego, są bowiem niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu.

Nałożenie kary jest obligatoryjne, co oznacza, że organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych". Zatem odnosząc się do argumentacji odwołania Dyrektor wskazał, że odpowiedzialność, o której mowa w ustawie o SENT ma charakter administracyjny, a zatem jest to odpowiedzialność o charakterze obiektywnym, czyli jest niezależna od zawinienia przewoźnika. Sam fakt naruszenia obowiązku, o którym mowa w ustawie, pociąga skutek w postaci sankcji administracyjnej w formie kary pieniężnej. Dlatego z wyżej wskazanych przyczyn zarzuty odnośnie nieuznania przez organ, że przewoźnik wywiązał się ze swoich obowiązków a karę ponieść winien kierowca oraz niezastosowania miarkowania kar nie mogą być uznane za uzasadnione.

Dodatkowo organ wskazał, że przewoźnik, który zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy, ma zapewnić poprawne przesyłanie danych lokalizacyjnych do systemu, w każdym momencie dysponuje możliwością, poprzez stronę internetową https://puesc.gov.pl/web/puesc/sent-zew-user-406, sprawdzenia ważności zgłoszenia przewozu wraz z ostatnią pozycją lokalizatora GPS. Podniósł też, że profesjonalny przewoźnik, mając świadomość przepisów prawa, jakim podlega przewóz towarów wrażliwych, winien przedsięwziąć środki w celu zapobiegania naruszania tych przepisów, wykorzystując dostępne możliwości. Jednym z takich narzędzi jest możliwość monitorowania przewozu poprzez ww. stronę internetową, a przewoźnik, jako profesjonalny przedsiębiorca, zobowiązany jest do staranności i dbałości w zakresie prowadzonej działalności oraz znajomości przepisów prawa i takiego zorganizowania wykonywanej działalności, aby wyeliminować ryzyko jego naruszenia.

Odnośnie zarzutu z pkt 3 odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że kary pieniężne, o których mowa w ustawie SENT wymierzane są za niewywiązanie się z obowiązków, określonych w tejże ustawie przez osoby odpowiedzialne za to naruszenie wg. tej ustawy. Ustawa SENT określa osoby odpowiedzialne za poszczególne przewinienia, co bezpośrednio przekłada się na wysokości kar. Jak wskazano powyżej, zgodnie z art. art. 22 ust. 2a ustawy, w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Zatem za niedopełnienie obowiązku przekazywania sygnału z geolokalizatora odpowiedzialność ponosi przewoźnik, przy czym nie ma możliwości miarkowania kar, które są wymierzane w wysokości wskazanej przez ustawodawcę. Przepisy ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo Przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 1039) nie mają w tym zakresie zastosowania.

W ocenie organu w analizowanej sprawie nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności. Wysokość kary administracyjnej, aby mogła spełnić swoją rolę prewencyjną, nie może być zbyt niska, a zasada proporcjonalności nie może służyć za podstawę ochrony interesu wynikającego z naruszenia prawa (por. wyrok TK z 26 marca 2002 r., sygn. akt SK 2/01, OTK ZU nr 2/A/2002, póz. 15). W świetle przepisów ustawy SENT, całkowity brak dokonania zgłoszenia przez przewoźnika jest sankcjonowany karą najwyższą, z kolei nieuzupełnienie zgłoszenia o konkretne dane, czy też nieprzekazywanie danych geolokalizacyjnych karą niższą.

Zatem zasada proporcjonalności została przez ustawodawcę zachowana, natomiast dotkliwa kara za naruszenie przepisów ustawy SENT, ma na celu zobligowanie uczestników transportu, o których mowa w ustawie, do rygorystycznego i skrupulatnego przestrzegania regulacji. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 493/18: "(...) podstawowe i zasadnicze uregulowania ustawy odnoszą się właśnie do konkretnych obowiązków nałożonych na różne podmioty. Odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów ciąży na wysyłającym, odbierającym, przewoźniku i kierującym środkiem transportu. Każdy z tych podmiotów ponosi odpowiedzialność w zakresie wynikającym z dalszych przepisów ustawy. Dla transparentności ustawy, obowiązki każdego z podmiotów zostały uregulowane w odrębnej jednostce redakcyjnej.(...) Przepisy ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują możliwości uwzględnienia "incydentalności" naruszenia przepisów, czy też wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu towarów.(...) Kara pieniężna określona w art. 22 ust. l, czy 2 ustawy nie wynika ze stosunków publicznoprawnych.

Ewentualny obowiązek uiszczenia kary pieniężnej określonej w ustawie nie jest bowiem następstwem realizacji przepisów, a jest wynikiem ich naruszenia. Przewidziane w ustawie sankcje administracyjne mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów - wymuszenie na przedsiębiorcy przestrzegania przepisów prawa. Jest więc zapowiedzią negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z dyrektyw administracyjnych".

Odpowiadając na zarzut niezastosowania, powołanych przez stronę przepisów k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że na podstawie przepisu art. 26 ust. 5 ustawy o SENT do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. Przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów przewidują w niektórych okolicznościach możliwość odstąpienia przez organ od nałożenia kary. Stosownie zatem do art. 22 ust. 3 ww. ustawy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust.

3. W myśl art. 26 ust. 3 organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

W ocenie Dyrektora Izby nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Użyte w ww. przepisach sformułowanie "może" wskazuje jednoznacznie, że instytucja ulgi, jaką de facto jest odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej oparta jest na uznaniu administracyjnym, z istoty którego wynika pozostawienie organowi swobody wyboru konsekwencji prawnych. Organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody w odniesieniu do wykładni wyrażeń użytych w przepisie. Pojęcia te ograniczają zakres stosowanego uznania wskazując sytuacje, w których można odstąpić od nałożenia kary pieniężnej.

W rozpatrywanej sprawie ewentualne udzielenie wnioskowanej ulgi uzależnione jest w pierwszej kolejności od spełnienia przesłanki ważnego interesu strony lub interesu publicznego. Zarówno ustawa o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, jak i ustawa Ordynacja podatkowa, której przepisy, w zakresie nieuregulowanym w ww. ustawie, stosuje się odpowiednio do kar pieniężnych, nie definiują omawianych pojęć. Z uwagi na powyższe oraz mając na uwadze, że pojęcia te są nieostre, ich rozumienie ukształtowane zostało w znacznej mierze poprzez orzecznictwo i doktrynę. I tak, przyjmuje się, że przez ważny interes strony należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. To sytuacja, w której z powodu nadzwyczajnych losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych (B. Dauter, Ordynacja podatkowa, Komentarz, wyd. LexisNexis 2011 r.).

Przykładem, może tu być utrata możliwości zarobkowania, czy utrata losowa majątku. O istnieniu ważnego interesu strony nie decyduje jego subiektywne przekonanie o tym, że taki interes ma, lecz względy zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny oraz zagrożenie egzystencji. Pojęcia ważnego interesu nie można jednak upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej jakiej doświadcza strona w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na niej zobowiązań (por wyroki: z 4 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1467/14, z 10 lutego 2015 r., I SA/G1 797/14, z 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98 i in.).

Z kolei, pojęcie interesu publicznego to dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji i tym podobne. Pojęcia te mają cechy charakterystyczne klauzul generalnych, których indywidualne zastosowanie wymaga odniesienia się do konkretnej sprawy i sytuacji, w jakiej organ podejmuje decyzje (por. wyrok z 4 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1467/14). Poza tym, zdaniem organu odwoławczego, interes publiczny nie może być przedkładany ponad nadrzędną zasadę praworządności, którą wyraża art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 o.p.

Jak już wspomniano powyżej, uwzględniając treść art. 22 ust. 3 ustawy o SENT, organ I instancji pismem z 6 listopada 2019 r. zwrócił się do strony o przedstawienie dokumentów odnośnie posiadanego majątku. Z uwagi na to, że strona takich dokumentów nie przedstawiła, organ I instancji na podstawie dostępnych danych sam ustalił kondycję finansową przedsiębiorcy. Analiza ww. dokumentów dowodzi, iż sytuacja finansowa przewoźnika jest stabilna, podobnie jak działalność gospodarcza, która cechuje rentowność i stały wysoki poziom realizowanych obrotów.

Dyrektor podkreślił, że bez wątpienia przewoźnik nie wykazał również, iż uregulowanie wymierzonej kary może skutkować konsekwencjami w postaci np. utraty płynności finansowej, konieczności ograniczenia działalności czy redukcji zatrudniania, które to przesłanki wskazywałyby na istnienie interesu publicznego w odstąpieniu od nałożenia kary. Okoliczności takich nie stwierdzono także analizując zgromadzony materiał dowodowy w postępowaniu odwoławczym. Jednocześnie brak jest w sprawie nadzwyczajnych i losowych okoliczności, które rzutowałyby na niemożność wywiązania się z należności wynikającej z decyzji i tym samym uzasadniały odstąpienie od wymierzenia przedmiotowej kary z uwagi na ważny interes strony.

Zdaniem organu II instancji, odstąpienie w takich okolicznościach od wymierzenia ww. kary pieniężnej kolidowałoby z interesem Skarbu Państwa, naruszając tym samym interes publiczny. Zastosowanie ulgi stawiałoby bowiem stronę w nieuzasadnionej, uprzywilejowanej pozycji wobec innych podmiotów, nie podważających konieczności zapłaty ww. kary pieniężnej w sytuacji naruszenia przepisów ustawy SENT i wywiązujących się z tego obowiązku. Byłoby też niezgodne z zasadą zaufania do organów podatkowych i stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania wszystkich podmiotów przez organy państwowe.

Konkludując Dyrektor podkreślił, że z uwagi na brak zaistnienia przesłanek ważnego interesu strony lub interesu publicznego nie ma, w jego ocenie, podstaw do przyznania omawianej ulgi.

Organ wskazał, iż okoliczności mające znaczenie dla sprawy bezsprzecznie wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego. Przepisy Ordynacji podatkowej kodyfikują zasady ogólne postępowania podatkowego, w tym, między innymi: zasadę prawdy obiektywnej (art. 122). Jednocześnie, zgodnie z art. 187 § 1 o.p., organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zgodnie zaś z art. 191 o.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Dyrektor na zakończenie wskazał, że nie podziela sformułowanych w odwołaniu zastrzeżeń dotyczących sposobu prowadzenia postępowania dowodowego oraz jego wyników.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. S. podtrzymał zarzuty odwołania oraz dodatkowo zarzucił naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 o.p. poprzez niewskazanie w decyzji, zarówno przez organ I, jak i II instancji, w sposób jednoznaczny podstawy prawnej nałożenia kary pieniężnej, a zatem kwalifikacji prawnej naruszenia, w sytuacji, gdy ustawa SENT przewiduje różne obowiązki przewoźników i podstawy nakładanie na nich kar. W tym zakresie wskazał, że organ w części wstępnej decyzji w ogóle nie wskazał podstawy prawnej nałożenia kary (przepisu typizującego naruszenie), natomiast w uzasadnieniu powołał przepisy, nie wskazując jednak, który konkretnie był podstawą nałożenia kary.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przepisanych oraz kwoty 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej oraz kwoty 6,30 zł tytułem kosztów wysłania skargi.

W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in. że wypełnił ciążący na nim jako na przewoźniku obowiązek wynikający z ustawy o SENT, podkreślając, że przed rozpoczęciem transportu lokalizator został włączony przez kierowcę. W dniu 29 lipca 2019 r. kierowca zatrzymał się na odpoczynek dobowy. W tym czasie od g. 16:30 do dnia następnego - 30 lipca, g. 9:33 lokalizator znajdował się w trybie offline. Tym samym przewoźnik uczynił wszystko co było możliwe by aktualne dane geolokalizacyjne środka transportu objętego zgłoszeniem były przekazywane w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem.

Natomiast to kierujący pojazdem (a nie przewoźnik) nie wywiązał się ze swoich obowiązków wynikających m. in. z art. 10 c ustawy o SENT, bowiem nie dopilnował tego czy w trakcie postoju pojazdu (w trakcie odpoczynku wynikającego z czasu pracy kierowców) lokalizator jest włączony. W tym zakresie faktem jest to na co wskazuje organ w decyzji, że przewoźnik ma możliwość monitorowania pojazdu przez stronę internetową puesc.gov.pl sprawdzając ostatnią pozycję lokalizatora. Kontrola ta ogranicza się jedynie do sprawdzenia ostatniej pozycji lokalizatora, a nie pozycji pojazdu gdy ten będzie się poruszał, a lokalizator nie będzie przekazywał danych (a przyczyną takiego stanu może być np. nienaładowanie przez kierowcę baterii telefonu na którym zainstalowana jest aplikacja sent geo). Na stronie puesc.gov nie ma możliwości ustawienia alertu na wypadek sytuacji gdyby lokalizator przestał przekazywać dane, "został przerwany sygnał".

Zatem przewoźnik by mieć pewność, że dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane musiałby przez cały czas obserwować na stronie internetowej trasę pojazdu i być w kontakcie z kierowcą. Takie oczekiwanie wobec przewoźnika wydaje się nierealne, w sytuacji gdy przewoźnik wyposażył pojazd w lokalizator i powierzył kierowanie pojazdem zawodowemu profesjonalnemu kierowcy, który zgodnie z ustawą SENT ma konkretnie określone obowiązki. Skarżący wskazał, że zapewnił aby aktualne dane geolokalizacyjne środka transportu objętego tym zgłoszeniem był przekazywane w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem. Wywiązał się zatem z obowiązków przewoźnika wynikających m. in. z art. 10a ustawy SENT, natomiast to kierujący pojazdem nie wywiązał się ze swoich obowiązków wynikających m. in. z art. 10c ustawy o SENT, których adresatem jest wyłącznie kierujący. Zwracając uwagę na obowiązki kierującego pojazdem skarżący uznał, że karanie przewoźnika "wydaje się nieracjonalne i nieuzasadnione".

Ponadto skarżący powołał się na interes publiczny w odstąpieniu od nałożenia kary ze względu na brak ryzyka uszczuplenia należności publicznych.

Skarżący uznał także, że w zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej organy nie wskazały podstawy prawnej kwalifikacji zarzucanego czynu.

Skarżący uznał też, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy działu IVa k.p.a., bowiem przepisy ustawy o SENT nie regulują w sposób kompleksowy (całościowy) kwestii nakładania kar pieniężnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) dalej p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Kontrolując zatem legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 22 czerwca 2020 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] 2020 r. znak: [...] wymierzającą stronie skarżącej A K. S. karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za realizację przewozu drogowego podlegającego zgłoszeniu bez zapewnienia przekazywania danych lokalizacyjnych środka transportu dokonującego przewozu.

Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy i przyznany przez skarżącego nie budzi wątpliwości, wynika z niego, że w dniu 30 lipca 2019 r. w miejscowości T zjazd na drogę A4, przeprowadzono kontrolę środka przewozowego o nr rej. [...] przewożącego rafinowany olej rzepakowy w ilości 25 360 kg. Kierowcą skontrolowanego zestawu pojazdów był A. G. Zgodnie z przedstawionymi podczas kontroli dokumentami, nadawcą towaru była Grupa B M. W. S.K.A, a odbiorcą O Sp. z o.o. Przewoźnikiem realizującym transport była firma A K. S. W związku z tym transportem w systemie PUESC (SENT) dokonane zostało zgłoszenie nr [...], w którym zawarto wszystkie wymagane przepisami prawa informacje. W zgłoszeniu podano lokalizator GPS o numerze: [...]. W trakcie kontroli drogowej stwierdzono trwającą dłużej niż godzinę niesprawność lokalizatora wskazanego w zgłoszeniu. Zgodnie z pozyskanymi danymi ustalono, że ww. lokalizator znajdował się w trybie offline od dnia 29 lipca 2019 r. od godziny 16.30, a kolejne wskazanie geolokalizatora pojawiło się dnia 30 lipca 2019 r. o godz. 9.33 - w miejscu zatrzymania pojazdu do kontroli.

W pierwszej kolejności, ze względu na zarzuty skargi (tożsame z zarzutami zgłaszanymi w trakcie postępowania), podnieść należy, że obowiązki przewoźnika wynikające z art. 10a ustawy o SENT, również nie budzą wątpliwości. Zgodnie z tym przepisem, przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu objęty zgłoszeniem w lokalizator GPS oraz zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem. Jak prawidłowo wskazały organy obowiązki przewoźnika i przewidziane za nie kary administracyjne są odrębnie uregulowane od obowiązku kierowcy i grzywny której on podlega za naruszenie tych obowiązków. W przedmiotowej sprawie chodzi natomiast o odpowiedzialność przewoźnika.

Prawidłowo zatem organy uwzględniając obowiązuje przepisy i stan faktyczny sprawy uznały, że skarżący jako przewoźnik podlega karze administracyjnej przewidzianej w art. 22 ust.2a w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy o SENT.

Brak wymienienia na początku decyzji wszystkich zastosowanych w sprawie przepisów przytoczonych i wyjaśnionych w uzasadnieniu decyzji, nie narusza w żaden sposób wymogów z art. 210 o.p. Organy obu instancji prawidłowo wyjaśniły także, dlaczego nie znalazły podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary, nie naruszając zasady uznania administracyjnego. Organ I instancji słusznie wskazał, że pismem z 6 listopada 2019 r. wezwał skarżącego, m.in. do przedłożenia dokumentów, odnośnie posiadanego majątku oraz aktualnej sytuacji finansowej (k. 20 akt adm. I inst.). Mimo to, skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów z których wynikały by jakieś okoliczności uzasadniające odstąpienie od wymierzenia kary ze względu na interes skarżącego.

Z kolei ustalone przez organ z urzędu dane dotyczące sytuacji finansowej, niezakwestionowane przez skarżącego, wykazały, że zapłata tej kary leży w granicach jego możliwości finansowych. Organy I, jak i II instancji prawidłowo również przedstawiły pojęcie interesu publicznego, wypracowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, słusznie podkreślając, że w przedmiotowej sprawie brak jakichkolwiek przesłanek, aby właśnie ze względu na interes publiczny odstąpić od wymierzenia skarżącemu przedmiotowej kary pieniężnej. W interesie publicznym bowiem leży, aby każdy przedsiębiorca przestrzegał przepisów prawa, a w nin. sprawie skarżący w żaden sposób nawet nie próbował wytłumaczyć dlaczego nie był w stanie stwierdzić (skontrolować) dlaczego geolokalizator nie był włączony przez ponad 17 godzin. Gdyby chodziło o krótki czas w jakim nie został on włączony, czy też nie działał przez jakiś czas i do tego spotkałoby się to z reakcją przewoźnika, to stwierdzenie tej okoliczności podczas kontroli, można by analizować z punktu widzenia nieproporcjonalności nałożenia kary w stosunku do naruszenia.

W sytuacji jednak jak w przedmiotowej sprawie, tj. gdy geolokalizator nie działał przez ponad 17 godzin (został włączony dopiero w związku z zatrzymaniem pojazdu do kontroli) a mimo to, przewoźnik mający dostęp do strony internetowej https://puesc.gov.pl/web/puesc/sent-zew-user-406, nie zareagował, to brak jakichkolwiek przesłanek na powoływanie się na interes publiczny. W takim przypadku nie ma znaczenia czy powyższe naruszenie miało czy też nie miało wpływu na dochody Skarbu Państwa.

Wskazanie zatem przez skarżącego, że spełnił wszystkie ciążące na nim, jako przewoźniku, obowiązki wynikające z ustawy o SENT (po otrzymaniu klucza referencyjnego od wysyłającego towar uzupełnił wszystkie dane w zgłoszeniu, przekazał klucz wraz z wszystkimi dokumentami i danymi kierującemu pojazdem, pojazd był wyposażony w lokalizator, który został włączony przed rozpoczęciem wykonywania przewozu) - nie jest zatem prawdziwe. Zadanie przewoźnika nie ogranicza się jedynie do wyposażenia pojazdu w lokalizator, ale również, czy przede wszystkim, do nadzoru nad wykonywanym transportem, w tym, czy wykonujący transport kierowca w sposób właściwy używa lokalizatora. Jedynie gdyby nadzór taki był wykonywany przez skarżącego i w jego wyniku stwierdziłby on, nieużywanie lokalizatora, można by twierdzić, że sytuacja wynikła z wyłącznej nieodpowiedzialności kierującego pojazdem. Nie jest prawdą, że przewoźnik nie miał żadnych możliwości zapobiec temu naruszeniu, bowiem "nie ma możliwości kontrolowania cały czas, czy kierowca ma włączony lokalizator." Takie podejście przedsiębiorcy świadczy o niezrozumieniu ciążących na nim obowiązków przewoźnika z art. 10a ust. 1 ustawy o SENT, a nie o niezamierzonym jednostkowym błędzie czy omyłce.

Brak działania przez ponad 17 godzin lokalizatora świadczy o braku jakiegokolwiek nadzoru nad transporterem. Prawidłowo zatem organy, a także pełnomocnik skarżącego (np. w piśmie z dnia 27 grudnia 2019 r. k. 37 akt adm.) wskazali, że celem ustawy jest zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów, a osiągniecie tego celu ma nastąpić przez zapewnienie monitorowania przewozów określonych towarów. W związku z tym ustawa nakłada obowiązki, a ich niewykonanie usankcjonowano administracyjnymi karmi pieniężnymi w określonej wysokości i to niezależnie czy doszło, czy też nie, do uszczupleń podatkowych.

Według Sądu, prawidłowo organy stwierdziły, że ani zasada sprawiedliwości ani zasada zaufania do organów państwa, rozważane w ramach interesu publicznego, nie przemawia za odstąpieniem od wymierzenia kary.

Wysokość kary została ustalona nie przez organ lecz przez ustawodawcę, w związku z tym, wobec braku podstaw do odstąpienia do jej wymierzenia, nie można twierdzić, że jest ona nieproporcjonalnie wysoka w stosunku do wagi naruszenia. Brak nadzoru nad transporterem przez ponad 17 godzin nie może zostać uznany, jak już wcześniej podniesiono, za oczywistą omyłkę czy formalne uchybienie, jak podnosi skarżący.

Kwestionując stanowisko organów w powyższym zakresie, skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, powołał się jedynie na orzeczenia sądów administracyjnych wskazujące okoliczności które organy winny brać pod uwagę oceniając interes publiczny w odstąpieniu od nałożenia kary. Skarżący jednak nie wskazał, jakie to konkretne okoliczności w nin. sprawie przemawiają za odstąpieniem od wymierzenia mu kary.

Według Sądu, organy w sposób prawidłowy wykazały nie tylko przesłanki faktyczne i prawne do nałożenia kary administracyjnej w przedmiotowej sprawie, ale także dokładnie rozważyły i uzasadniły możliwość zwolnienia skarżącego z tej kary.

Zwrócić należy uwagę, że pomimo, iż skarżący powoływał się na liczne orzeczenia, w tym m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 listopada 2018 r. I SA/Gl 660/18, w którym wskazano, iż zważenie stwierdzonego uchybienia z wysokością nałożonej kary powinno nastąpić z uwzględnieniem konstytucyjnej zasady proporcjonalności, w tym również co do przychodu osiągniętego z przedmiotowego transportu przez przewoźnika, sam nie zastosował się do cytowanych zaleceń. Nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów obrazujących jego przychody, w tym "przychodu osiągniętego z przedmiotowego transportu".

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdza, że sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie budzi zastrzeżeń Sądu i nie potwierdza naruszeń zarzuconych w skardze. Pamiętać należy, że organ miał obowiązek skupić się na przesłankach umożliwiających wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy o SENT. Tak też uczyniono, bez naruszenia art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 o.p. oraz art. 191 o.p., trafnie wywodząc wystąpienie przesłanek prowadzących do wydania decyzji o nałożeniu kary. Swoją argumentację organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymaganiami art. 210 § 4 o.p., uznając zgromadzony materiał dowodowy za wystarczający do rozstrzygnięcia, którą to ocenę należy zaakceptować. Podkreślić należy, że organ odwoławczy wyczerpująco ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania. Sąd uznał, wyjaśnienia te za prawidłowe również w zakresie stanowiska odnośnie regulacji dotyczących pieniężnych kar administracyjnych zawartych w o.p.

Uznawszy zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.).