Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidoczniła brak osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek podała, że nie ma żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Stałe miesięczne dochody swego gospodarstwa domowego skarżąca oszacował na kwotę 1230,59 zł emerytury.
Uzasadniając swoje starania zaakcentowała, że jest emerytką, inwalidką drugiej grupy. Z uwagi na stan zdrowia objęta jest specjalistyczną opieką lekarską a cześć środków musi przeznaczać na wykup leków. Podniosła, że w związku z prowadzonym przeciwko niej postępowaniem egzekucyjnym obciążają ją koszty ok. 5000 zł.
Do wniosku dołączyła kopię postanowienia Komornika Sadowego o zakończeniu wykonanego postępowania eksmisyjnego z wezwaniem o zapłatę 5087,59 zł ustalonych kosztów postępowania egzekucyjnego, kopie zaświadczeń lekarskich o pozostawaniu w leczeniu, kopię zaświadczenia ZUS z którego wynika, że po potrąceniach do wypłaty skarżąca otrzymuje 1039,84 zł, kopie pokwitowań pre-peid za doładowanie telefonu kwotami po 25 zł, oświadczenie, że ponosi koszty wynajmu krótkoterminowego w wysokości 400-500 zł, kopie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności stwierdzającego, że skarżąca została zaliczona do grona osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wymagających zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające funkcjonowanie a także korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe i inne palcówki, kopię faktury za wykupione pod koniec lutego lekarstwa opiewającą na kwotę 297,05 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne" (art. 252 ppsa) a owa dokładność stopniowana jest przekonaniem sądu i referendarza, że strona podnoszone przez siebie okoliczności "wykazała".
W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa przedkładając dla wykazania swych racji kopie wskazywanych wyżej dokumentów źródłowych.
Skarżąca nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę samotnie gospodarującą, bez jakiegokolwiek majątku, obciążoną długami, z niewielkim dochodem którego źródło stanowi stosunkowo niskie świadczenie emerytalne. Prosta arytmetyka i zasady doświadczenia życiowego wskazują, że po opłaceniu kosztów najmu (vide: oświadczenie) i wykupieniu leków (vide: faktura) środki jakie pozostają skarżącej do dyspozycji wystarczają na opędzenie najbardziej podstawowych potrzeb życia codziennego (1039,84-400-297,05 =342,79). Biorąc pod uwagę wiek (72 lata) i stan zdrowia skarżącej (vide: orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, zaświadczenia lekarskie) trudno czynić jej zarzut, że nie stara się poprawić swej sytuacji życiowej.
Biorąc to wszystko pod uwagę udzielono więc skarżącej zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.