Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta przyznał M. K. na wniosek z dnia 1 kwietnia 2016 r. świadczenie wychowawcze na dziecko: K. K. (PESEL: [...]) w okresie od 1 lutego 2017 r. do 30 września 2017 r. w kwocie 500,00 zł miesięcznie oraz odmówił przyznania świadczenia wychowawczego to samo dziecko w okresie od 1 kwietnia 2016 r. do 31 stycznia 2017 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż z zebranej w sprawie dokumentacji wynika, że wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego na dziecko złożony został przez obydwojga rodziców tego samego dnia tj. 1 kwietnia 2016 r. Przywołano art. 22 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Organ wydał decyzję po uprzednim przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, na podstawie którego ustalono, że opieka nad dziećmi jest sprawowana przez M. K. Z uwagi na fakt, iż za okres od 1 kwietnia 2016 r. do 31 stycznia 2017 r. zostało przyznane świadczenie matce dziecka odmówiono przyznania świadczenia w tym okresie. Natomiast z uwagi na wstrzymanie wypłaty świadczeń K. S. decyzją z dnia [...] 2017 r., świadczenie wychowawcze na dziecko przyznano M. K. d dnia 1 lutego 2017 r. do 30 września 2017 r.
Od opisanej decyzji odwołanie w ustawowym terminie (tj. 21 czerwca 2017 r.) wniósł M. K. zarzucając rażące naruszenie prawa poprzez wydanie decyzji w sprawie już wcześniej rozstrzygniętej przez organ I instancji. W przedmiotowej sprawie została już bowiem wydana decyzja z dnia [...] 2017 r., która nie została uchylona lub zmieniona, albo w inny sposób usunięta z obrotu prawnego. Ponadto odwołujący się zakwestionował pkt II decyzji wskazując, iż w tym zakresie decyzja rażąco narusza prawo i wniósł o przyznanie świadczenia w podanym w tym punkcie okresie. Wskazał, iż opieka jest sprawowana nad dziećmi przez niego, co jest wiadome organowi I instancji na podstawie wyjaśnień pisemnych jak i wywiadu środowiskowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 lipca 2017 r. znak: [...], działając na podstawie art. 4, art. 10, art. 13 ust. 1 i 2, art. 22 i art. 28 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 195) w związku z oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz.
23) w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 r. znak: [...], nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Kolegium w uzasadnieniu podniosło, że warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego zostały uregulowane w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 195) zwanej dalej w skrócie jako "ustawa". Ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego oraz jego wypłata następują odpowiednio na wniosek matki, ojca, opiekuna faktycznego dziecka albo opiekuna prawnego dziecka (art. 13 ust. 1 ustawy). Organ I instancji odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia za okres od 1 kwietnia 2016 r. do 31 stycznia 2017 r. wywodzi ze zbiegu praw rodziców do świadczenia wychowawczego w przedmiotowej sprawie i przyznania w tym okresie świadczenia wychowawczego na rzecz matki dziecka. W kontrolowanej sprawie K. S. złożyła w dniu 1 kwietnia 2016 r. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego. Organ I instancji decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] przyznał K. S. świadczenie wychowawcze na K. K. w okresie od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. w kwocie 500,00 zł miesięcznie.
Natomiast wstrzymano wypłatę tego świadczenia na mocy decyzji z dnia [...] 2017 r. nr [...] od dnia 1 lutego 2017 r. Jednakże wstrzymanie wypłaty świadczenia nie jest równoznaczne z wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji przyznającej świadczenie. W obrocie prawnym pozostaje więc ostateczna decyzja z dnia [...] 2016 r. nr [...] przyznająca K. S. świadczenie wychowawcze na K. K. w okresie od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. w kwocie 500,00 zł miesięcznie, co uniemożliwia przyznanie w tym samym okresie świadczenia wychowawczego na to samo dziecko drugiemu z rodziców.
Z ustaleń organu I instancji dokonanych podczas wywiadu środowiskowego wynika, iż od marca 2016 r. (data wywiadu) opieka nad dziećmi jest zamienna. Ma to doniosłe konsekwencje, albowiem potencjalnie obydwoje rodzice sprawując opiekę nad dziećmi w takiej sytuacji mają prawo do wystąpienia z wnioskiem o świadczenie wychowawcze, co uczynili w tej samej dacie tj. 1 kwietnia 2016 r. Zgodnie z art. 22 ustawy jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek.
Wobec powyższego, jeżeli w wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego organ stwierdzi, iż po wydaniu decyzji przyznającej K. S. świadczenie wychowawcze na syna K. nastąpiła zmiana w sytuacji rodzinnej K. S., w szczególności, iż zaprzestała ona sprawowania bezpośredniej opieki nad dziećmi, to organ winien wszcząć postępowanie przewidziane art. 27 ust. 1 ustawy celem uchylenia decyzji z dnia [...] 2016 r. W przedmiotowej sprawie organ nie zbadał przed wydaniem decyzji czy zaistniały przesłanki z art. 23 ust. 3 ustawy tj. czy ponownie przeprowadzono wywiad środowiskowy i wpłynęły wyjaśnienia K. S. W ocenie Kolegium organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję przedwcześnie, gdyż rozpoznał dwa razy tą samą sprawę o przyznanie tego samego świadczenia, na to samo dziecko. Stwierdzone nieprawidłowości świadczą o naruszeniu przez organy reguł postępowania dowodowego, określonych przepisami art. 7, 8 i art. 77 § 1 K.p.a. W konsekwencji ujawnione błędy skutkują naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a., gdyż uzasadnienie w sferze faktów nie odnosi się do wszystkich okoliczności istotnych dla końcowego załatwienia sprawy. Wskazane naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, zatem wydaną w sprawie decyzję należało uchylić.
Decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 r., znak: [...], nr [...], jak wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniu z dnia 19 maja 2017 r. znak: [...] wprawdzie istnieje, ale nie spełnia określonych wymogów, to znaczy doręczono stronie niepodpisaną decyzję, co oznacza, iż nie stanowi ona aktu, o którym mowa w art. 107 K.p.a. i może być traktowana jako projekt decyzji. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż decyzja z dnia [...] 2017 r. nie weszła do obrotu prawnego. Konieczne zatem było wydanie przez organ zaskarżonej decyzji.
W świetle powyższego należy uznać, iż przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie poprzedzające wydanie decyzji było nieprawidłowe, zatem zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W ustawowym terminie M. K. wniósł sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący podniósł, że organ błędnie ustalił, że wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego na K. K., został złożony przez oboje rodziców w tym samym czasie, gdy tymczasem wniosek taki został złożony przez M. W. K. kilka godzin wcześniej. W sytuacji, gdy oboje rodzice złożyli wnioski tego samego dnia, a brak innych kryteriów mogących rozstrzygnąć komu świadczenie należy przyznać organ uznał, że świadczenie przysługuje tylko matce, co oznacza dyskryminację ze względu na płeć.
Nadto podniósł, że w aktach sprawy znajduje się prawidłowo podpisany egzemplarz decyzji z dnia [...] 2017 r., a treść decyzji została stronie ogłoszona poprzez przesłanie niepodpisanego jej egzemplarza. Istotne w spawie jest także zignorowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt III SAB/Kr 97/16, na jaki skarżący powołał się w odwołaniu, gdzie uznano w niniejszej prawie odmiennie. W pocenie skarżącego organ II instancji zgromadził w aktach wystarczające dane do uznania, iż może rozstrzygnąć sprawę odwołania od decyzji organu I instancji, a w szczególności ustalić, iż oboje rodzice złożyli wnioski w tym samym czasie. Zważywszy na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 r., znak: [...], względnie dokonanie prawidłowej, wykładni prawa w tym art. 22 ustawy, a także zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) dalej zwanej w skrócie jako "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) zwana dalej w skrócie jako "ustawa nowelizująca", która wprowadziła zmiany w P.p.s.a. W myśl nowowprowadzonego art. 64a P.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone albowiem organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4 P.p.s.a.), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3 P.p.s.a.), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 P.p.s.a.). Skróceniu uległy też terminy procesowe: sprzeciw wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1 P.p.s.a.) organ, który wydał zaskarżoną decyzję, przekazuje sprzeciw od decyzji sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania (art. 64c § 4 P.p.s.a.), a sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji (art. 64d § 1 P.p.s.a.).
Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. Z przepisu tego wynika jednocześnie, że do spraw wszczętych po wejściu w życie ustawy nowelizującej stosuje się nowe przepisy. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło po wejściu w życie ustawy nowelizującej – zatem zastosowanie do niniejszej sprawy znajdzie znowelizowana ustawa P.p.s.a., objęta tekstem jednolitym opublikowanym w Dz. U. z 2017 r. poz. 1369.
Dodatkowo należy zauważyć, że według nowego brzmienia przepisów P.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Uwzględniając zatem sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 151a § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.). Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób.
Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2219/15, opub. w Lex Omega nr 2315542).
Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że na tle przepisu art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania kasacyjnego rozstrzygnięcia, jeśli organ pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/GI 439/06, opub. w LEX nr 930299). Innymi słowy decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w sprawie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt l SA/Sz 1256/13, opub. w LEX nr 1479048). W sprzeczności z art. 138 § 2 K.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, "gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a." (wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 997/13, opub. w LEX nr 1384918; wyrok NSA z dnia 22 września 1981 r. sygn. akt II SA 400/81, opub. w ONSA 1981, nr 2, poz. 88).
W myśl art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Rekapitulując organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1386/15, opub. w Lex Omega nr 2292208). Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1427/16, opub. w Lex Omega nr 2268026).
Wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej muszą zostać ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zgodnie zaś z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją obowiązywania zasady praworządności jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 K.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Powyższe obowiązki, ciążą na organach administracji publicznej obu instancji. Organ odwoławczy ma obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą zatem te same co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Stosownie do art. 136 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zatem organ pierwszej instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie.
Przenosząc powyższe rozważana na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że sprzeciw nie jest uzasadniony, bowiem w niniejszej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej z art. 138 § 2 K.p.a. Na tej podstawie organ odwoławczy może uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Powodem wydania decyzji kasatoryjnej było uznanie przez organ II instancji, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie z naruszeniem zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego, a to art. 7, 8, 77 K.p.a. W ocenie Sądu słusznie Kolegium ustaliło, że organ I instancji naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. W przypadku, gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego przez rodzica drugi rodzic złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy ustala kto sprawuje opiekę i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem.
Przepisy art. 13 ust. 2 i 3 stosuje się. Natomiast zgodnie z przepisem art. 15 cytowanej ustawy, jeżeli w stosunku do osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia wychowawczego lub osoby pobierającej to świadczenie wystąpią wątpliwości dotyczące sprawowania opieki nad dzieckiem, w tym również w przypadku, o którym mowa w art. 22, wydatkowania świadczenia wychowawczego niezgodnie z celem lub marnotrawienia świadczenia wychowawczego, organ właściwy oraz marszałek województwa mogą zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w celu weryfikacji tych wątpliwości.
Zatem w sytuacji, gdy wniosek został złożony tego samego dnia przez rodziców, którzy równocześnie sprawują opiekę nad dzieckiem, przyznanie świadczenia wychowawczego jednemu z nich nie powoduje, że można w takiej sytuacji mówić np. o rażącym naruszeniu prawa. Nie ma też wprost regulacji, która wskazywałyby na możliwość np. podziału świadczenia na obydwoje rodziców.
W przedmiotowej sprawie organ I instancji nie zbadał przed wydaniem decyzji czy nie zaistniały okoliczności wskazane w art. 23 ust. 3 tj. czy ponownie przeprowadzono wywiad środowiskowy i czy wpłynęły wyjaśnienia matki dziecka K. S. Zaistnienie powyższej okoliczności miałoby bowiem wpływ na dalszą wypłatę świadczenia i w tej sytuacji organ wypłacałby dwa świadczenia na to samo dziecko. Ponadto, aby mogły zostać przyznane świadczenia wnioskodawcy na rzecz syna K. organ I instancji w pierwszej kolejności powinien wyeliminować z obrotu prawnego ostateczną decyzję z dnia [...] 2016 r. nr [...] przyznającą K. S. świadczenie wychowawcze na K. K. w okresie od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. w kwocie 500,00 zł miesięcznie. Samo wstrzymanie wypłaty świadczenia nie powoduje bowiem uchylenia i nieistnienia decyzji z dnia 6 lipca 2016 r.
Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego organy nie dyskryminują go ze względu na płeć a problem nie leży w ustaleniu czy obydwoje rodzice złożyli wniosek w tym samym czasie. Powodem przyznania świadczenia wychowawczego na K. K. na okres od 1 lutego 2017 r. do 30 września 2017 r. i jednocześnie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na to samo dziecko w okresie od 1 kwietnia 2016 do 31 stycznia 2017 r. był fakt, że za okres od 1 kwietnia 2016 r. do 31 stycznia 2017 r. zostało przyznane, na mocy decyzji z dnia 6 lipca 2016 r. pozostającej w obrocie prawnym, świadczenie matce dziecka. Natomiast z uwagi na wstrzymanie wypłaty świadczeń K. S. decyzją z dnia [...] 2017 r., świadczenie wychowawcze na dziecko przyznano M. W. K. od dnia 1 lutego 2017 r. do 30 września 2017 r.
Ustalenie przez organ pierwszej instancji powyższych okoliczności oraz wyeliminowanie wadliwych decyzji z obrotu prawnego pozwoli na merytoryczne załatwienie sprawy przez organy. W tym stanie rzeczy zaskarżoną obecnie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego należy uznać za uzasadnioną.
Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a.