Uzasadnienie
W dniu 2.02.2017 r. wpłynął do tut. Sądu sporządzony na obowiązującym formularzu PPF wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne.
W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją.
Strona korzysta z przyznanego jej na mocy postanowienia z dnia 8 września 2015 r. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (k. 18). W świetle tego ustalenia przyznanie skarżącej po raz kolejny prawa pomocy w takim samym zakresie nie jest możliwe, gdyż prawo to zostało już przez skarżącą skonsumowane (por. także post. NSA z 8.11.2007 r. I OZ 795/07 oraz postanowienie WSA w Szczecinie II SA/Sz 24/08). Okoliczność, że tym razem skarżącą we wniosku zaznaczyła iż chce radcę prawnego jest prawnie nierelewantna, podobnie jak fakt oświadczonego wypowiedzenia przezeń pełnomocnictwa adw. A. S. – W. (k. 86). Wyznaczenie innego adwokata w miejsce dotychczasowego pozostaje bowiem w gestii właściwego organu samorządu zawodowego adwokatów.
Mając to wszystko na uwadze postanowiono zatem jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.