Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 grudnia 2014r. J. P. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 6 lipca 2011r. Nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o odrzucenie skargi, gdyż skarżący nie poprzedził skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
W piśmie z dnia 4 lutego 2015r. skarżący odniósł się do argumentów organu podniesionych w odpowiedzi na skargę. Skarżący wskazał, że pierwszym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa była jego reklamacja z dnia 18 grudnia 2014r., a kolejnym jego pismo z dnia 18 grudnia 2014r. zaadresowane do Prezydenta Miasta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi na zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałę Rady Miasta winno być zatem, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzedzone wezwaniem Rady do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. W niniejszej sprawie powyższy wymóg nie został spełniony. W piśmie z dnia 4 lutego 2015r. skarżący wskazał na dwa pisma, które jego zdaniem są wezwaniami do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Oba te pisma są datowane na dzień 18 grudnia 2014r., przy czym jedno zostało zaadresowane do Miejskiej Infrastruktury sp. z o.o. w K, a drugie do Prezydenta Miasta.
W ocenie Sądu, żadne z tych pism nie może być uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Pismo skarżącego z dnia 18 grudnia 2014r. zaadresowane do Miejskiej Infrastruktury sp. z o.o. w K stanowi reklamację, o której mowa w § 4 ust. 5 zaskarżonej uchwały. Ma ona umożliwić osobie zobowiązanej do zapłaty opłaty dodatkowej w kwocie 50 zł za nieuiszczenie opłaty za postój zwolnić się z tego obowiązku. Nie może więc być ona traktowana jako wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego przez zaskarżoną uchwałę.
Natomiast w piśmie z dnia 18 grudnia 2014r., zaadresowanym do Prezydenta Miasta i zatytułowanym "Skarga" skarżący wyraża swoje niezadowolenie ze sposobu traktowania mieszkańców K w sprawie opłat za parkowanie. Również więc i to pismo nie może być traktowane jako skierowane do Rady Miasta wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego uchwałą z dnia 6 lipca 2011r. Nr [...]. Tym samym należy uznać, iż skarżący nie poprzedził skargi wymaganym przez obowiązujące przepisy wezwaniem Rady Miasta do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego uchwałą tej Rady.
Wobec zatem brzmienia powołanych powyżej przepisów, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, że nie zostały spełnione przesłanki warunkujące skuteczne skierowanie skargi do sądu administracyjnego. Wniesienie bowiem do sądu administracyjnego skargi bez uprzedniego wyczerpania przysługującego środka zaskarżenia, tj. wymaganego przez ustawę wezwania do usunięcia naruszenia jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z którego wynika, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.