Uzasadnienie
B. G. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą F.P.H.U A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 listopada 2015 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. znak [...] wymierzającą B. G. karę pieniężną w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniony obawą niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, w związku z tym, że wykonanie zaskarżonych decyzji wiązałoby się z koniecznością zapłaty dobrowolnie lub w drodze egzekucji spornej kwoty kary pieniężnej, to zaś skutkowałoby koniecznością zaprzestania prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej i zwolnienia zatrudnianych osób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez stronę skarżącą. Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.).
Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Sądu B. G. nie wskazała na takie okoliczności. Poza samym złożeniem wniosku nie uczyniła nic, by dowieść, że istotnie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały spełnione.
Nadto wskazać należy, że obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, co w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło.
Dla oceny wniosku istotnym pozostaje, że sytuacja finansowa skarżącej nie została w żaden sposób zobrazowana. Nie można było zatem ustalić, jakie aktualnie skarżąca osiąga dochody i jaki poniosłaby uszczerbek w wyniku ewentualnego egzekwowania przez organ określonej w zaskarżonej decyzji kary pieniężnej. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez uiszczenie określonej sumy pieniężnej może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt sprawy, albowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to z tego względu sytuacja, która uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa.