Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidocznił brak osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Z dalszych wyjaśnień skarżącego wynika, że jest kawalerem, który prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe.
Określając swój majątek uwidocznił, że mieszka w domu rodzinnym w jednym z pomieszczeń o powierzchni 23 m2. Nie posiada zasobów pieniężnych a z przedmiotów wartościowych 19-letni samochód o wartości rynkowej ok. 2000 zł, który pomaga mu w utrzymaniu funkcji życiowych i dojazdy do lekarzy specjalistów.
Swoje miesięczne dochody oszacował na kwotę 947,20 zł otrzymywanej renty.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że do wypłaty dostaje 810 zł renty. Po opłaceniu rachunków za prąd, gaz, wodę, wykupieniu leków za ok. 350 zł i zakupie paliwa za ok. 150 zł pozostaje mu ok. 300 zł na wyżywienie i ubranie. Gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, nie ma rodziny, opiekuje się swoją starszą, schorowaną mamą.
Do wniosku dołączył kopię odcinka renty za ostatni miesiąc z której wynika, że do wypłaty skarżący otrzymał tylko 810,95 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to jest wystarczające. Obrazuje, że skarżący nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę utrzymującą się z niewielkiej renty, w zasadzie bez istotnego majątku. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że po opłaceniu wykazanych stałych kosztów utrzymania środki jakie skarżący ma do dyspozycji wystarczają przy obecnym poziomie cen oraz usług środki na skromną egzystencję. W takiej sytuacji konieczność wygospodarowania przez skarżącego środków na koszty sądowe i opłacenie pełnomocnika z wyboru jest problematyczne i uzasadnia twierdzenie, że skarżący nie jest w stanie ponieść tych kosztów. Biorąc to pod uwagę udzielono więc skarżącemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.