Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Określając swój majątek uwidoczniła, że należy do niej mieszkanie o powierzchni 50 m2 i nieruchomość rolna o powierzchni 1 ha 0,9 arów z czego 48 arów to ugór a 45 ary uprawy. Nie posiada, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Swoje miesięczne dochody określiła na 1706 zł emerytury.
Uzasadniając swoje starania zaakcentowała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która nie pozwala jej na wynajęcia adwokata. Wyjaśniła, że miesięcznie na prąd przeznacza 115 zł, na gaz 60 zł, na wodę i kanalizację 60 zł, na telefon 66 zł, na PZU życie 40 zł, na spłatę rat kredytowych za aparat słuchowy 198 zł, na leki 170 zł, na środki czystości 150 zł, na karmę dla zwierząt 140 zł, na opał 190 zł. Pozostałą cześć przeznacza na żywność.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez ustanowienie radcy prawnego lub adwokata (art. 245 §3 ppsa) o ile nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to jest wystarczające do oceny sytuacji bytowej rodziny a co za tym idzie i jej aktualnych możliwości płatniczych. Obrazuje, że skarżącej nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać samotnie gospodarującą emerytkę z nie najwyższym świadczeniem. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakimi dysponuje skarżąca wystarczają po opłaceniu wykazanych stałych obciążeń na opędzenie podstawowych potrzeb. Okoliczność, że do skarżącej należy ujawnione mieszkanie i nieruchomość rolna nie zmienia tego spojrzenia. Chociaż bowiem potencjalnie posiadają one określoną wartość sprzedażną lub podkładową to jednak trudno byłoby wymagać od skarżącej rozporządzeń tego rodzaju celem zdobycia środków na opłacenie pełnomocnika z wyboru albowiem godziłby one w podstawy jej egzystencji.
Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że osoba starsza i samotnie gospodarującą powinna dysponować pewnym zabezpieczeniem na wypadek jakichś poważniejszych powikłań zdrowotnych nawet gdy Państwo deklaruje powszechny oraz bezpłatny dostęp do służby zdrowia. Pozostaje bowiem cały szereg kosztów dodatkowych choćby na część leków nierefundowanych czy zaordynowanej diety.
Mając to wszystko na uwadze można więc stwierdzić, że skarżącej nie będzie stać na opłacenie radcy prawnego lub adwokata. Chociaż bowiem obiektywnie są to kwoty niewielkie to jednak relatywnie przekraczają obecne możliwości płatnicze strony. Skoro zaś skarżąca nie jest w stanie bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny opłacić pełnomocnika z wyboru, to należało udzielić jej zgodnie z wnioskiem takiej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.