Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 września 2009r. M. F. wniósł skargę na orzeczenie lekarskie nr [...] wydane przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w dniu 25 sierpnia 2009r., domagając się jego uchylenia. W orzeczeniu tym stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. nr 2, poz.
- 15) oraz art. 7, 9, 75, 77 § 1, 107 § 3, 237 § 1 oraz 245 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawową kwestią wymagającą w niniejszej sprawie rozważenia jest kwestia dopuszczalności wniesienia opisanej powyżej skargi z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego.
Sąd administracyjny powołany został do kontroli działalności administracji publicznej. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, jak również inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Z treści § 3 cytowanego przepisu wynika, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki przewidziane w tych przepisach.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zatem stwierdzić, że zaskarżone orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego nie mieści się w katalogu aktów lub czynności określonym w art. 3 § 2 powołanej powyżej ustawy. Zaskarżone orzeczenie lekarskie nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem administracyjnym lub innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej. Orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie po stronie skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi nie stanowi bowiem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Jest natomiast środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 76 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), który podlega ocenie organu jak każdy środek dowodowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2007r., sygn. akt I OSK 251/6, publ.
LEX nr 291185). Powyższe zaś oznacza, iż nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Przedmiotowe orzeczenie lekarskie będzie mogło być uznane za środek dowodowy w ewentualnym odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.
W tym stanie rzeczy, ponieważ zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.