Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 czerwca 2022 r. (sprecyzowanym w dniu 23 czerwca 2022 r.) skarżący wniósł skargę na niewykonanie przez Burmistrza Miasta Z. wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 1158/02.
Powołanym wyrokiem z dnia 17 stycznia 2005 r. sygn. II SA/Kr 1158/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie z dnia 28 marca 2002 r. nr RR.IX.DP.7621/7-7/02 oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów.
Sądowi z urzędu wiadomo, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 306/09, wymierzył Staroście Powiatu T. grzywnę w kwocie 2000 zł za niewykonanie ww. wyroku. Następnie, w wyniku rozpoznania kolejnej skargi na niewykonanie powyższego wyroku, tut. Sąd wyrokiem z dnia 10 stycznia 2012 r. III SA/Kr 725/11, wymierzył Staroście T. grzywnę w kwocie 500 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. dopuszcza wniesienie skargi z żądaniem wymierzenia grzywny organowi jedynie w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Niedopuszczalna jest natomiast skarga na niewykonanie wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt l OSK 160/16).
Powyższe brzmienie przepisu zostało nadane ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. Zmieniła ona między innymi treść art. 154 § 1 p.p.s.a., który w brzmieniu sprzed nowelizacji (tj. m.in. w dacie wydania poprzedniego wyroku o sygnaturze akt III SA/Kr 725/11) stanowił, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
W aktualnym zatem stanie prawnym z woli ustawodawcy ograniczona została w art. 154 § 1 p.p.s.a. możliwość wniesienia skargi na niewykonanie wyroku jedynie do przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy, skarga podlega zatem odrzuceniu, jako niedopuszczalna, ponieważ została wniesiona na niewykonanie wyroku z dnia 17 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 1158/02 uchylającego decyzję z 28 marca 2002 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, a nie na wyrok w sprawie bezczynności organu lub przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego.
Na marginesie Sąd wyjaśnia, że przedmiotem badania Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1158/02 nie była decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z 17 grudnia 2018 r. znak: DO.1.6614.227.2017.KW, lecz decyzje w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów dotyczących działek nr [...] obr. [...] oraz działek nr [...] i [...] obr. [...] miasta Z. Stwierdzić ponadto należy, że brak uwzględnienia powyższego wyroku w ponownych decyzjach w sprawie zmian w ewidencji gruntów dotyczących ww. działek może być przedmiotem zarzutu w skardze wniesionej właśnie na te decyzje, jeżeli zostaną/zostały one wydane.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.