Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 26 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 981/20

Uzasadnienie

Uzasadnienie:

Zaskarżoną przez K. S. (zwanego dalej skarżącym) decyzją z dnia 22 czerwca 2020 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 7c, art. 39a ust. 1, art. 39j ust. 1-3, art. 39k ust. 1-2, art. 87 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. g, art. 92a ust. 2 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 2140, zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym) oraz l.p. 1.2, 4.2, i 4.3 załącznika nr 4 do ww. ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 1 października 2019 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2.500 zł.

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego:

Podczas przeprowadzonej w dniu 19 lipca 2019 r. w R w okolicy Rynku kontroli drogowej samochodu osobowego marki Volvo o numerze rejestracyjnym [...] oraz w postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że wskazanym pojazdem kierował R. R. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący wykonywał usługę przewozu osób, przewożąc jednego pasażera z ul. M w R na Rynek w R. Przewóz ten kierujący wykonywał w imieniu przedsiębiorcy A Sp. z o.o. Sp. k z siedzibą w R. Usługa przewozu na ww. trasie została zamówiona przy pomocy aplikacji B. Opisaną usługę kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Do kontroli kierujący nie okazał oryginalnego wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Kierujący nie posiadał także ważnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy ani ważnego orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Przebieg i ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia 19 lipca 2019 r.

Pismem z dnia 31 lipca 2019 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w zakresie naruszeń stwierdzonych w protokole kontroli. Natomiast pismem z dnia 11 września 2019 r. organ zawiadomił stronę o rozszerzeniu prowadzonego postępowania o naruszenie określone w Ip. 1.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji w dniu 1 października 2019 r. nr [...] nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2.500 zł (słownie: dwa tysiące pięćset złotych).

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na:

1. - niewyposażeniu kierowcy w wypis z licencji,
2. - wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy,
3. - wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, tj. naruszenia określone w Ip. 1.2, Ip. 4.2 i Ip. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.

W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, zarzucił organowi pierwszej instancji:

1. - naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego,
2. - naruszenie art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 b ustawy o transporcie drogowym poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary na skarżącego, mimo iż skontrolowany kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w przedsiębiorstwie A Sp. z o.o., Sp. k. w R. Zdaniem pełnomocnika strony organ pierwszej instancji naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., bowiem błędnie przyjął, że skontrolowany kierowca jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę w ww. przedsiębiorstwie. Powołując się na art. 39a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 39f ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym pełnomocnik skarżącego wskazała również, że obowiązek kierowania na badanie lekarskie i badanie psychologiczne jest adresowany do przedsiębiorców zatrudniających kierowców na podstawie stosunku pracy. Według pełnomocnika strony przepis ten uzależnia zatrudnienie kierowcy od braku przeciwwskazań zdrowotnych. W konsekwencji adresatem obowiązków określonych w art. 39a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym uczyniono przedsiębiorców występujących jako strona stosunku pracy o czym świadczy art. 392 ust. 1 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym nakładający na przedsiębiorców lub inne podmioty wykonujące transport drogowy obowiązek przekazania kierowcy kopii orzeczeń lekarskich i psychologicznych z chwilą rozwiązania stosunku pracy. Zatem w ocenie pełnomocnika skarżącego pozbawionym podstaw prawnych jest wymaganie od przewoźnika niezatrudniającego kierowcę wyposażenia go w zaświadczenie o braku przeciwskazań zdrowotnych. Na poparcie swojego stanowiska pełnomocnik strony powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08 maja 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 865/10 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 03 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 438/10.

Opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, użyte w ustawie określenie obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.

Stosownie do treści art. 7c ustawy o transporcie drogowym, mikroprzedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o których mowa wart. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

W myśl art. art. 87 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. g) ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto:

1. 1) wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji;
2. 2) wykonując przewóz drogowy osób:
3. g) przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych, o których mowa w art. 18 w ust. 4b w pkt 2, kopię umowy na realizowany przewóz.

Według art. 39a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta:

1. 1) ukończyła:
2. a) 18 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii:
3. - C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną,
4. - Cl lub C1+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,
5. b) 21 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii:
6. - C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,
7. - D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną,
8. - D1 lub D1+E, o ile przewóz wykonywany jest na liniach regularnych, których trasa nie przekracza 50 km i o ile kierowca uzyskał odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,
9. c) 23 lata - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną;
10. 2) posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, z zastrzeżeniem ust. la;
11. 3) nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;
12. 4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;
13. 5) uzyskała kwalifikację wstępną lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną, zwane dalej "kwalifikacją";
14. 6) ukończyła szkolenie okresowe.

Zgodnie z art. 39j ust. 1-3 ustawy o transporcie drogowym, kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, (ust. 1). Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2018 r.,poz. 917, z późn. zm.), zwanej dalej "Kodeksem pracy", (ust. 2). Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, (ust. 3).

Stosownie do treści art. 39k ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, (ust. 1). Badania psychologiczne, o których mowa w ust. l, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, (ust. 2).

W myśl art. 92a ust. 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym, zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie, (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy, (ust. 8).

Według Ip. 1.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł.

Zgodnie z Ip. 4.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1000 zł.

Stosownie do treści Ip. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1000 zł.

W myśl art. 189a § 2 k.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1. 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,
2. 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,
3. 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,
4. 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,
5. 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,
6. 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3k.p.a.

Wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym określa natomiast w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wskazane w załączniku nr 2 do ustawy o transporcie drogowym. W rym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt l k.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Ponadto wskazał, że zastosowania w sprawie nie znajdują również art. 189e i art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1pkt 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Powołany przepis art. art. 87 ust. 1 wskazuje jakie dokumenty kierujący jest zobowiązany posiadać podczas wykonywania danego przewozu drogowego i okazywać je na żądanie uprawnionego organu kontroli. Według tego przepisu w przypadku wykonywania transportu drogowego osób kierujący ma obowiązek posiadać wypis z licencji. Jeżeli kierujący wykonuje przewóz okazjonalny jest zobowiązany posiadać także kopię umowy na realizowany przewóz. W wypis z licencji i kopię tej umowy zobowiązany jest wyposażyć kierowcę przedsiębiorca. Natomiast powołane przepisy art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 39j ust. l i art. 39k ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wskazują, że przewóz drogowy może wykonywać tylko kierowca legitymujący się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych i orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zakres badań lekarskich i zasady ich przeprowadzenia określają przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2018 r. póz. 917, z późn. zm.) i przepisy rozdziału 12 ustawy z dnia 05 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Natomiast zakres badań psychologicznych i zasady ich przeprowadzenia normują przepisy rozdziału 13 ustawy z dnia 05 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że w dniu 19 lipca 2019 r. skontrolowanym samochodem osobowym marki Volvo o numerze rejestracyjnym [...] kierujący R. R. wykonywał krajowy transport drogowy osób. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący przewoził jednego pasażera z ul. M w R na Rynek w R. Usługę przewozu na ww. trasie pasażer P. O. zamówił przy pomocy aplikacji B. Za pośrednictwem tej aplikacji została także pobrana opłata w wysokości 7,92 zł za wykonanie opisanej usługi. Wykonanie opisanej usługi przewozu oraz uiszczenie opłaty za jej wykonanie potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy faktura nr [...] z dnia 19 lipca 2019 r., dokumentacja fotograficzna i wiadomość email z dnia 19 lipca 2019 r. Z treści ww. faktury jednoznacznie wynika, że skontrolowany przewóz został wykonany w imieniu przedsiębiorcy A Sp. z o.o., Sp. k. z siedzibą w R Również kierujący R. R. przesłuchany w charakterze świadka w swoich zeznaniach potwierdził wykonanie opisanej usługi przewozu.

Kierujący zeznał również, że usługi przewozu osób zamawiane przy pomocy aplikacji B wykonuje od 2-3 tygodni. Usługi zamawiane przy pomocy tej aplikacji za jej pośrednictwem są także uiszczane opłaty za wykonanie usługi. Kierujący zeznał również, że licencję posiada tylko w formie skanu. W oryginał licencji nie został wyposażony. Natomiast badań lekarskich i psychologicznych w ogóle nie wykonywał. Podczas wykonywania tego przewozu kierujący był zobowiązany posiadać oryginalny wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Kierujący posiadał jedynie skan licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydanej dla ww. przedsiębiorcy.

Ponadto kierujący wykonujący opisany przewóz drogowy powinien spełniać warunki określne w art. 39a ust. l pkt 1-4 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem kierujący musi nie tylko posiadać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, ale także musi legitymować się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych i orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kierujący takich orzeczeń nie okazał do kontroli, ponieważ nawet nie został poddany badaniom w celu uzyskania tych orzeczeń, (dowody: protokół kontroli nr [...] z dnia 19 lipca 2019 r., kopia licencji nr [...], faktura nr [...] z dnia 19 lipca 2019 r., wiadomość email z dnia 19 lipca 2019 r., protokoły z przesłuchania świadków i dokumentacja fotograficzna - w aktach sprawy).

Organ odwoławczy wskazał również, że osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie A Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w R jest skarżący. Skarżący posiada także stosowne uprawnienia do pełnienia obowiązków zarządzającego transportem, bowiem posiada certyfikat kompetencji zawodowych nr [...] w zakresie transportu drogowego osób. Fakt ten potwierdzają pismo Dyrektora Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta z dnia 24 czerwca 2019 r. nr [...] i notatka służbowa z dnia 25 lipca 2019 r. Do obowiązków zarządzającego transportem należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa wykonywane w sposób rzeczywisty i ciągły, co wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W ramach zarządzania operacjami transportowymi skarżący powinien nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez właściciela przedsiębiorstwa, pracowników przedsiębiorstwa i osoby współpracujące z przedsiębiorstwem.

Jako zarządzający transportem skarżący jest zobowiązany także znać dokumentację wymaganą do świadczenia usług transportu drogowego oraz być w stanie wprowadzać procedury kontrolne w celu zapewnienia, aby zatwierdzone dokumenty związane z każdą operacją transportową, w szczególności te, które dotyczą pojazdu, kierowcy, rzeczy i bagażu, znajdowały się zarówno w pojeździe, jak i w lokalu przedsiębiorstwa. Tym samym skarżący jako zarządzający transportem jest zobowiązany dopilnować, aby kierowcy przed rozpoczęciem danego przewozu drogowego zostali wyposażeni w dokumenty niezbędne do wykonania tego przewozu. Strona ze swoich obowiązków nie wywiązała się, ponieważ skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany przez kierowcę nie posiadającego oryginalnego wypisu z licencji i nie posiadającego ważnego orzeczenia lekarskiego i ważnego orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Uwzględniając powyższe słusznie, zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji nałożył na stronę łączną karę pieniężną w wysokości 2.500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 1.2, Ip. 4.2 i Ip. 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy.

W ocenie organu odwoławczego w postępowaniu przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w tym postępowaniu, ponieważ pismem z dnia 31 lipca 2019 r. organ pierwszej instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu i poinformował ją o treści art. 10 § 1 k.p.a. dotyczącej prawa strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz wyznaczył jej 7-dniowy termin na złożenie wyjaśnień i przedłożenie swoich dowodów. Natomiast pismem z dnia 11 września 2019 r. organ pierwszej instancji zawiadomił stronę o rozszerzeniu prowadzonego postępowania o naruszenie określone w Ip. 1.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym oraz ponownie poinformował stronę o przysługujących jej prawach. Po tym zawiadomieniu organ pierwszej instancji nie przeprowadził innych dowodów. Z przysługujących jej praw strona nie skorzystała.

Zatem strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Ponadto organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ pierwszej instancji dokonał także wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy całokształtu materiału dowodowego. Swoje rozstrzygnięcie oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zatem odwoływanie się pełnomocnika skarżącego do naruszenia przez organ I instancji przepisów procedury administracyjnej jest niezasadne.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza wykonywanie przez kierującego R. R. usługi przewozu samochodem osobowym konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Zgromadzony materiał dowody potwierdza również, że kierujący nie posiadał oryginalnego wypisu z licencji uprawniającej do wykonania skontrolowanego przewozu osób i nie posiadał wymaganego orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego. Wskazane dokumenty kierujący powinien posiadać podczas wykonywania przewozów drogowych. Natomiast dopilnowanie, aby kierowca spełniał wymogi określone w art. 39a ust. 1 pkt 1-4 ustawy o transporcie drogowym i został wyposażony w dokumenty wymagane do wykonywania przewozów osób należy

m. in. do obowiązków zarządzającego transportem. Ponadto podniesiony przez pełnomocnika strony zarzut braku podstaw prawnych do wymagania od podmiotu wykonującego przewóz drogowy wyposażenia kierowcy w orzeczenie lekarskie i orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań zdrowotnych i przeciwwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy jest niezasadny. Przepis art. 39m ustawy o transporcie drogowym jednoznacznie wskazuje, że ww. orzeczenia jest zobowiązany posiadać nie tylko kierowca zatrudniony przez przedsiębiorcę czy podmiot wykonujący przewóz drogowy, lecz także każdy inny kierowca wykonujący przewóz drogowy. Zgodnie z tym przepisem wymagania, o których mowa w art. 39a-391, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że skoro do osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy mają zastosowanie przepisy art. 39a - 391 ustawy o transporcie drogowym, to niezależnie od stosunku prawnego łączącego kierowcę z przewoźnikiem, kierowca jest zobowiązany spełniać wymagania określone w tych przepisach. Wymienione orzeczenia są jednym z tych wymogów, ponieważ obowiązek ich posiadania jest określony w art. 39a ustawy o transporcie drogowym. Również przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany skierować kierowcę na badania lekarskie i psychologiczne. Ten obowiązek wynika z art. 391 ust. 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym. Zatem wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego przepisy zawarte w rozdziale 7A ustawy o transporcie drogowym, w tym przepisy dotyczące ww. orzeczeń, mają zastosowanie nie tylko do kierowcy zatrudnionego na podstawie umowy o pracę, ale także do każdego kierowcy wykonującego przewozy drogowe bez względu na stosunek prawny łączący kierowcę z podmiotem wykonującym przewozy drogowe. Świadczy o tym także tytuł tego rozdziału. Tym samym obowiązkiem skarżącego było dopilnować, aby skontrolowany kierowca posiadał wszystkie dokumenty wymagane do wykonania skontrolowanego przewozu drogowego, w tym odpowiednią oryginalną licencję oraz orzeczenie lekarskie i orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy.

W wyrokach powołanych przez pełnomocnika skarżącego sądy administracyjne w swoich rozstrzygnięciach nie uwzględniły art. 39m ustawy o transporcie drogowym, więc stanowisko tych sądów jest niepełne. W kwestii obowiązku posiadania ważnego orzeczenia lekarskiego i ważnego orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 2012 r. sygn. akt II GSK 1780/11. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał: " Za nietrafne Naczelny Sąd Administracyjny uznał także argumenty skargi kasacyjnej dotyczące stwierdzenia kasatora, iż skarżący nie miał obowiązku posiadać wymaganych na stanowisku kierowcy aktualnych badań lekarskich i psychologicznych, o których mowa w art. 39j i 39k ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 39m ustawy o transporcie drogowym wymagania, o których mowa w art. 39a - 391 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.

Jak słusznie zaakcentował Sąd pierwszej instancji w analizowanej sprawie wymagania w tym zakresie muszą więc spełniać nie tylko kierowcy etatowi, jak wywodzi autor skargi kasacyjnej." Zatem powołany wyrok NSA nie pozostawia wątpliwości, że ww. orzeczenia jest zobowiązany posiadać każdy kierowca wykonujący przewozy drogowe.

W niniejszej sprawie nie zaistniały również okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego: Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. l, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1) lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2). Powołany przepis pozwala na uniknięcie odpowiedzialności, wówczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć.

Jednak przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania podmiotu wykonującego czynności związane z wykonywanym przewozem drogowym, lecz do sytuacji wyjątkowych, których ten podmiot przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez zarządzającego transportem braku wpływu na powstanie naruszenia. Zebrany materiał dowodowy nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego. W odwołaniu strona także nie wskazała dowodów mogących potwierdzić istnienie takich okoliczności. Zatem brak jest podstaw do zastosowania powołanego przepisu.

Mając na uwadze wyżej wskazany stan faktyczny i prawny organ odwoławczy orzekł, jak na wstępie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższa decyzję, skarżący zarzucił naruszenie przepisów:

1. 1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie na jakiej podstawie (stosunek pracy czy stosunek cywilnoprawny) kontrolowany kierowca współpracował ze spółką A Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w R,
2. 2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poczynienie ustaleń nie mających żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy w zakresie tego, że zatrzymany kierowca zatrudniony był na podstawie stosunku pracy, podczas, gdy kierowca ten nie był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy a współpracował z nim na podstawie umowy zlecenia;
3. 3) naruszenie art. 39 a ust 1 pkt 3 i 4 w zw. z 39 l ust 1 pkt 1 b ustawy o transporcie drogowym poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie działającym pod nazwą A Sp. z o.o. Sp.k. w R, podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie, a więc brak jest podstaw do tego, aby wymagać od Skarżącego by wyposażał takiego kierowcę w zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych;
4. 4) Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;
5. 5) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji w zakresie konieczności zweryfikowania podstawy zatrudnienia kierowcy w przedsiębiorstwie;
6. 6) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd dokonując bowiem kontroli według wyżej wskazanych kryteriów zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stwierdził, że przy ich wydawaniu orzekające organy nie naruszyły, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy art. 4 pkt 22, art. 7c, art. 39a ust. 1, art. 39j ust. 1-3, art. 39k ust. 1-2, art. 87 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. g, art. 92a ust. 2 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn., Dz.U. z 2019 r., poz. 2140, zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym).

Ustawa o transporcie drogowym określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego i odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, zasady i tryb wyznaczania dworców, w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym i zasady ochrony praw pasażerów (art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym).

Wobec powyższego, zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie.

Przy tym, jak stanowi art. 92a ust. 3 tej ustawy, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł.

Stosownie do treści art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz wskazanych w tym przepisie rozporządzeń, decyzji i innych ustaw.

Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, stosownie do art. 87 ustawy, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku (...), a ponadto wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Analiza powyższych regulacji ustawy o transporcie drogowym, doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że orzekające w rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo ustaliły, iż wskazane przepisy ustawy o transporcie drogowym, miały zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym. Organy poprawnie też je odczytały i zastosowały.

W ocenie Sądu zgodzić się należało z orzekającymi organami inspekcji transportu drogowego, że w oparciu o prawidłowo przez nie ustalony stan fatyczny oraz zgromadzony materiał dowodowy, uzasadnione było przyjęcie, iż w dniu 19 lipca 2019 r. kierowca R. R. wykonywał przewóz osób na rzecz Spółki A Sp. z o,.o. Sp. k. w R. Sąd podziela w związku z tym ustalenie dokonane przez organy, że był to krajowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W tej sytuacji aktualizuje się obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego, który dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, a zatem nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez ten podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W pełni należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem, że wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktycznie polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, iż nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. NSA w wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08; Legalis nr 219202).

Podkreślić zatem należy, że wykonywaniem transportu jest więc nie tylko samo przemieszczanie się pojazdu wraz z kierowcą na określonej trasie ale także złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych klientów, czego wyrazem może być choćby oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonywania usługi przewozowej (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1059/10, CBSA).

W niniejszej sprawie bezsprzecznym jest, że Spółka A Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w R jest przedsiębiorcą wykonującym transport drogowy skoro została jej udzielona licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (k. 36 akt administracyjnych).

Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że podczas przedmiotowego przewozu doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Kierowca nie posiadał bowiem w pojeździe i przy sobie oryginału wypisu z tej licencji. Nadto nie posiadał ważnych badań lekarskich i psychologicznych Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że licencję posiada tylko w formie skanu. W oryginał licencji nie został wyposażony. Natomiast badań lekarskich i psychologicznych w ogóle nie wykonywał.

Zasadnie argumentują orzekające organy, że w świetle art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu kierowca obowiązany mieć jest przy sobie i okazywać do kontroli wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Takiego wymogu nie spełnia skan licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydanej dla ww. przedsiębiorcy. Skoro kierowca wykonywujący przewóz osób w imieniu skarżącej Spółki nie miał w pojeździe - wypisu z licencji - podczas wykonywania przewozu, to zasadnie z tego tytułu została nałożona kara administracyjna.

Ponadto, kierujący wykonujący opisany przewóz drogowy powinien spełniać warunki określne w art. 39a ust. 1 pkt 1-4 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem kierujący musi nie tylko posiadać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, ale także musi legitymować się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych i orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kierujący takich orzeczeń nie okazał do kontroli, ponieważ nawet nie został poddany badaniom w celu uzyskania tych orzeczeń, (dowody: protokół kontroli nr [...] z dnia 19 lipca 2019 r., kopia licencji nr [...], faktura nr [...] z dnia 19 lipca 2019 r., wiadomość email z dnia 19 lipca 2019 r., protokoły z przesłuchania świadków i dokumentacja fotograficzna - w aktach sprawy).

Zdaniem Sądu organy zasadnie więc nałożyły kary pieniężne, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za stwierdzone niezbicie naruszenia postanowień art. 39aust. 1 pkt 3, art. 39a ust. 1 pkt 4, art. 39j ust. 1, art. 39k ust. 1, art. 39l (lp. 4.2. i 4.3 załącznika nr 4 do ustawy) i art. 87 (lp. 1.2 załącznika nr 4 do ustawy), art. 7a i 8 (lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy).

Decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany. W razie zatem stwierdzenia w czasie kontroli drogowej naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ - co do zasady - zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 1 i 3 ustawy o transporcie drogowym. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy. Takie okoliczności jednak w sprawie nie zaistniały. Również skarżący, jak i Spółka w trakcie postępowania administracyjnego takich okoliczności nie wskazali.

Zgodzić się też należało, że w tym przypadku kara pieniężna z tytułu stwierdzonych naruszeń ustawy o transporcie drogowym mogła być nałożona na skarżącego. Z nie budzących wątpliwości ustaleń orzekających organów wynika, że skarżący jest osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie A Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w R w mieniu której był wykonywany przedmiotowy przewóz z naruszeniem warunków ustawy o transporcie drogowym. Skarżący posiada stosowne uprawnienia do pełnienia obowiązków zarządzającego transportem, bowiem posiada certyfikat kompetencji zawodowych nr [...] w zakresie transportu drogowego osób. Fakt ten potwierdzają pismo Dyrektora Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta z dnia 24 czerwca 2019 r. nr [...] i notatka służbowa z dnia 25 lipca 2019 r. Trafnie podniosły organy, że do obowiązków zarządzającego transportem należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa wykonywane w sposób rzeczywisty i ciągły, co wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

W ramach zarządzania operacjami transportowymi skarżący powinien więc nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez właściciela przedsiębiorstwa, pracowników przedsiębiorstwa i osoby współpracujące z przedsiębiorstwem. Jako zarządzający transportem skarżący jest zobowiązany także znać dokumentację wymaganą do świadczenia usług transportu drogowego oraz być w stanie wprowadzać procedury kontrolne w celu zapewnienia, aby zatwierdzone dokumenty związane z każdą operacją transportową, w szczególności te, które dotyczą pojazdu, kierowcy, rzeczy i bagażu, znajdowały się zarówno w pojeździe, jak i w lokalu przedsiębiorstwa.

Tym samym skarżący jako zarządzający transportem jest zobowiązany dopilnować, aby kierowcy przed rozpoczęciem danego przewozu drogowego zostali wyposażeni w dokumenty niezbędne do wykonania tego przewozu. Rację miały więc orzekające organy, że skarżący ze swoich obowiązków nie wywiązał się, ponieważ skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany przez kierowcę nie posiadającego oryginalnego wypisu z licencji i nie posiadającego ważnego orzeczenia lekarskiego i ważnego orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Postanowienia zaś art. 92a ust. 2 dopuszczają nałożenia kary na zarządzającego w przedsiębiorstwie transportowym. Wprowadzenie funkcji osoby zarządzającej transportem jest bowiem wyrazem troski prawodawcy o należyte wykonywanie czynności w zakresie organizacji i zapewnienia bezpieczeństwa transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy i osób.

Prawodawca wymaga więc, by osoba ta posiadała dobrą reputację, odpowiednią wiedzę, co będzie skutkowało zapewnieniem właściwej realizacji wymogów obowiązujący przewoźników (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1171/19; LEX nr 2760364).

Sąd podziela również stanowisko organów, że przepisy rozdziału 7A ustawy o transporcie drogowym, mają zastosowanie nie tylko do kierowcy zatrudnionego na podstawie umowy o pracę, ale także do każdego kierowcy wykonującego przewozy drogowe bez względu na stosunek prawny łączący kierowcę z podmiotem wykonującym przewozy drogowe. Świadczy o tym także tytuł tego rozdziału. Tym samym obowiązkiem skarżącego było dopilnować, aby skontrolowany kierowca posiadał wszystkie dokumenty wymagane do wykonania skontrolowanego przewozu drogowego, w tym odpowiednią oryginalną licencję oraz orzeczenie lekarskie i orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy.

Na gruncie ustawy o transporcie drogowym za stwierdzone naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego odpowiada przede wszystkim podmiot wykonujący przewóz drogowy - przedsiębiorca, zarządzający, nie zaś kierowca, który wykonuje tylko czynność faktyczną prowadzenia pojazdu. Co istotne, kierowca, niezależnie od formy zatrudnienia (stosunek pracy, umowa o dzieło czy zasada samozatrudnienia), wykonuje jedną z czynności składającą się na sekwencję działań, których suma dopiero jest transportem drogowym, w rozumieniu ustawy. Odpowiedzialność kierowcy została uregulowana w ustawie odrębnie i jest objęta innymi sankcjami (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 204/13).

Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, podniesione w skardze, więc nie potwierdziły się.

Podobnie, za nieuzasadnione uznać należało, w ocenie Sądu, także zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, 107 § 3, 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), przez pełnomocnika skarżącej Spółki, a które to miały jego zdaniem polegać na niewykorzystaniu przez organy wszystkich możliwości dowodowych i nieustaleniu w sposób należyty stanu faktycznego. Nie można też organom postawić zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a. i dokonaniu błędnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz, że nie wskazały w uzasadnieniu kontrolowanych decyzji w sposób wystarczający okoliczności faktycznych i prawnych podjętych rozstrzygnięć, w myśl wymogów art. 107 § 3 k.p.a. w motywach podjętych rozstrzygnięć organy wskazały bowiem w dostateczny sposób, czym się kierowały wydając decyzje co do istoty sprawy.

Zasadne jest też stanowisko organów, że nie zaistniały żadne przesłanki do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym skoro do naruszeń doszło w wyniku zaniechania działań skarżącego. W niniejszym przypadku wobec reguły kolizyjnej, zawartej 189 § 2 k.p.a., pierwszeństwo miały bowiem przepisy odrębne – przepisy ustawy o transporcie drogowym, a nie zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego w dziale IVa.

Orzekające organy nie naruszyły też pozostałych, wskazanych w skardze przepisów postępowania, ani też przepisów prawa materialnego, które w sposób prawidłowy ustaliły, odczytały i zastosowały.

Organ odwoławczy mógł więc skorzystać ze swych kompetencji, wskazanych w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Działań organów w rozpatrywanej sprawie, nie można było więc ocenić, wbrew twierdzeniom skargi, jako naruszających zaufanie obywateli do organów państwa.

Skarga nie mogła zatem odnieść zamierzonego skutku.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł, jak w sentencji wyroku.