Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17 lipca 1992 r. znak [...] Wojewoda powołując się na przepis art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z art. 61 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz.U. Nr 106, poz. 457) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Rejonowego Biura Pracy z dnia [...] 1992r. znak [...] o pozbawieniu H. K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 01.03.1992r.
Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego:
H. K. zarejestrował się w Biurze Pracy w dniu 03.01.1990 r. Przed rejestracją zatrudniony był w Państwowej Inspekcji [...] w okresie od 01.10.1987 r. do 31.12.1989 r. Stosunek pracy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Łączny okres zatrudnienia jakim legitymował się skarżący to 23 lata. Następnie skarżący w okresie od 03.04.1990 r. do 03.10.1990 r. przebywał w Wielkiej Brytanii, podejmując tam nierejestrowaną pracę, po czym po powrocie w dniu 01.12.1990 r. ponownie zarejestrował się w Biurze Pracy i uzyskał status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku w oparciu o przepis art. 15 ust.2 pkt 10 ustawy z dnia 29 grudnia 1989r. o zatrudnieniu (Dz. U. 75 poz 446).
Powołując się na przepis art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu,. Kierownik Rejonowego Biura Pracy wydał w dniu [...] 1992 r decyzję na podstawie której pozbawił H. K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 01.03.1992 r..
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w związku z ponowną rejestracją skarżącego w Biurze Pracy przyznany został skarżącemu zasiłek na zasadzie wyjątku określonego art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o zatrudnieniu, gdyż nie spełnił warunku przepracowania 180 dni w okresie 12 miesięcy przed rejestracją. Wyjątek ten dotyczył sytuacji, gdy bezrobotny legitymował się poprzednim okresem zatrudnienia wynoszącym dla mężczyzn co najmniej 20 lat,a dla kobiet 15 lat.
Jednakże wraz z wejściem w życie z dniem 01.12.1992r. nowej ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu uznać należy, że H. K. nie przysługuje prawo do zasiłku, gdyż nowa ustawa nie uwzględnia tego rodzaju wyjątku, a jedynie przewiduje zasadę, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień ponownej rejestracji pozostawał w stosunku pracy co najmniej 180 dni lub podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu innej pozarolniczej działalności przez okres co najmniej 180 dni.
H. K. odwołał się od w/w decyzji, kwestionując ustalenie organu, że nie zgłosił faktu wyjazdu za granice Urzędowi Pracy, a ponadto wyraził niezadowolenie z pracy Urzędu Pracy.
Wojewoda po rozpoznaniu odwołania wydał opisaną na wstępie decyzję, podkreślając, że H. K. z dniem wejścia w życie ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu nie spełnił warunków przyznania zasiłku dla bezrobotnych z art. 20 ust. 1 pkt 2 ani też z art. 20 ust. 2 tej ustawy.
W skardze H. K. wyraził niezadowolenie z treści otrzymanej decyzji, nie wskazując przy tym na konkretne naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że na gruncie nowej ustawy skarżący nie spełnia warunku określonego przepisem art. 20 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu (w/w), tj. wykazania 180 dni okresu uprawniającego do zasiłku, przypadającego w 12-stu miesiącach poprzedzających datę rejestracji, dlatego nie może być przyznane świadczenie w postaci prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed tym dniem i nie zostały zakończone, z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustrojów sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).
Ze względu na zawieszenie postępowania przed Naczelnym
Sądem Administracyjnym sprawa niniejsza nie została przez ten Sąd zakończona.
Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przepis art. 20 ust.2 ustawy z dnia 16 października 1991r. o zatrudnieniu i bezrobociu, w którym pominięty został między innymi, warunek przyznania zasiłku dla bezrobotnych przewidziany poprzednio w art. 15 ust. 2 pkt.10 ustawy z dnia 29 grudnia 1989r. o zatrudnieniu (w/w), oraz przepis art. 61 ustawy przewidujący utratę zasiłków nabytych na podstawie art. 15ust. 2 pkt 10 ustawy z 29 grudnia 1989r.
Orzeczeniem z dnia 1 czerwca 1993r. P 2/92, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że:
- 1) przepis art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz. U. Nr 106, poz. 457; z 1992 r. Nr 21, poz. 84; Nr 78, poz. 394) w zakresie w jakim wyłącza prawo do zasiłku bezrobotnym dla których prawo to zostało poprzednio przewidziane w art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu (Dz. U. Nr 75, poz. 446; z 1990 r. Nr 9, poz. 57 i Nr 56, poz. 323; z 1991 r. Nr 7, poz. 24 i Nr 46, poz. 201) oraz przepis art. 61 ust. 1 ustawy przewidujący utratę praw do zasiłków nabytych na podstawie przepisu art. 15 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. są niezgodne z art. 1, art. 68 i art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej pozostawionych w mocy art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 84, poz. 426),
- 2) Przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu powołanej w pkt 1 orzeczenia, przewidujący utratę praw do zasiłków nabytych na podstawie przepisu art. 15 ust. 2 pkt 10 powołanej w punkcie 1 orzeczenia ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu po upływie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu jest niezgodny z art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej pozostawionym w mocy Ustawą Konstytucyjną z dnia 17 października 1992 r.
- 3) Przepis art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu, powołanej w pkt 1 orzeczenia w zakresie w jakim wyłącza prawo do zasiłku bezrobotnym, dla których prawo to zostało poprzednio przewidziane w art. 15 ust. 2 pkt 10 powołanej ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu nie jest zgodny z art. 1 i art. 68 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej pozostawionych w mocy Ustawą Konstytucyjną z dnia 17 października 1992 r.
Jest poza sporem, że skarżący rejestrując się w dniu 1. 12.1990r. jako osoba bezrobotna wykazał 23 – letni okres zatrudnienia, co w świetle wówczas obowiązującego przepisu art. 15 ust 2 pkt. 10 uprawniało do przyznania zasiłku.
Wprowadzenie w życie zmiany (zaskarżonej następnie do Trybunału Konstytucyjnego), eliminującej z kręgu uprawnionych do zasiłku osoby, którym przyznano to prawo w oparciu o wyżej wymieniony przepis, uprawniło, a nawet zobowiązywało organy zatrudnienia do orzeczenia o utracie tego uprawnienia z dniem wskazanym w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991r. o zatrudnieniu i bezrobociu (w /w).
Jednakże mając na uwadze treść powołanego wyżej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 czerwca 1993r. P 2/92, należy stwierdzić. że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zapadły w warunkach uprawniających do wznowienia postępowania w trybie art. 145a kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego decyzje organów podlegają uchyleniu na mocy art. 145 § 1 pkt 1 b ppsa.