Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2004r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 KPA w związku z art. 5 punkt 4a Ustawy z dnia 14.03.1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998r., nr 90, poz. 575 z późn. zmianami) oraz § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpatrywania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002r. nr 132, poz. 1115), po rozpatrzeniu odwołania F. C. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...].2004r., znak: [...], o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej z poz. 21 wykazu chorób zawodowych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że w latach 1960-1999 F. C. pracował w narażeniu na hałas przekraczający normatywy higieniczne. Od 1999r. brak narażenia na czynniki szkodliwe.
F. C. był badany w 2003r. przez [...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...], a następnie w 2004r. przez Instytut Medycyny Pracy w [...], które nie stwierdziły schorzenia zawodowego słuchu ze względu na ponad dwuletni okres, jaki upłynął od ustania narażenia na hałas.
W oparciu o te orzeczenia lekarskie Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u F. C. choroby zawodowej, którą utrzymał w mocy Wojewódzki Inspektor Sanitarny.
Na decyzję tę skargę do sądu administracyjnego wniósł F. C., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podnosi, że od lat cierpi na schorzenie słuchu, które wiąże z wieloletnim narażeniem na hałas w środowisku pracy. Podnosi również, że nie wiedział iż jest tylko dwa lata na stwierdzenie choroby zawodowej, myślał że jest to okres 5 lat. Uważa, że jak przechodził na emeryturę, to zakład pracy powinien był go skierować na badania.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zaskarżonej decyzji, powołując się na treść Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115 z późn. zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie sądu złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do §2 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115 z późn. zm.), za choroby zawodowe mogą zostać uznane choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do Rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zgodnie z treścią ust. 3 rozpoznanie choroby zawodowej jest możliwe w okresie zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu.
W poz. 21 wykazu chorób zawodowych wymieniono "obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz". Przewidziano przy tym dwuletni okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego.
Bezspornym w niniejszej sprawie jest występowanie w środowisku pracy F. C. czynników szkodliwych dla zdrowia. Początkowo okoliczność ta budziła wątpliwości, jednakże po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego organy przyjęły, że F. C. pracował w warunkach narażenia na ponadnormatywny hałas, a z wynikami tego postępowania uzupełniającego zapoznano biegłych lekarzy. Bezspornym w niniejszej sprawie jest także istnienie u F. C. schorzenia słuchu. Do jego stwierdzenia doszło na podstawie przeprowadzonych badań specjalistycznych i konsultacji przez zakłady służby zdrowia upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych - zgodnie z § 6 cyt. wyżej Rozporządzenia, ale dopiero w roku 2003, a więc po upływie określonego w rozporządzeniu dwuletniego terminu.
Należy podkreślić, że nie każde schorzenie słuchu może być uznane za zawodowe. Z treści §2 ust. 1 cytowanego powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach wynika, iż o uznaniu schorzenia za chorobę zawodową decydują: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy oraz że udokumentowane objawy tego schorzenia powstały nie później niż w określonym czasie po zakończeniu pracy w zarażeniu zawodowym. W odniesieniu do schorzenia słuchu przewidziano w rozporządzeniu okres 2 lat. Cytowane powyżej rozporządzenie ściśle zatem określa warunki, które muszą zostać spełnione, aby schorzenie słuchu miało charakter zawodowy.
W niniejszej sprawie biegli lekarze stwierdzili u skarżącego niedosłuch o cechach schorzenia zawodowego, jednakże dopiero w 2003r., a więc znacznie po upływie przewidzianego w przepisach dwuletniego terminu od ustania narażenia zawodowego. Orzekające zatem w niniejszej sprawie zespoły lekarskie stwierdziły, że z powodu upływu tego okresu brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenia te są wzajemnie spójne, jasne i wyczerpujące.
W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy administracyjne odmawiając uznania rozpoznanego u skarżącego schorzenia za chorobę zawodową, prawidłowo uznały te orzeczenia lekarskie za wiarygodne i wyczerpujące, opierając na nich swoje rozstrzygnięcia o braku u skarżącego choroby zawodowej. Nie każde bowiem stwierdzone u pacjenta schorzenie jest chorobą zawodową, przepisy wymagają dodatkowo, by spełniało ono określone w przepisach cechy, było spowodowane czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy oraz zostało rozpoznane w ściśle określonym okresie po ustaniu narażenia zawodowego. Tymczasem w niniejszej sprawie czas, jaki upłynął od ustania narażenia wskazują na jego niezawodowy charakter. Należy zatem przyjąć, że wydane w niniejszej sprawie decyzje zarówno organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały zgodnie z prawem materialnym.
Skarżący powołuje się na fakt, że na schorzenie słuchu cierpi od dawna i że już w 1997r. miał przeciwwskazania do pracy z zaleceniem ochrony słuchu. Istniejąca dokumentacja lekarska z tego okresu została przesłana do IMP w [...], który po jej przeanalizowaniu wydał dodatkową opinię uzupełniającą (pismo z dnia [...] 2004r.), w której stwierdził, że dokumenty te nie zawierają wymaganego przez przepisy Rozporządzenia "udokumentowania", że stwierdzane u skarżącego w 1997r. schorzenie odpowiadało cechom "obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz". Zawierają one bowiem tylko ogólne stwierdzenia o niedosłuchu, bez szczegółowej charakterystyki. Prawidłowo zatem przyjęto, że wymagany przez obowiązujące przepisy okres 2 lat został w niniejszej sprawie przekroczony.
W ocenie Sądu przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne było prawidłowe. Zgodnie z treścią § 8 cyt. powyżej Rozporządzenia, podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Opierając się na orzeczeniach lekarskich, orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne stwierdziły, że skoro upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji. Przedmiotowe orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 §1 kpa (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001r., sygn. akt I S.A. 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn. akt I S.A. 1931/98; z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I S.A. 1200/98, LEX nr 45833) i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione.
Wydane w niniejszej sprawie opinie biegłych są jednoznaczne i wzajemnie spójne, nie budząc wątpliwości. Dlatego też uznać należy, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji administracyjnych zostało przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z zasadami art. 7 i 77 kpa., a decyzje oparte zostały na opiniach lekarskich zawierających przekonywujące uzasadnienie. Organy administracyjne zatem w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały zebrany materiał dowodowy, opierając swe rozstrzygnięcie na wiarygodnej opinii biegłych, a zaskarżona decyzja została w sposób prawidłowy uzasadniona. Organ wyjaśnił zarówno podstawy prawne, jak i faktyczne swojego rozstrzygnięcia.
Wobec powyższego przyjąć należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, zapadła po należytym wyjaśnieniu sprawy. W ocenie Sądu nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego powodu skarga została oddalona, w oparciu o 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.