Uzasadnienie
W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie Burmistrza Gminy z dnia [...] 1990 r. o tym, że budynek nr [...] przy ul. C. w K. znajduje się na działce nr [...], budynek nr 63 na działce nr [...], zaś budynek nr [...] - na działce nr [...].
W dniu [...]1999 r. (w toku innego postępowania), przeprowadzone zostały oględziny działki nr [...]. Stwierdzono, że na działce [...] brak budynku nr [...], jaki wcześniej tam się znajdował. Zapisano też, A.S. oświadczył, że do [...]1999 r. budynek (bez oznaczenia numerem) całkowicie rozebrał.
W dniu [...] 1999 r. A. M. zażądała wymeldowania A.S. wraz z rodziną z budynku nr [...] przy ul. C. w K., położonego na działce nr [...], albowiem budynek ten już nie istnieje. Spowodowało to wszczęcie z dniem [...] 1999 r. postępowania w sprawie wymeldowania A. S. wraz z rodziną z budynku nr [...] przy ul. C. w K. W dniu [...] 2000 r. Sąd Rejonowy wydał postanowienie I NS [...], w którym stwierdził w szczególności: "jeżeli chodzi o dz.ewid. nr [...] ojciec wnioskodawców...wybudował...drewniany dom, który nosił początkowo nr [...], a po zmianie numerów – [...]. Przedmiotowe zabudowania na dz.ewid. nr [...] zostały rozebrane przez wnioskodawcę A.S. w 1999 r."
Decyzją z dnia [...] 2002 r., nr [...] na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. 1984, nr 32, poz.174 ze zm.) A. S. z żoną M.S. zostali wymeldowani z budynku nr [...] przy ulicy C. w K. Rozebranie budynku w 1998 r. skutkuje koniecznością doprowadzenie ewidencji ludności do stanu zgodnego z rzeczywistością. Strona nie może być zameldowana w budynku nieistniejącym.
Wojewoda decyzją z dnia 30 czerwca 2005 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podstawą był art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. 2001, nr 87, poz.960 ze zm.) Organ uznał za udowodnione, że strona nie mieszka w budynku nr [...] od 25 lat. Skoro na koniec budynek ten został rozebrany to konieczne było wymeldowanie M. i A.S., gdyż ewidencja meldunkowa musi odzwierciedlać stan rzeczywisty.
Zarówno w toku postępowania administracyjnego, w skardze do sądu administracyjnego, jak i w czasie rozprawy przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie A.S. wielokrotnie podkreślał, że nie jest prawidłowe ustalenie, że jego budynek nr [...] nie istnieje i w nim nie zamieszkuje. Wskazał na ustalenia sądu cywilnego, gdzie mowa o wyburzeniu budynku nr [...], a nie – nr [...]. Przedstawił mapę uzupełniającą z ewidencji zasobu powiatowego z datą [...] 2003 r., gdzie budynek nr [...] zlokalizowany jest na działce nr [...], zaś na działce [...] zlokalizowany jest budynek nr [...].
Ponadto skarżący szeroko dokumentuje swe prawo własności do działki na której zlokalizowany jest budynek nr [...].
W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Stosownie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. prawo własności nieruchomości nie jest istotne dla ewidencji ludności. Organ podtrzymał też stwierdzenie że A. S. nie zamieszkuje w budynku nr [...] od 25 lat.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Sąd uwzględnił skargę z uwagi na naruszenie art.7 w zw., z art.77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na podstawie przedstawionych Sądowi dokumentacji nie jest możliwe jednoznaczne i wiarygodne ustalenie elementarnego, a zarazem kluczowego faktu czy budynek nr [...] istniał w momencie wydawania zaskarżonej decyzji i na jakiej działce był zlokalizowany. Skoro skarżący konsekwentnie twierdzi, że tego budynku nie wyburzył i w nim nadal mieszka, to należało w toku tego postępowania administracyjnego przeprowadzić wizję działki, wykonać stosowne zdjęcia, pozwalające organowi administracyjnemu i Sądowi ustalić, czy budynek nr [...] został wyburzony czy nie i na której działce się znajduje lub znajdował.
Organ podjął starania o uzyskanie wiarygodnej mapki geodezyjnej mającej powiązać numery działek z numerami budynków, ale dokumentu takiego, jednoznacznie wyjaśniającego wątpliwości w tym zakresie w aktach brak.
Organy nie wyjaśniły rozbieżności między posiadanymi dokumentami. Z jednej strony trzeba uwzględnić ustalenie sądu cywilnego, który w postanowieniu z dnia [...] 2000 r. I NS [...] stwierdził w szczególności: "jeżeli chodzi o dz.ewid. nr [...] ojciec wnioskodawców...wybudował...drewniany dom, który nosił początkowo nr [...], a po zmianie numerów – [...]. Przedmiotowe zabudowania na dz.ewid. nr [...] zostały rozebrane przez wnioskodawcę A.S. w 1999 r." Z drugiej – część dokumentacji administracyjnej wskazuje, że na działce nr [...] zlokalizowany był lub jest budynek nr [...]. Konsekwentne odwoływanie się przez organy obu instancji do protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu 8 kwietnia 1999 r. budzi zastrzeżenia, gdyż nie wiadomo czy A.S. potwierdził, że wyburzył budynek nr [...] w którym jest zameldowany wraz z rodziną. W czasie rozprawy skarżący zdecydowanie stwierdził, że wyburzył budynek nr [...].
Organy administracyjne konsekwentnie naruszały art.81 K.p.a., gdyż w aktach sprawy nie ma dowodu aby wydanie decyzji było poprzedzone wyznaczeniem stronie terminie i miejsca zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją z możliwością zgłoszenia wniosków dowodowych.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm.: Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692 oraz 2005, nr 94, poz.788 i nr 169, poz. 1417 i nr 250, poz. 2118 oraz 2006, nr 38, poz. 268)