Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy podała, że podała, że brak jest osób z którymi pozostawałaby we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek uwidoczniła, że prócz 40 mieszkania typu lokatorskiego nie posiada innych nieruchomości zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Swoje miesięczne dochody swego oszacowała na kwotę 2415 zł renty rodzinnej.
Uzasadniając swoje starania zaakcentowała, że jej sytuacja zdrowotna i materialna jest zła. Skarżąca nie posiada też kwalifikacji prawnych i nie poradzi sobie z poprowadzeniem sprawy, tym bardziej, że zachodzi potrzeba wniesienia skargi kasacyjnej. Wyjaśniła, że do wypłaty otrzymuje faktycznie tylko 1996,87 zł. Z tego na czynsz przeznacza 363 zł, na spłatę pożyczki w Banku [...] 250 zł, na ratę pożyczki w [...] 229,71 zł, na ratę w [...] Bank SA 183,70 zł na prąd 150 zł, na gaz 55 zł, na telefon 40 zł, na środki higieny i czystości 30 zł, na leki ok. 800 zł. Podniosła, że jej zadłużenie wynika z długoletniej choroby. Powiada, że nie ma znikąd pomocy.
Do wniosku dołączyła kopię decyzji o waloryzacji renty z które wynika, że faktycznie do wypłaty skarżącą otrzymuje 1996,87 zł. Zaświadczenie, że skarżącą nie figuruje w rejestrach wymiarowych zobowiązań pieniężnych i podatku od nieruchomości jako właściciel ani użytkownik gruntu na terenie gminy M. Kopię zaświadczenia o zaległości czynszowej w wysokości 3355,81 zł. Harmonogramy spłat i kopie umów kredytów oraz pożyczek w Banku [...] O/M, [...] BP. Pokwitowania i rachunki. Kopię zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia skarżącej oraz liczne kopie faktur z aptek.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zacząć wypada od tego, że skoro skarżąca jest zwolniona z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt. 1 lit. a ppsa (zarządzenie z 29.08.2013 r.) a jednocześnie w uzasadnieniu swojego wniosku podnosi, że nie poradzi sobie ze sprawą tym bardziej że zachodzi potrzeba wniesienia skargi kasacyjnej to nie było potrzeby wzywania skarżącej o sprecyzowanie zakresu żądań jej wniosku nawet jeśli w rubryce 4 urzędowego formularza PPF nie poczyniła stosownych zakreśleń. W przedstawionym układzie procesowym należy bowiem przyjąć, że rzeczywista treść żądań strony zawiera się we wniosku o ustanowienie na jej rzecz radcy prawnego lub adwokata.
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez ustanowienie radcy prawnego lub adwokata z urzędu (art. 245 §3 ppsa) o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
Skarżąca złożyła wymagane oświadczenie. Oświadczenie to poparte przedstawionymi dokumentami źródłowymi a także kopiami innych jest wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakie skarżąca ma do dyspozycji - po opłaceniu wykazanych stałych obciążeń - wystarczają na opędzenie najpilniejszych potrzeb życia codziennego. Skarżąca nie ma przy tym innego majątku ani oszczędności z których mogłaby samodzielnie sfinansować pełnomocnika z wyboru. Uwzględniając to wszystko, udzielono więc skarżącej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustanawiając na jej rzecz adwokata, którego wyznaczy właściwy organ samorządu zawodowego. Konieczność wygospodarowania przez skarżącą środków na koszty kwalifikowanego pełnomocnika przekracza bowiem aktualnie jej możliwości i grozi zachwianiem sytuacji materialnej oraz bytowej strony w taki sposób że nie będzie w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.