Wyrok WSA w Łodzi z 16 marca 2017 r., III SA/Łd 1007/16

Sąd

Dnia 16 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 16 marca 2017 roku

Sprawa

sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.

Skład

Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski przewodniczący
Sędzia WSA Ewa Alberciak
Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska sprawozdawca
pomocnik sekretarza Blanka Kuźniak protokolant

Uzasadnienie

Decyzją z dnia (...) nr (...) Wojewoda Ł., na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 722 ze zm.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr (...) z dnia (...), orzekającej o wymeldowaniu A.K. wraz z małoletnią córką N. K. z pobytu stałego w lokalu nr 13 przy ul. Ax 3 w Ł., utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

W toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że najemcą spornego lokalu, do czasu zgonu tj. do dnia 21 czerwca 2012 r. była W. B., po śmierci której mieszkanie zajęła bezumownie jej wnuczka A. K.. W dniu 2 sierpnia 2012 r. ww. złożyła wniosek o przydział przedmiotowego lokalu, jednakże wniosek rozpatrzono negatywnie. Po kolejnym odwołaniu od odmownej decyzji w sprawie przydziału lokalu, Komisja Gospodarki Mieszkaniowej Rady Miejskiej w Ł. podjęła pozytywną opinię o przyznaniu skarżącej mieszkania po zmarłej babce. W związku z powyższym w dniu 9 maja 2014 r. wydano skierowanie na zawarcie umowy najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego dla skarżącej. Skarżąca, pomimo licznych wezwań, nie podpisała umowy. Ojciec skarżącej – J. K. oświadczył, że córka przebywa poza granicami kraju.

Wobec braku kontaktu ze skarżącą oraz w wyniku przeprowadzenia kilku wywiadów środowiskowych w spornej posesji, podczas których mieszkający po sąsiedzku jednoznacznie potwierdzili, że lokal jest niezamieszkany, a skarżąca nie jest im znana, Administracja Zasobów Komunalnych (...) wniosła w dniu 14 stycznia 2016 r. o jej wymeldowanie. Natomiast we wniosku z dnia 17 lutego 2016 r. Administracja Zasobów Komunalnych (...) wniosła również o wymeldowanie córki skarżącej – N..

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, Prezydent Miasta Ł. w dniu (...) orzekł o wymeldowaniu A. K. wraz z małoletnią córką N. K. z pobytu stałego w lokalu nr 13 przy ul. Ax 3 w Ł.. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu organ I instancji przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny oraz dokonał oceny zebranego materiału dowodowego pod kątem spełnienia przez skarżącą oraz jej córkę N.ustawowej przesłanki, koniecznej do wymeldowania, tj. przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego bez wymeldowania się. Z oceny tej wynika, że spełnienie powyższej przesłanki nie budziło wątpliwości organu.

W odwołaniu pełnomocnik skarżącej – J.K. zarzucił naruszenie:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie wypełniono przesłanki powyższego przepisu,
2. art. 25 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności poprzez ustalenie, że lokal mieszkalny przy ul. Bx 3 m. 13 w Ł. nie jest lokalem mieszkalnym skarżącej,

2. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., polegające na niewyczerpujacym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez niewyjaśnienie, jakie czynności przeprowadzono w zakresie wyjaśnienia, czy skarżąca w nim zamieszkuje, 2.art. 8 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez niewskazanie, czy przeprowadzono postępowanie wyjaśniające w przedmiocie ustalenia, czy skarżąca zamieszkuje w przedmiotowym lokalu.

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) Wojewoda Ł. utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że materialnoprawną podstawę wydanej w niniejszej sprawie decyzji stanowi art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Zgodnie z tym przepisem organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu, wskazanych w art. 28 ust 2 ustawy, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego, przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym, zgodnie z treścią art. 25 cytowanej wyżej ustawy, jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Organ powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wskazał, że przebywanie pod wskazanym adresem z zamiarem stałego pobytu oznacza skoncentrowanie w tym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenie ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Wojewoda podkreślił, że powyższe oznacza, że jedynymi przesłankami warunkującymi wymeldowanie osoby z pobytu stałego są: opuszczenie lokalu bez dopełnienia obowiązku meldunkowego oraz brak zamiaru powrotu do miejsca zameldowania.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż nie ma żadnych podstaw, aby przyjąć, że lokal nr 13 przy ul. Ax 3 w Ł. jest miejscem, które stanowi centrum życiowe skarżącej oraz jej córki N..

Wojewoda podkreślił, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji J. K., zarzucił, że organ meldunkowy bezpodstawnie w swym rozstrzygnięciu wskazał, że skarżąca nie zamieszkuje w miejscu zameldowania od przeszło trzech lat. Zdaniem organu odwoławczego zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazano, iż takie wyjaśnienia m. in. złożył sam J. K. przed organem meldunkowym, co znalazło odzwierciedlenie w aktach sprawy (oświadczenie z dnia 24 maja 2016 r. oraz z dnia 12 lipca 2016 r.). W ocenie organu odwoławczego trudno też zgodzić się z argumentem strony odwołującej, że opuszczenie przez skarżącą spornego lokalu spowodowane było wyjazdem za granicę. Organ wyjaśnił, że J. K. w swych wyjaśnieniach podał, iż jego córka opuściła sporny lokal w 2012 r. i zamieszkała u swoich rodziców, skąd w 2014 r. wyjechała do Anglii. Z wyjaśnień tych wynika również, że od wyjazdu za granicę, skarżąca w Polsce była tylko jeden raz i wtedy zamieszkała również u swoich rodziców. W ocenie organu trudno uznać, że wyjazd za granicę był bezpośrednią przyczyną opuszczenia spornego lokalu. Natomiast przytoczony w odwołaniu fakt, że ww. ponosi koszty utrzymania lokalu nie budzi wątpliwości organu, gdyż faktycznie zajmuje ona ten lokal, choć bezumownie, zatem oczywistym jest, że winna ponosić koszty jego utrzymania zważywszy, że przechowuje w nim rzeczy, co jednak nie ma nic wspólnego z pobytem skarżącej w spornym lokalu.

W ocenie organu odwoławczego, prowadzone przez organ I instancji postępowanie dowodowe na okoliczność spełnienia przesłanek wymeldowania, dało podstawę do orzeczenia o wymeldowaniu skarżącej wraz z córką N. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Organ uznał, że deklaracje złożone przez pełnomocnika skarżącej, że ma ona zamiar powrócić do kraju nie są jednoznaczne z zamiarem powrotu do spornego lokalu celem zamieszkania. Organ podkreślił, że A. K. nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu, co skutkuje bezprawnym zajmowaniem go.

Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy o ewidencji ludności i uzasadniają wymeldowanie skarżącej oraz jej małoletniej córki N. z pobytu stałego. Wojewoda Ł. podkreślił, że obowiązujące przepisy meldunkowe mają wyłącznie charakter rejestracyjny. Zameldowanie winno być odzwierciedleniem stanu faktycznego i potwierdzać rzeczywiste miejsce pobytu osoby. Utrzymywanie zaś zameldowania niezgodnego z miejscem faktycznego pobytu stanowi naruszenie przepisów ww. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, stanowiąc oczywistą fikcję meldunkową.

W skardze A. K. reprezentowana przez ojca – J. K. zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie wypełniono przesłanki powyższego przepisu, warunkujące wymeldowanie z pobytu stałego,
2. art. 25 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności poprzez ustalenie, że lokal mieszkalny przy ul. Bx 3 m 13 w Ł. nie stanowi centrum życiowego skarżącej oraz jej córki,
3. art. 25 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności poprzez uznanie, że opuszczenie lokalu przez Skarżącą nastąpiło bez dopełnienia obowiązku meldunkowego,

2. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez niewyjaśnienie, jakie czynności przeprowadzono w zakresie wyjaśnienia, jakich świadków rozpytano na okoliczność opuszczenia przez skarżącą spornego lokalu oraz czy skarżąca nadal w nim zamieszkuje,
2. art. 8 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez niewskazanie, czy przeprowadzono postępowanie wyjaśniające w przedmiocie ustalenia, czy skarżąca zamieszkuje w przedmiotowym lokalu.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia w tym zakresie całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie sprawy zawisłej przed organami administracyjnymi, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – powoływanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako: "p.p.s.a.") uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Tym samym, sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Badając legalność wydanych w sprawie decyzji, w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o wymeldowaniu skarżącej wraz z małoletnia córką N. K. z pobytu stałego w lokalu nr 13 przy ul. Ax 3 w Ł..

Zgodnie z obowiązującą od 1 marca 2015 r. ustawą z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się (art. 35 ustawy). Przepis ten podobnie jak poprzednio obowiązujący w tym względzie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), nie interpretuje w sposób dosłowny okoliczności uzasadniających wymeldowanie danej osoby z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, czy też czasowego, ale mówi o opuszczeniu miejsca pobytu stałego i niedopełnieniu obowiązku meldunkowego, polegającego na zgłoszeniu faktu opuszczenia lokalu organowi meldunkowemu. Dlatego istotną rolę w zakresie interpretacji cytowanego przepisu odgrywa dorobek dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, wypracowany na gruncie art. 15 ust. 2 wskazanej ustawy z 1974 r. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem judykatury przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego, w rozumieniu wymienionych przepisów jest spełniona wówczas, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Organy orzekające prawidłowo przyjęły, że bez jednoczesnego zaistnienia obu tych przesłanek, tj. dobrowolności i trwałości, nie może być mowy o opuszczeniu przez stronę dotychczasowego miejsca zamieszkania dającego podstawę do orzeczenia przez organ o wymeldowaniu. Poprzez pojęcie "opuszcza" należy rozumieć, dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego bez dopełnienia formalności meldunkowych, przy czym pojęcie to zawiera w sobie element woli osoby, która w opuszczonym przez siebie miejscu nie zamierza nadal przebywać. Zamiar ten należy natomiast rozumieć jako wolę skoncentrowania w innym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów.

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżąca dobrowolnie opuściła miejsce stałego zameldowania. Z akt sprawy wynika, że lokal nr 13 przy ul. Ax 3 w Ł. w zasadzie nigdy nie był ośrodkiem osobistych i majątkowych interesów skarżącej. Wynika to z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, który w znacznej mierze został ustalony na podstawie wyjaśnień pełnomocnika skarżącej – jej ojca, samej skarżącej oraz kontroli meldunkowych w spornym lokalu. Z akt sprawy wynika, że najemcą spornego lokalu, do czasu zgonu tj. do dnia 21 czerwca 2012 r. była W. B. – babka skarżącej A.K.. W dniu 2 sierpnia 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o przydział przedmiotowego lokalu, jednakże wniosek rozpatrzono negatywnie. Po kolejnym odwołaniu od odmownej decyzji w sprawie przydziału lokalu, Komisja Gospodarki Mieszkaniowej Rady Miejskiej w Ł. podjęła pozytywną opinię o przyznaniu skarżącej mieszkania po zmarłej babce. W związku z powyższym w dniu 9 maja 2014 r. wydano skierowanie na zawarcie umowy najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego dla skarżącej. Skarżąca, pomimo licznych wezwań, nie podpisała umowy. Ojciec skarżącej – J. K. oświadczył, że córka przebywa poza granicami kraju. Należy równoczesnie podkreślić, że sąsiedzi spornego lokalu jednoznacznie twierdzili, że skarżąca w tym lokalu nie mieszkała i nie jest im znana (karta 4-7, 77-78 akt administracyjnych). Ojciec skarżącej i jednocześnie jej pełnomocnik, wyjaśnił, że skarżąca zamieszkiwała w spornym lokalu do końca 2012 roku. Z powodu złych warunków w spornym lokalu (brak wody ogrzewania, wc) skarżąca zamieszkała w lokalu rodziców w Ł. przy ul. Cx 66 m.

4. Opuszczając sporny lokal zabrała swoje rzeczy. Do Anglii wyjechała z domu rodziców. Ojciec stwierdził, że córka ma zamiar wrócić, ale nie zna daty powrotu (oświadczenie z dnia 24 maja 2016r. karta 82 akt admn.). Okoliczności powyższe ojciec skarżącej potwierdził w oświadczeniu z dnia 12 lipca 2016r. (karta 104-105 akt admn.) Z wyjaśnień J. K. – ojca, wynika, że od chwili wyjazdu tj, od kwietnia 2014 r, skarżąca nie była w kraju, a sporny lokal pozostaje niezamieszkały. W lokalu tym córka pozostawiła kuchnie gazową i lodówkę, a pozostałe sprzęty należały do jej zmarłej babki.

Natomiast ocena, czy opuszczenie lokalu ma charakter trwały, jak zasadnie argumentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyrok z dnia 19 września 2014r.,(sygn. akt II OSK 644/13 publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), nie może być oparta na dosłownym rozumieniu trwałości jako stanu, który nie ulega zmianie i być pojmowana jedynie jako opuszczenie lokalu "na zawsze". Także bowiem opuszczenie lokalu na pewien okres może być uznane za trwałe, jeżeli okres ten jest wystarczająco długi. Pojmowanie bowiem trwałości jako synonimu określenia "na zawsze" powodowałoby niemożność wymeldowania osoby, która de facto w lokalu od lat nie przebywa albo przyjeżdża do niego jedynie okazjonalnie. W myśl zaś art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności, zameldowanie w lokalu odzwierciedlać ma rzeczywisty pobyt osoby w lokalu. W żadnej mierze interpretacja okoliczności faktycznych nie może zatem prowadzić do sprzecznego z brzmieniem przepisu utrzymywania fikcji pobytu w lokalu osoby, która w rzeczywistości w nim nie zamieszkuje. Zważyć należy, że w art. 27 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności prawodawca wskazał, że równocześnie można mieć jedno miejsce pobytu stałego i jedno miejsce pobytu czasowego. Natomiast w art. 25 ust. 2 tej ustawy wyjaśniono, że pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Z treści tych przepisów należy wywodzić, że dopuszczalne jest opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu i skoncentrowanie czasowo swoich spraw życiowych w innym miejscu, jeżeli dana osoba przewiduje powrót do miejsca dotychczasowego zameldowania na pobyt stały po upływie określonego terminu. Termin ten musi być od początku przewidywalny i przemijalny. Skoro zamiar stałego przebywania, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy należy rozumieć jako wolę skoncentrowania w danym miejscu swoich spraw życiowych i założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów, to zamiar czasowego pobytu, zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy, powinien wyrażać się nie tylko w woli powrotu do miejsca zameldowania na pobyt stały, ale także w rzeczywistym dążeniu do tego. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie zamieszkuje w spornym lokalu od początku 2013 roku, a w kwietniu 2014 roku wyjechała za granicę i mimo tego, że deklaruje chęć powrotu to na dzień wydania decyzji są to tylko deklaracje nie wskazujące nawet przybliżonego terminu powrotu do miejsca zameldowania. Od czasu wyjazdu skarżąca nie była nawet jeden raz w kraju. Nie przyjechała nawet aby uregulować swoją sytuacje prawną związaną z lokalem. Należy bowiem podkreślić, że skarżąca jest zameldowana w lokalu do którego nie ma tytułu prawnego mimo, iż uzyskała skierowanie do zawarcia umowy najmu spornego lokalu, którego od maja 2014 roku nie zrealizowała, mimo wielokrotnych wezwań organu.

Zgłoszony w skardze zamiar powrotu do spornego mieszkania, nie uzasadnia utrzymania zameldowania w nim skarżącej, skoro bezspornie skarżąca nie zamieszkuje tam i obiektywnie nie ma prawa do przebywania w nim. Przy czym prawo skarżącej do przebywania w spornym lokalu, stanowi odrębną kwestię, niemającą zasadniczego znaczenia dla oceny wymeldowania. Stosownie bowiem do art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Oznacza to, że postępowanie meldunkowe, co wielokrotnie podkreślone zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych, spełnia jedynie cele ewidencyjne. W wyroku z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K. 20/01, (OTK ZU A 2002/3/34) Trybunał Konstytucyjny wyeksponował rejestracyjny charakter meldunku i wskazał, że przedmiotem rejestru jest jedynie "przebywanie", a nie – "uprawnienie" do lokalu. Wyjaśniono, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Dlatego też posiadanie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, czy też jego brak nie jest okolicznością przesądzającą o pobycie przy realizacji obowiązku meldunkowego. Z drugiej strony fakt zameldowania nie daje żadnego prawa do przebywania w lokalu. Nie ma przy tym żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy fakt ponoszenia opłat za lokal.

W rozpoznawanym przypadku przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca nie zamieszkuje w ogóle w spornym lokalu już ponad trzy lata. W sposób jednoznaczny fakt ten potwierdził jej ojciec, a jednocześnie pełnomocnik, w oświadczeniu z dnia 12 lipca 2016 r. Nie jest również znana nawet przybliżona data ewentualnego powrotu skarżącej do kraju.

Wobec powyższego zupełnie niezrozumiałe i bezpodstawne są zarzuty skargi sformułowane przez pełnomocnika – ojca skarżącej pozostające w absolutnej sprzeczności z ustalonym stanem faktycznym na podstawie jego oświadczeń. Zawarte bowiem w skardze stwierdzenia, że skarżąca korzysta podczas pobytu w kraju z urządzeń spornego lokalu i zaspakaja w nim wraz z córką swoje funkcje życiowe wobec złożonego w postępowaniu oświadczenia pełnomocnika, że skarżąca od czasu wyjazdu nie była w kraju nawet jeden raz, a wcześniej pobyt w tym lokalu był niemożliwy ze względu na trudne warunki (brak wody, wc, ogrzewania) wzajemnie się wykluczają. Sądowi znane jest prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że nie stanowi przesłanki wymeldowania czasowe opuszczenie miejsca pobytu w celu podjęcia pracy zarobkowej za granicą, lecz z zamiarem powrotu do dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w sytuacji gdy więź z tym miejscem jest utrzymywana, ale taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Jak wykazał sam pełnomocnik w swoich oświadczeniach skarżąca nie utrzymuje żadnych więzi ze spornym lokalem od początku 2013 roku, a jedynymi jej rzeczami które pozostały w spornym lokalu jest kuchenka gazowa i lodówka. Pełnomocnik oświadczył podczas postępowania, że lokal jest niezamieszkały. Zaprzeczeniem zawartego w skardze stwierdzenia, że wyjazdy i powroty do miejsca stałego pobytu są zjawiskiem normalnym i pochopne jest wyprowadzanie z tego faktu wniosku o opuszczeniu miejsca zameldowania jest oświadczenie samego pełnomocnika – ojca, że skarżąca nawet raz od czasu wyjazdu w kwietniu 2014 roku do Anglii nie pojawiła się w miejscu zameldowania (ani w kraju) nawet wzywana do stawiennictwa w związku z koniecznością uregulowania stanu prawnego (uzyskania tytułu prawnego) tego lokalu, który, co podnosi pełnomocnik w skardze jest jej centrum życiowym.

Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że skarżąca:

• dobrowolnie opuściła sporny lokal,
• nie zamieszkuje w nim od początku 2013 roku,
• od czasu wyjazdu do Anglii nawet okazjonalnie nie odwiedza spornego lokalu
• nie potrafi wskazać nawet przybliżonego terminu powrotu do miejsca zameldowania
• w lokalu tym brak jest rzeczy osobistych skarżącej i jej córki
• zlekceważyła wszystkie wezwania organu do podpisania umowy najmu tego lokalu.

Wobec powyższego deklarowanie chęci powrotu do tego lokalu należało uznać za gołosłowne. Nie występują bowiem czynniki świadczące o łączącej skarżącą więzi z tym mieszkaniem dające podstawę do przyjęcia zamiaru stałego w nim przebywania. W konsekwencji utrzymanie zameldowania skarżącej w tym mieszkaniu pozostawałoby zdaniem Sądu w sprzeczności z treścią art. 28 ust. 4 ustawy, gdyż nie stanowiłoby potwierdzenia faktu stałego w nim pobytu.

Konsekwencją ustalenia, że skarżąca nie mieszka w tym mieszkaniu z zamiarem stałego w nim przebywania jest stwierdzenie, że mieszkanie to opuściła jako miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Uzasadniało to w świetle treści art. 35 ustawy wydanie decyzji o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego w lokalu nr 13 przy ul. Ax 3 w Ł..

Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Ustalenia faktyczne w znakomitej części oparto na oświadczeniach samego pełnomocnika – ojca skarżącej J. K.. W tej sytuacji za pozbawione podstaw należało uznać kierowane pod adresem organów zarzuty, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez niewyjaśnienie, jakie czynności przeprowadzono w zakresie wyjaśnienia, jakich świadków rozpytano na okoliczność opuszczenia przez skarżącą spornego lokalu oraz czy skarżąca nadal w nim zamieszkuje. Co do istotnych okoliczności sprawy tj. czy skarżąca opuściła sporny lokal i kiedy oraz czy w nim zamieszkuje wyczerpujących informacji udzielił bowiem sam pełnomocnik.

W ocenie Sądu organy w sposób wyczerpujący zebrały, a w konsekwencji także rozpatrzyły cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja została uzasadniona zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone decyzje, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i w konsekwencji jak wywiedziono, dokonały prawidłowej jego oceny, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

B.K.