Postanowienie WSA w Łodzi z 24 lutego 2010 r., III SA/Łd 101/10

Sąd

Dnia 24 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III

Rozpoznanie

w dniu 24 lutego 2010 roku na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa A Regionalnej Dyrekcji B w Ł. na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], [...], [...] w przedmiocie odmowy przyznania statusu strony w postępowaniu administracyjnym p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. A. B.

Skład

Sędzia NSA Janusz Furmanek przewodniczący

Uzasadnienie

Państwowe Gospodarstwo A Regionalna Dyrekcja B w Ł. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], [...], [...] w przedmiocie odmowy przyznania statusu strony w postępowaniu administracyjnym. W skardze wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi wskazało, że na powyższe postanowienie, zgodnie z zawartym w nim pouczeniem złożyło zażalenie do Wojewody Ł. W odpowiedzi na zażalenie Wojewoda Ł. poinformował stronę skarżącą, że postanowienie Prezydenta Miasta Ł. jest niezaskarżalne, wskazując przy tym właściwy tryb postępowania. Strona skarżąca złożyła zatem do Prezydenta Miasta Ł. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz wezwała organ I instancji do usunięcia naruszenia prawa poprzez przyznanie jej statusu strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Pismem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił stronie skarżącej przyznania statusu strony w przedmiotowym postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", gdyż do jej rozpoznania nie jest właściwy sąd administracyjny.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;
2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Analiza powyższego, zamkniętego katalogu aktów, czynności i bezczynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego prowadzi do wniosku, że rozpoznanie skargi na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie odmowy przyznania statusu strony postępowaniu administracyjnym, wydane na podstawie art. 123 k.p.a. nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Ł. jest postanowieniem zaliczanym do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii, jak w tym przypadku – przyznania statusu strony postępowania, wynikających w toku tego postępowania, ale nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, gdyż k.p.a. jego nie przewiduje (art. 141 § 1 k.p.a.). Tego rodzaju postanowienia zatem nie mogą, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., I OSK 306/05, LEX 196463).

Na marginesie należy podnieść, iż w niniejszej sprawie strona skarżąca złożyła do Prezydenta Miasta Ł. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz wezwała organ I instancji do usunięcia naruszenia prawa poprzez przyznanie jej statusu strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Pismem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił stronie skarżącej przyznania statusu strony w przedmiotowym postępowaniu. Strona skarżąca wniosła do Sądu skargę na postanowienie z dnia [...] odmawiające jej przyznania statusu strony, nie zaś na czynność organu w tym samym przedmiocie, stanowiącą wynik uruchomionego trybu odwoławczego – wniosku o usunięcie naruszenia prawa. Powyższe świadczyłoby również o niedopuszczalności niniejszej skargi z uwagi na niewyczerpanie toku instancji. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Jeżeli zaś ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Na prawną ocenę dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie nie może mieć wpływu błędne pouczenie, zawarte w treści uzasadnienia postanowienia z dnia [...], o prawie wniesienia zażalenia ani późniejsza nieprecyzyjna informacja organu o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zawarta w piśmie z dnia [...]. Błędne pouczenie, udzielone przez organ administracji, nie może bowiem stanowić źródła uprawnień strony, które w istocie – ze względu na stan postępowania – jej nie przysługują (por. postanowienie WSA w Łodzi z dn. 3 marca 2005 r., sygn. akt III SA/Łd 76/05).

Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

A.B.