Uzasadnienie
III SA/Łd 1014/11
Pismem z dnia 6 stycznia 2011 r. M. G. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu, skarżący uiścił go w dniu 14 lutego 2011 r.
Wyrokiem z dnia 15 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę.
W dniu 18 stycznia 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia, sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika, formułując w jej treści wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych związanych ze skargą kasacyjną, przedkładając następnie – po wezwaniu Sądu – formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym druku "PPF".
Uzasadniając wniosek wskazał na dochody osiągane w gospodarstwie domowym, koszty utrzymania mieszkania, pojazdu służącego do prowadzenia działalności gospodarczej (taxi osobowe). Podniósł także, że zarówno on jak i żona są przewlekle chorzy (cukrzyca i choroba wieńcowa) w związku z czym ponoszą zwiększone koszty zakupu leków.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną B. G. Na dochody gospodarstwa domowego składają się: emerytura żony skarżącego w kwocie ok. 2.000 zł oraz dochody z tytułu prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w wysokości ok. 1.200 – 1.500 zł miesięcznie. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem skarżący jest właścicielem mieszkania o powierzchni 60 m2 oraz garażu o powierzchni 21 m2. Nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Strona występująca o przyznanie prawa pomocy jest obowiązana uprawdopodobnić, że spełnia kryteria przyznania pomocy. Oznacza to, że jest zobowiązana wykazać z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że poniesienie kosztów sądowych wiązać się będzie z uszczerbkiem koniecznego utrzymania dla niej i jej rodziny. Zauważyć przy tym należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
W niniejszej sprawie istotne dla podejmowanego rozstrzygnięcia jest ustalenie, że dochody w gospodarstwie domowym skarżącego zamykają się łączną kwota ok. 3.200 - 3.500 zł, co daje ok. 1.600 – 1.750 zł na jednego członka rodziny. W tej sytuacji, ocenie referendarza, w sytuacji osiągania stałych, bieżących dochodów we wskazanej wysokości skarżący nie może zasłaniać się argumentem braku środków na poniesienie kosztów sądowych. Nie zmienia tego faktu konieczność ponoszenia kosztów leczenia i zakupu leków, na które wskazuje skarżący w uzasadnieniu wniosku.
Zauważyć przy tym należy, iż na obecnym etapie postępowania koszty sądowe do poniesienia których zobligowany jest skarżący w zasadzie ograniczają się do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł, albowiem koszty wpisu od skargi i opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem skarżący uiścił już w toku postępowania.
W świetle powyższych okoliczności, mając w szczególności na uwadze wysokość dochodu miesięcznego w gospodarstwie domowym skarżącego, w zestawieniu z wysokością wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł, uznać należy, że skarżący nie wykazał w dostateczny sposób, iż nie jest w stanie ponieść tego kosztu bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podkreślić w tym miejscu jeszcze raz należy, że instytucja zwolnienia od kosztów sądowych jest rozwiązaniem wyjątkowym i może dotyczyć tylko tych osób, które znalazły się w sytuacji uniemożliwiającej ich poniesienie.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak postanowieniu.
R.A.