Uzasadnienie
D L wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł z dnia [...] r. wydane w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 15 października 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W zakreślonym terminie, strona wnioskiem z dnia 28 października 2015 r. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego.
Zarządzeniem z dnia 3 listopada 2015 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku poprzez wypełnienie urzędowego formularza PPF i odesłanie go do sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Odpis powyższego zarządzenia wraz z załączonym formularzem PPF został doręczony skarżącemu w dniu 12 listopada 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 24 akt sądowych). Pomimo upływu zakreślonego terminu strona skarżąca nie złożyła do akt sprawy wypełnionego urzędowego formularza PPF.
W dniu 19 listopada 2015 r. skarżący uiścił kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego od wniesionej skargi.
Zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2015 r. sygn. akt 1022/15 referendarz sądowy zarządził pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania.
Od powyższego zarządzenia, w dniu 21 grudnia 2015 r. D L wniósł sprzeciw. Uzasadniając wskazał, że nie otrzymał wezwania zawierającego urzędowy formularz PPF. Przesyłka zawierająca powyższe dokumenty została bowiem doręczona osobie, która nie jest dorosłym domownikiem i zamieszkuje pod innym adresem. Skarżący powziąwszy widomość o przesłaniu do niego przesyłki z sądu, znając przebieg procedowania, w celu zapewnienia sobie prawa do sądu dokonał w dniu 19 listopada 2015 r. wpłaty należnej kwoty tytułem wpisu sądowego od wniesionej skargi. Tym samym w ocenie skarżącego dokonał ustawowego obowiązku uiszczenia opłaty. Ponieważ w uzasadnieniu doręczonego mu zarządzenia z dnia 4 grudnia 2015 r. brak jest jakiejkolwiek wzmianki, co do uiszczonego przez skarżącego wpisu, skarżący z ostrożności procesowej wnosi przedmiotowy sprzeciw. Skarżący wskazał ponadto, że jeżeli wniesiona przez niego opłata jest skuteczna, to przedmiotowy sprzeciw jest bezprzedmiotowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści z art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2012r. poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy.
Do czynności, o których mowa w § 1, należą w szczególności wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania (art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a.).
Natomiast w myśl art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.
Zgodnie z treścią art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2015 r., III SA/Łd 1022/15 referendarz sądowy zarządził pozostawienie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie przez stronę w zakreślonym, 7 dniowym terminie, braków wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF.
Kwestionując powyższe, skarżący w uzasadnieniu wniesionego sprzeciwu wskazał, że nie została doręczona mu przesyłka z sądu, zawierająca przedmiotowe wezwanie wraz z formularzem. Zdaniem skarżącego przesyłka ta została doręczona innej osobie, nie będącej dorosłym domownikiem, mającej inny adres zamieszkania.
W ocenie Sądu przedstawiona powyżej argumentacja skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać bowiem należy, iż przesyłka zawierająca wezwanie do wypełnienia i zwrotu załączonego urzędowego formularza PPF, przesłana została na adres wskazany przez skarżącego we wniesionej skardze, tj. [...], ul. L [...]. Na powyższy adres kierowane były do skarżącego pozostałe pisma w toku przedmiotowego postępowania, w tym między innymi pierwsze pismo w sprawie - zarządzenie z dnia 15 października 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Wszystkie przesyłki adresowane do skarżącego były podejmowane przez dorosłego domownika M L, który zobowiązał się do ich oddania adresatowi (zwrotne potwierdzenia odbioru - k. 19, k. 24, k. 34 akt sądowych).
Ponadto podkreślenia wymaga, że skarżący, poza przesyłką z dnia 3 listopada 2015 r. zawierającą urzędowy formularz PPF, nie kwestionował skuteczności doręczeń pozostałych przesyłek. Wręcz przeciwnie, fakt złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 28 października 2015 r. o zwolnienie z obowiązku uiszczania wpisu sądowego, jak również wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 4 grudnia 2015 r., z zachowaniem ustawowego, 7 dniowego terminu, świadczy zdaniem Sądu, iż przesyłki te zostały oddane skarżącemu, który zapoznał się z ich treścią.
Tym samym uznać należało, że z uwagi na nieskuteczne zakwestionowanie przez skarżącego prawidłowości doręczenia mu odpisu zarządzenia z dnia 3 listopada 2015 r. wraz z urzędowym formularzem PPF, skarżący pomimo otrzymanego wezwania, nie uzupełnił w zakreślonym terminie braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu sądowego. W związku z powyższym wniosek skarżącego w powyższym zakresie należało pozostawić bez rozpoznania.
Na marginesie niniejszych rozważań, odnosząc się do podniesionych w uzasadnieniu wniesionego sprzeciwu kwestii skutecznego opłacenia przez skarżącego wpisu sądowego, wskazać należy, że uiszczona przez skarżącego w dniu 19 listopada 2015 r. kwota 100 zł tytułem wpisu sądowego od wniesionej skargi została zaksięgowana w dniu 20 listopada 2015 r., pod poz. 5103. Sprawie nadano bieg, a o dalszych czynnościach sądu strona będzie informowana na piśmie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a orzekł jak w postanowieniu.
k.p.