Uzasadnienie
Postanowieniem z [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 162 § 1, § 2 i art. 163 § 2 oraz art. 216 § 1 i § 2 o.p., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. odmówił R. M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] nr [...] wydanej w sprawie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej za miesiąc maj 2014 r.
W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał decyzję, w której określił R. M. zobowiązanie w opłacie paliwowej za miesiąc maj 2014r. w wysokości 51 293,00 zł. Przesyłka polecona nr [...] zawierająca pięć decyzji organu pierwszej instancji z [...] została zwrócona do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w 4 kwietnia 2019 r. (data wpływu do organu) z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie". Tym samym zgodnie z art. 150 § 2 o.p. została doręczona skarżącemu 28 marca 2019 r. w trybie zastępczym.
28 sierpnia 2019 r. do Urzędu Skarbowego w P. wpłynęło odwołanie R. M., reprezentowanego przez pełnomocnika A. M. (żonę) od decyzji organu pierwszej instancji oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Pełnomocnik wyjaśniła, że w związku z pobytem męża R. M. od kwietnia 2018 r. w Zakładzie Karnym reprezentuje go w licznie prowadzonych postępowaniach podatkowych. Uchybiła terminowi bez swojej winy. Okoliczności wystąpienia tego uchybienia miały znamiona zdarzenia losowego, na które mimo dochowania należytej staranności, nie miała wpływu. Podkreśliła, że dotychczas nie zdarzyło jej się uchybić terminowi odbioru jakiegokolwiek listu. O istnieniu decyzji pełnomocnik dowiedziała się 20 sierpnia 2019 r od I. K., który został ustanowiony pełnomocnikiem jej męża w innym postępowaniu. Fakt ten wyszedł na jaw w trakcie analizy jednego z ponad 50 tytułów wykonawczych i został potwierdzony przez pracownika Urzędu Skarbowego w P. podczas rozmowy telefonicznej.
Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. nie została doręczona podatnikowi. Pełnomocnik wyjaśniła, że nie miała wiedzy, że w placówce Poczty Polskiej znajduje się list, który ma odebrać, ponieważ żadne awizo nie trafiło do oddawczej skrzynki pocztowej przypisanej do adresu: ul. A 23 lok. 31, [...] R., a zlokalizowanej w klatce schodowej bloku. Z wyjaśnień pełnomocnika zawartych w uzasadnieniu wniosku wynika, że przypuszcza on, że takie awizo mogło trafić przez nieuwagę listonosza do skrzynki pocztowej sąsiada, z czym spotkała się w przeszłości. Wobec powyższego uznała, że uchybienie terminowi na złożenie odwołania przez skarżącego nie było zawinione.
Organ drugiej instancji podniósł, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został wniesiony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu wraz z odwołaniem od decyzji organu pierwszej instancji. Z notatki służbowej sporządzonej przez pracownika Działu Podatku Akcyzowego i Podatku od Gier Urzędu Skarbowego w P. wynika, że 23 sierpnia 2019 r. A. M. w siedzibie organu podatkowego zapoznała się z pięcioma decyzjami wydanymi w sprawie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej za miesiące od kwietnia do lipca 2014 r. oraz za październik 2014 r. Sporządziła dokumentację fotograficzną.
Natomiast wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem nadała w Urzędzie Pocztowym w R. 26 sierpnia 2019 r. W ocenie organu drugiej instancji, nie została jednak spełniona przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Jako przyczynę uchybienia terminowi do wniesienia odwołania pełnomocnik skarżącego powołała niedoręczenie decyzji ani nawet nie podjęcie próby doręczenia przesyłki poleconej nr [...]) zawierającej 5 decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (w tym decyzję nr [...] przez pracownika Poczty Polskiej. Poczta Polska S.A. w piśmie nr [...] z 19 września 2019 r. wyjaśniła, że przesyłka ta została awizowana 14 marca 2019 r. Odpowiednie zawiadomienie pozostawiono w skrzynce oddawczej adresata. Zawiadomienie powtórne wygenerowano i doręczono do skrzynki oddawczej adresata 22 marca 2019 r. W związku z nieodebraniem przesyłki po upływie okresu przechowywania została ona zwrócona do nadawcy 2 kwietnia 2019 r. W ocenie organu drugiej instancji, wyjaśnienie powyższe jest zgodne z adnotacjami na kopercie oraz z informacjami zawartymi w wydruku ze "Śledzenia przesyłek".
Poza tym jak ustalono w rozmowie telefonicznej przeprowadzonej 3 października 2019 r. z pracownikiem Urzędu Pocztowego R. 1, adres: B 6, [...] R. – M. M., rejon obejmujący ul. A 23 w R. na stałe obsługuje jeden listonosz, który jest pracownikiem Poczty Polskiej od około 30 lat. Wskazany rejon obsługiwany jest przez niego od około kilku – kilkunastu lat, co może wskazywać, że doskonale zna ten teren oraz posiada doświadczenie w zakresie wykonywanych zadań. W okresie marzec-maj 2019 r. listonosz ten przebywał na urlopie jedynie w dniach 16-24 kwietnia 2019 r. i tylko wtedy był zastępowany na rejonie. Ani w marcu, ani w maju 2019 r. zastępstw nie było (notatka służbowa z 3 października 2019 r.).
Ponadto pełnomocnik skarżącego – A. M. wiedziała o toczącym się postępowaniu w sprawie określenia opłaty paliwowej za maj 2014 r. oraz za inne miesiące 2014 r., ponieważ odbierała osobiście wcześniejsze postanowienia z Urzędu Skarbowego w P.. Mogła się zatem spodziewać przesyłki zawierającej decyzje. Poza tym 21 lutego 2019 r. odebrała osobiście postanowienie organu pierwszej instancji z 1 lutego 2019 r. wydane w oparciu o art.140 o.p. oraz postanowienie z 7 lutego 2019 r., wyznaczające przed wydaniem decyzji 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
Zatem mogła i powinna spodziewać się wydania w najbliższym czasie przez organ podatkowy decyzji kończącej powyższe postępowanie. Skoro jak twierdzi regularnie odbierała inne przesyłki w Urzędzie Pocztowym w R. mogła zapytać, czy nie ma do odbioru przesyłki z Urzędu Skarbowego w P.. Przesyłki polecone pochodzące od organu odwoławczego, np. decyzję nr [...] z [...]. A. M. odebrała osobiście 14 marca 2019 r. Decyzję wydaną przez organ drugiej instancji w zakresie podatku akcyzowego nr [...] z [...] pełnomocnik odbierała 25 marca 2019 r., a decyzję nr [...] z [...] odebrała osobiście 10 kwietnia 2019 r. Jednakże wbrew twierdzeniom pełnomocnika "że dotychczas nie zdarzyło jej się uchybić terminowi odbioru jakiegokolwiek listu", nie została odebrana decyzja organu odwoławczego dotycząca określenia opłaty paliwowej za miesiąc styczeń 2014 r. nr [...] z [...]. Po dwukrotnym awizowaniu przesyłkę poleconą zwrócono do nadawcy z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie".
Przyjęto jako datę doręczenia w trybie art. 150 § 1 pkt 1 o.p. 4 czerwca 2019 r. Ponadto nie odebrano przesyłki poleconej nr [...] zawierającej decyzję organu odwoławczego nr [...] dotyczącą określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za luty 2016 r. Po dwukrotnym awizowaniu 4 i 12 września 2019 r. przesyłkę zwrócono do nadawcy 20 września 2019 r. z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie". Dochowanie należytej staranności przy odbieraniu przesyłek w Urzędzie Pocztowym polegające na zapytaniu, czy nie ma dla skarżącego przesyłki poleconej z Urzędu Skarbowego w P. spowodowałoby, że zostałaby ta przesyłka odebrana po pierwszym lub po drugim awizo i nie byłoby uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Przesyłka zawierająca między innymi decyzję z [...] nr [...] (oraz 4 inne decyzje) adresowana do skarżącego została awizowana przez doręczyciela 14 marca 2019 r., powtórnie 22 marca 2019 r., a następnie 2 kwietnia 2019 r. zwrócona nadawcy.
Jak wynika z pisma Poczty Polskiej z 19 września 2019 r., awiza pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W ocenie organu drugiej instancji, doręczenie decyzji organu pierwszej instancji z [...] nr [...] nastąpiło 28 marca 2019 r. i od tego dnia zaczął płynąć 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, którego skarżący jednak nie dochował. Ponadto nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Wyjaśnienia pełnomocnika nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, m.in. w wyjaśnieniach Poczty Polskiej zawartych w piśmie z 19 września 2019 r.
W skardze na powyższe postanowienie skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika A. M., wniósł o jego uchylenie w całości.
Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik zarzuciła naruszenie art. 162 § 1 i 2 o.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie przez organ, że nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu pełnomocnik stwierdziła, że we wniosku o przywrócenie terminu podniosła, że nie otrzymała żadnego z awiz przesyłki o numerze poleconym [...] zawierającej, m.in. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] w sprawie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej za miesiąc maj 2014 r. Poza sporem jest, że na stronie Poczty Polskiej znajduje się informacja, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, jednakże żadne z wystawionych awiz nie trafiło pod adres doręczenia. Pełnomocnik nie miała zatem wiedzy o tym, że w placówce pocztowej jest do odbioru przesyłka. Samo wystawienie awiza przez operatora pocztowego nie czyni zadość wymaganiom art. 150 o.p. Pełnomocnik oświadczyła, że nie otrzymała ani jednego awizo. Nie miała, a wręcz nie mogła mieć wiedzy o tym, że powinna odebrać jakkolwiek list. Nie można zatem przypuszczać, że uchybienie terminu wniesienia dowołania nastąpiło z jej winy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 21676 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego rozstrzygnięcia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Wskazania także wymaga, że sąd administracyjny w rozstrzyganej sprawie orzekał na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, które w niniejszej sprawie jest przedmiotem skargi, należy do postanowień kończących postępowanie w sprawie. Tak więc, skarga na takie postanowienie mogła być rozpoznana w trybie uproszczonym.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, sąd nie stwierdził aby organy podatkowy naruszył przepisy prawa w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie wskazać należy, że w toku postępowania podatkowego oraz w skardze do sądu skarżący w ramach postępowania dotyczącego przywrócenia terminu do wniesieni odwołania w istocie kwestionuje prawidłowość doręczenia jego pełnomocnikowi decyzji w trybie art. 150 O.p. Wobec powyższego wyjaśnić należy, że w sytuacji w której strona kwestionuje prawidłowość dokonanego doręczenia decyzji w istocie twierdzi więc, że termin do złożenia odwołania nie rozpoczął swojego biegu. Zatem skarżący nie może się domagać przywrócenia uchybionego terminu w sytuacji, gdy uważa, że termin ten nie rozpoczął swojego biegu. Instytucja przywrócenia terminu ma bowiem zastosowanie do sytuacji, gdy strona nie kwestionuje tego, że nie dopełniła czynności procesowej w ustawowym terminie, a twierdzi jedynie, że uchybienie to nastąpiło z powodu zaistnienia okoliczności faktycznych niezawinionych przez nią.
Stanowisko prezentowane w toku postępowania przez skarżącego obarczone jest błędem niekonsekwencji. Z jednej strony skarżący nie zakwestionował wydanego przez DIAS w Ł. postanowienia z [...] (nr [...]) stwierdzającego, że wniesienie przez niego odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu do jego wniesienia, w którym przesądzona została kwestia prawidłowości doręczenia decyzji organu I instancji. Z drugiej natomiast strony w toku postępowania o przywrócenie uchybionego terminu strona nie wskazała w zasadzie żadnych okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminowi poza nieprawidłowym, w jej ocenie, doręczeniem decyzji z [...].
W orzecznictwie i w doktrynie wielokrotnie wyrażano pogląd, że wątpliwości co do okoliczności doręczenia decyzji powinny stanowić przedmiot postępowania dotyczącego stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Nieprawidłowości w zakresie doręczenia korespondencji nie mogą uzasadniać przywrócenia terminu czy też być “załatwiane" poprzez zastosowanie tej instytucji. Brak skutecznego doręczenia decyzji powoduje bowiem, że bieg terminu do wniesienia odwołania w ogóle nie rozpoczyna się, a w konsekwencji nie może on zostać przekroczony i tym samym przywrócony stosownie do art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. Jeżeli zatem stwierdzono uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, na mocy postanowienia wydanego w trybie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, to nieprawidłowości w doręczaniu decyzji powinny być podnoszone w ramach skargi na to postanowienie. W postępowaniu dotyczącym przywrócenia terminu należy oceniać przesłanki warunkujące przywrócenie uchybionego terminu.
Kwestia prawidłowości doręczenia decyzji wykracza poza zakres postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. (zob. P. Pietrasz w komentarzu do art. 162 Ordynacji podatkowej [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany pod red. L. Etela, LEX/el. 2020; R. Hauser w komentarzu do art. 162 Ordynacji podatkowej [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz, S. Babiarz i in., wyd. IX, WKP 2019; a także wyroki NSA: z 12 grudnia 2019 r., I FSK 1653/17; z 25 kwietnia 2019 r., I FSK 776/17; z 28 lutego 2019 r., I FSK 475/17; z 10 lipca 2018 r., I FSK 1310/16, z 27 lutego 2020r. w spr. I FSK 2241/19 i powołane tam orzeczenia - treść wyroków dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).
W rozpoznawanej sprawie w dniu 4 października 2019r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z [...] (k.150-151 akt administracyjnych). Zostało ono doręczone pełnomocnikowi skarżącego i nie wniesiono na nie skargi do sądu administracyjnego. W postanowieniu tym przesądzono, że doręczenie skarżącemu decyzji z [...], było prawidłowe i miało ono miejsce w dniu 28 marca 2019r. W sytuacji gdy w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczne postanowienie potwierdzające, że decyzja podatkowa z [...]. została doręczona stronie w sposób zgodny z prawem to nie można tej okoliczności kwestionować w odrębnym postępowaniu, którego przedmiotem jest przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] Strona skarżąca w tym postępowaniu (tzn. w postępowaniu o przywrócenie terminu) nie może kwestionować wadliwości doręczenia decyzji organu I instancji skutkującą tym, że termin do wniesienie odwołania nie rozpoczyna biegu. Kwestia prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej z [...] wykracza poza zakres postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji.
Kwestia przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej została uregulowana w art. 162 O.p., zgodnie z którym - w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W myśl § 2 podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.
Wymieniony przepis kreuje cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu: uchybienie terminowi, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia), uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy w uchybieniu terminu oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Ustanowiona w powołanym przepisie instytucja procesowa przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Jej celem jest ochrona jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę (strony) lub uczestników postępowania.
Podstawowe znaczenie dla rozpoznania i rozstrzygnięcia złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu ma, zawarta w art. 162 § 1 O.p., sporna między stronami w tej sprawie przesłanka braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania.
Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (postanowienie NSA z 25 września 1998 r., SA/Łd 575/98, LEX nr 36221, wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., III SA 1436/99, LEX nr 40057, wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., IV SA 2162/96, LEX nr 43285, wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1718/96, LEX nr 33415).
Brak winy przy dokonywaniu czynności procesowej osoba zainteresowana winna uprawdopodobnić, tj. stosowną argumentacją powinna wykazać swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu (powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie aż do wystąpienia z wnioskiem). Uprawdopodobnienie braku winy jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód w ścisłym znaczeniu, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie w rzeczywistości miało miejsce. Ustawodawca dopuszcza ten mniej pewny środek, aby w ten sposób ułatwić zainteresowanym przedstawienie swoich racji. Przyjęcie zaprezentowanej konstrukcji prawnej oznacza, iż od uznania organu administracji publicznej zależy ocena w jakim stopniu dana informacja uprawdopodabnia fakt przytoczony przez stronę (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 1999 r., IV SA 1153/96, Lex nr 45637).
Organ orzekający nie jest natomiast upoważniony w świetle powołanych przepisów do podejmowania czynności zmierzających do zebrania dowodów na okoliczności uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Z treści samego przepisu art. 162 § 1 O.p. wynika, że to strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2002 r., V SA 2320/01, LEX nr 109300).
W przedmiotowej sprawie spór koncentruje się wokół przesłanki braku winy skarżącego w uchybieniu terminu, a jej zaistnienie strona uzasadnia brakiem w jej skrzynce pocztowej awiza, które w dniach 14 i 22 marca 2019 r. miałby zostawić listonosz a które to awizo informowało o możliwości odbioru w urzędzie pocztowym decyzji z [...] Jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania strona zatem podnosi brak wiedzy o decyzji z [...] gdyż w jej skrzynce pocztowej nie było żadnego awiza o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym.
Argumentacja skarżącego jest, jak to zostało wskazane na wstępie, nieadekwatna do przedmiotu zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy skarżący kwestionuje skuteczność doręczenia decyzji. Tym samym próbuje wykazać, że termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął swojego biegu w dniu 29 marca 2019 r. Wskazać należy, że wersji strony skarżącej nie potwierdzają żadne argumenty, które można uznać za przekonujące. Twierdzenie strony, iż listonosz w dniach 14 i 22 marca 2019r. nie pozostawił awiza w skrzynce pocztowej należy uznać za gołosłowne. Argumentom strony skarżącej dotyczącym braku otrzymania zawiadomienia o pozostawieniu w placówce pocztowej przesyłki zawierającej decyzję z 7 marca 2019 r. przeczy materiał dowodowy sprawy, tj. adnotacje doręczyciela o dwukrotnym awizowaniu przesyłki umieszczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k.93), wyjaśnienia złożone przez Pocztę Polską S.A. w zakresie awizowania przesyłki zawarte w piśmie z 19 września 2019 r. (k.105) oraz wyjaśnienia pracownika urzędu pocztowego w R. potwierdzone treścią notatki służbowej z 3 października 2019 r. (k.144).
Zarówno pismo Poczty Polskiej z 19 września 2019r. jak również treść notatki urzędowej z 3 października 2019r. potwierdzają wiarygodność adnotacji doręczyciela o dwukrotnym awizowaniu przesyłki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Oznacza to, że doszło do skutecznego doręczenia przesyłki w trybie doręczenia zastępczego określonego w art.150 O.p.
Należy zaznaczyć, że zwrotne potwierdzenie dowodu doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym, wywołującym określone skutki procesowe dla adresata korespondencji i korzystającym z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą. Wiarygodności dokumentowi urzędowemu można odmówić jedynie w przypadku, gdy zostanie przeprowadzone skuteczne postępowanie dowodowe przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą (art. 194 o.p.).
W niniejszej sprawie, w ocenie sądu, skarżącemu takiego skutecznego przeciwdowodu przeprowadzić się nie udało. Nie obalił on domniemania zgodności w prawem i autentyczności zwrotnego potwierdzenia dowodu doręczenia przesyłki. Oznacza to, że decyzja z [...] została skutecznie doręczona stronie w dniu 28 marca 2019r. zaś odwołanie złożono w dniu 26 sierpnia 2019r. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania wyniosło ponad pięć i pół miesiąca. Skarżący nie wykazał aby uchybienie tego terminu nastąpiło bez jego winy.
Należy zauważyć, że wprawdzie uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 162 O.p. jest środkiem zastępczym dowodu, niedającym pewności, a tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o fakcie, to nie powinno jednak sprowadzać się wyłącznie do zapewnienia złożonego przez stronę, że jakaś okoliczność miała lub nie miała miejsca. Zdaniem sądu, obalenie domniemania doręczenia decyzji nie jest możliwe poprzez zwykłe oświadczenie strony, że nie doszło do doręczenia przesyłki we wskazanym terminie. Uwzględnienie takiego oświadczenia prowadziłoby doi nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. Strona mogłaby bowiem obalić domniemanie każdego doręczenia przesyłki w trybie awizo przez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej. Sąd w obecnym składzie nie podzielił takiego poglądu.
Rację ma organ, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy wiąże się z koniecznością dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Tymczasem z akt sprawy wynika, że strona w toku postępowania w przedmiocie opłaty paliwowej za maj 2014 r. skutecznie odbierała pisma dotyczące tego postępowania, w tym postanowienie wydane w trybie art. 200 § 1 O.p., po którym winna spodziewać się otrzymania ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Nie podejmowała jednak żadnych czynności celem uzyskania informacji, czy postępowanie zostało zakończone i czy przesłane zostało jej rozstrzygniecie ani w organie ani placówce pocztowej. Powyższe może świadczyć o braku zachowania należytej staranności w zakresie prowadzenia własnych spraw, a co za tym idzie o winie strony w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.
Powołane przez stronę okoliczności nie wskazują zatem na to, że niedokonanie czynności w ustawowym terminie nastąpiło w wyniku okoliczności przez nią niezawinionych.
Reasumując sąd uznał, że organ w sposób prawidłowy odmówił przywrócenia terminu, jako że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Podjęte rozstrzygnięcie organ uzasadnił w sposób prawidłowy, zaś postępowanie zostało przeprowadzone wnikliwie i rzetelnie oraz nie naruszyło zasad określonych w art. 120, 121 i 122 O.p.
W tym stanie sprawy skarga jako bezzasadna, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.
a.l.