Uzasadnienie
Decyzją z [...]., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.)- dalej: k.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego po rozpatrzeniu odwołania L. S. od decyzji Starosty [...] z [...], uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowania wszczęte wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie zmian w ewidencji gruntów i budynków zatwierdzającej podział działek nr 225 i 226 oraz wydzielenie z nich działek o nr 1105/2, 1113/2, 1113/3 na podstawie mapy do celów prawnych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 8 marca 2002 r. za nr [...].
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.
Pismem z 9 stycznia 2018 r. L.S. wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie zmian w ewidencji gruntów zatwierdzającej podział działek nr 225, 226 oraz wydzielenie z nich działek ulicznych o nr 1105/2, 1113/2, 1113/3 dokonany na wniosek byłego właściciela na podstawie mapy sytuacyjnej do celów prawnych nr ewidencyjny [...] z 8 marca 2002 r., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 8 marca 2002 r i wpisanej do ewidencji zasobu powiatowego w dniu 8 marca 2002.
W wyniku przeprowadzonej korespondencji pomiędzy skarżącą, Starostą [...] oraz Wójtem Gminy O. pismo L. S. z 9 stycznia 2018 r. zostało potraktowane jako wniosek o wydanie decyzji o wprowadzeniu zmian do ewidencji gruntów i budynków, który winien zostać rozpatrzony zgodnie z właściwością przez Starostę [...].
Postanowieniem z 5 kwietnia 2018 r. Starosta [...] powołując art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zmianie w ewidencji gruntów zgodnej z żądaniem skarżącej.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z 7 czerwca 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ odwoławczy wskazał, iż przeprowadzone badanie księgi wieczystej nr KW [...] prowadzonej dla działek oznaczonych nr 225, 226, 1113/2, 1113/3, 1105/2, w której jako właściciel ujawniona jest L.F.S., wykazało, iż jest on zgodny ze stanem prawnym przedmiotowych działek ujawnionym w ewidencji gruntów i budynków. Wobec powyższego brak jest możliwości wydania decyzji dotyczącej wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z mapą sytuacyjną do celów prawnych [...], ponieważ zmiany te są już ujawnione od 2002 r. Stosownie do art. 61a § 1 k.p.a., w myśl którego gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Skoro zatem zmiany, o które wnosi strona w piśmie z 9 stycznia 2018 r. są ujawnione w prowadzonej przez organ ewidencji gruntów od 2002 r. oraz brak jest przepisu prawnego, w oparciu o który można wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania strony, to uzasadnia to odmowę wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.
Kwestionując zasadność wydanego postanowienia L. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 9 stycznia 2019 r., w sprawie sygn. akt III SA/Łd 887/18 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z 5 kwietnia 2018 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd odwołał się do ugruntowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, zgodnie z którym wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 k.p..a. jest dopuszczalne w sytuacji, gdy istniejące przeszkody o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym są oczywiste, czyli możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku bez konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego.
Natomiast w sytuacji, gdy przeszkody uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego, czy to z przyczyn podmiotowych bądź przedmiotowych, zostaną dostrzeżone po wszczęciu postępowania administracyjnego, w następstwie prowadzonego postępowania wyjaśniającego lub dowodowego, organ administracji winien umorzyć wszczęte postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., a nie wydawać postanowienie w oparciu o art 61a § 1 k.p.a. Sąd stwierdził, że z załączonych do skargi akt administracyjnych wynika, iż organy pomiędzy datą wpływu wniosku, to jest 9 stycznia 2018 r., a datą wydania przez Starostę [...] zakwestionowanego rozstrzygnięcia z 5 kwietnia 2018 r. prowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu: ustalenie treści żądania skarżącej, zgromadzenie dowodów, ustalenie stanu faktycznego sprawy, ustalenie organu właściwego do rozstrzygnięcia wniosku, co w ocenie sądu uniemożliwiało wydanie w sprawie rozstrzygnięcia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., a obligowało organ do wydania decyzji o umorzeniu wszczętego postępowania administracyjnego.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta [...] decyzja z [...] r., sprostowaną postanowieniem z 5 grudnia 2019 r., umorzył na podstawie art. 104 i art. 105 § 2 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem strony o wydanie decyzji w sprawie zmian w ewidencji gruntów i budynków zatwierdzającej podział działek nr 225 i 226 oraz wydzielenie z nich działek o nr 1105/2, 1113/2, 1113/3 na podstawie mapy do celów prawnych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 8 marca 2002 r.za nr [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ wskazał na dokonane w toku postępowania wyjaśniającego ustaleń, z których wynika, że zmiany objęte żądaniem skarżącej zawartym we wniosku z 9 stycznia 2018r. są ujawnione w ewidencji gruntów od 2002 roku oraz na brak możliwości dokonania zmiany w ewidencji z mocą wsteczną, o co wnosiła skarżąca.
L.S. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zakwestionowała prawidłowość dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych oraz podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. W obszernym uzasadnieniu strona wskazała liczne omyłki organu zakwestionowała jego stanowisko, co do braku możliwości dokonania zmiany z mocą wsteczną. Wskazała, że wnioskowana zmiana nie została wprowadzona wskutek wadliwego działania organu prowadzącego ewidencję w roku 2002, to jest Wójta Gminy O.. Wniosła o uchylenie powyższej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Objętą przedmiotową skargą decyzją z [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego, na podstawie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję organu I instancji i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. orzekł o umorzeniu postępowań wszczętych wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie zmian w ewidencji gruntów i budynków zatwierdzającej podział działek nr 225 i 226 oraz wydzielenie z nich działek o nr 1105/2, 1113/2, 1113/3 na podstawie mapy do celów prawnych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 8 marca 2002 r. za nr [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie w zakresie w jakim uchylało ono decyzję z [...], organ odwoławczy wskazał na powołaną w niej wadliwą podstawę prawną umorzenia postępowania, to jest art. 105 § 2 k.p.a. regulujący dopuszczalność umorzenia postępowania na wniosek strony, która wnioskowała o jego wszczęcie. Tymczasem, jak słusznie wskazuje skarżąca, nie wnosiła ona o umorzenie postępowania administracyjnego zainicjowanego jej pismem z 9 stycznia 2018 r. Odwołując się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 887/19, jak również faktu, iż objęte żądaniem skarżącej zmiany ewidencji gruntów i budynków dotyczące przedmiotowych działek są uwidocznione od 2002 r., organ II instancji wskazał, że konicznym było umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi L.S. podtrzymała żądanie dokonania w drodze decyzji, z mocą wsteczną, to jest od 2002 r. zmian w ewidencji gruntów zatwierdzających podział działek o nr 225, 226 oraz wydzielanie z nich działek ulicznych o nr 1105/2, 1113/2, 1113/3. Skarżąca ponowiła również dotychczas podnoszone zarzuty, co do naruszenia przepisów postępowania, w tym zakresie wskazała na liczne omyłki dotyczące dat podejmowanych czynności procesowych, wydawanych pism, "hurtowego" zdaniem skarżącej załatwiania jej wniosków i wydawanych w jej sprawach rozstrzygnięć, czy wreszcie daty wydania prawomocnego wyroku WSA z 9 stycznia 2019 r., III SA/Łd 888/18, co w ocenie skarżącej miało na celu jedynie odwrócenie "uwagi" od nieterminowego niezgodnego z prawem procedowania organów. Strona ponowiła również zarzut niewykonania przez organy administracji powołanego wyżej wyroku z 9 stycznia 2019 r., III SA/Łd 887/18.
Z uwagi na powyższe wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ewentualnie o ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W obszernym uzasadnieniu organ odniósł się do zarzutów skarżącej, uznając je za bezzasadne.
W odpowiedzi na powyższe skarżąca pismem procesowym z 3 lutego 2020 r. ponownie zakwestionowała stanowisko organów administracji, co do braku możliwości pozytywnego rozpatrzenia jej żądania oraz, co do zgodnego z obowiązującym prawem procedowania organów. Do pisma strona załączyła szereg dokumentów znajdujących się już w aktach sprawy, jak również znanych sądowi z urzędu w związku z innymi zawisłymi przed tutejszym sądem sprawami skarżącej.
Kolejnym pismem z 11 lutego 2020 r. skarżąca poinformowała sąd o rozpatrzeniu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, postanowieniem z 31 stycznia 2020 r., wniesionego przez nią w dniu 16 grudnia 2019 r. zażalenia na postanowienie Starosty [...] z 5 grudnia 2019 r. wydane w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Z uwagi na liczne błędy formalne wydanego rozstrzygnięcia oraz brak odniesienia się do zarzutów zażalenia skarżąca zakwestionowała prawidłowość wydanego postanowienia z 31 stycznia 2020 r. Mając jednak na uwadze, iż skorzystanie, zgodnie z pouczeniem, z przysługującego jej prawa do wniesienia skargi na powyższe postanowienie skutkowałoby rozpoznaniem tej skargi dopiero na jesień 2020 r., skarżąca wniosła o stwierdzenie "niedopuszczalności" w/w postanowień organów obu instancji, przy rozpoznawaniu niniejszej skargi.
Ponadto pismem procesowym z 24 lutego 2020 r. skarżąca zakwestionowała prawidłowość określenia przez sąd, w przesłanym do niej zawiadomieniu o terminie rozprawy, przedmiotu w jakim wydana została zaskarżona decyzja. Poinformowała również, że 12 lutego 2020 r. wniosła skargę na doręczone jej postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, z 31 stycznia 2020 r. wydane w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem legalności. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd przy tym, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa.
Na wstępie rozważań w przedmiotowej sprawie wskazać należy, że Starosta [...] i [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, oraz sąd rozpoznający skargę na ich działanie procedowali w trybie art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie przez sąd pierwszej instancji istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a więc nie tylko samą wykładnię w ścisłym tego słowa znaczeniu. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe.
Ocena ta może odnosić się do przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego i dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2006r., VII SA/Wa 1803/06, LEX nr 304131). Z kolei wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania mają wytyczać kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi więc ścisły związek (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2006r., I OSK 1377/05, LEX nr 281309 czy wyrok NSA z dnia 13 września 2006r., II FSK 1099/05, LEX nr 262073).
Natomiast związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organy przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną. W razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r., I FSK 985/16; wyroki WSA w Gliwicach z 19 kwietnia 2018 r., I SA/Gl 77/18; z 15 maja 2018 r., IV SA/Gl 1124/17;dotępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl- dalej CBOSA).
W tym miejscu należy więc przypomnieć, że dokonując kontroli postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 7 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 9 stycznia 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 887/18 uznał, że wadliwym było wydanie w sprawie wniosku strony z 9 stycznia 2018 roku postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania bowiem jeśli powody uniemożliwiające wszczęcie postępowania ujawnią się w następstwie prowadzonego postępowania wyjaśniającego lub dowodowego to organ winien umorzyć to postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Sąd dokonując, w tak zakreślonym zakresie, kontroli sądowoadministracyjnej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] umarzającej postępowanie stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Jak już wcześniej wskazano powołaną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzję Starosty [...] z dnia [...], i orzekł, w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie zmian w ewidencji gruntów i budynków zatwierdzającej podział działek nr 225 i 226 oraz wydzielenie z nich działek o nr 1105/2, 1113/2, 1113/3 na podstawie mapy do celów prawnych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 8 marca 2002 r.za nr [...].
Zgodnie ze stanowiącym podstawę kontrolowanej decyzji art. 105 § 1 k.p.a organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Decyzja umarzająca postępowanie na podstawie art. 105 k.p.a. nie ma charakteru decyzji merytorycznej, organ nie orzeka co do istoty sprawy, lecz wywołuje skutek procesowy polegający na przerwaniu stosunku procesowego pomiędzy stroną a organem. Bezprzedmiotowość postępowania to bowiem brak podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, a zatem brak przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, a w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak chociażby jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej rozstrzygnięcia) będącego przedmiotem postępowania.
Ten sposób rozstrzygnięcia organu ma charakter formalny i wymaga wykazania bezprzedmiotowości postępowania, bądź z uwagi na wystąpienie przeszkody o charakterze podmiotowym bądź przedmiotowym do prowadzenia postępowania i rozpoznania merytorycznego sprawy.
Z art. 20 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz U. z 2019 r., poz. 725) w związku z § 44 pkt 2 i § 47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U.2019 r poz..393) wynika obowiązek zachowania ewidencji w stanie aktualności. Stosownie do § 45 rozporządzenia wykonawczego aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Zawarte w ewidencji dane mogą być aktualizowane z urzędu lub na wniosek (§ 46 ust. 1). Wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych zgodnie z przepisami rozporządzenia może nastąpić w dwojakim trybie.
Po pierwsze w trybie czynności materialno-technicznej w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia (art. 22 ust. 2 i 3 ustawy w zw. z § 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia), o czym organ zawiadamia (§ 49 ust. 1 i 2); po drugie w formie decyzji administracyjnej, gdy aktualizacja operatu wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego lub uzyskania dodatkowych dowodów (§ 47 ust.
3) i wówczas starosta przeprowadza postępowanie administracyjne, które kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. W świetle powyższych uregulowań istota prowadzenia ewidencji gruntów i budynków sprowadza się do ciągłej aktualizacji w operacie ewidencyjnym zbioru informacji podmiotowych i przedmiotowych, na podstawie dokumentów powstałych w zasadzie poza postępowaniem ewidencyjnym (decyzji administracyjnych, orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, aktów normatywnych), czy wytworzonych w toku postępowania ewidencyjnego w związku z obowiązkiem utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu prowadzącego ewidencję dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2). Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego w sposób jednoznaczny wynika, że zmiany wynikające z przedstawionej przez skarżącą mapy sytuacyjnej do celów prawnych nr ewidencyjny [...] z 8 marca 2002 r. zostały uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków na jej wniosek w 2002 roku. Mapa ta bowiem została dostarczona do organu ewidencyjnego przez stronę i przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 8 marca 2002 r oraz wpisana do ewidencji zasobu powiatowego w tym samym dniu. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w wyniku dokonanych ustaleń faktycznych i przeprowadzonego postępowania dowodowego organy ustaliły także, że treść KW nr [...], urządzonej dla działek o nr 225, 226, 1113/2, 1113/3 i 1105/2 jest zgodna ze stanem prawnym działek ujawnionym w prowadzonej dla tych działek ewidencji gruntów, w wyniku wprowadzonej w 2002 r. aktualizacji. Wobec powyższego w sprawie brak było podstaw do wydawania decyzji administracyjnej w sprawie aktualizacji ewidencji, a organ prawidłowo uznał, że wniosek skarżącej z 9 stycznia 2018 roku jest bezprzedmiotowy.
W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą skargę, organ odwoławczy zasadnie uznał, iż organ I instancji wskazał na wadliwą podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Jak wynika bowiem z akt sprawy, Starosta [...] umarzając postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek L. S. z 9 stycznia 2018 r. jako podstawę podje tego rozstrzygnięcia wskazał art. 105 § 2 k.p.a. umożliwiający umorzenie postępowania administracyjnego na wniosek strony, która je zainicjowała. Tymczasem, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, skarżąca nie wnioskowała o umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego na jej wniosek 9 stycznia 2018 r., a tym samym przepis art. 105 § 2 k.p.a. nie mógł stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia z [...], co uzasadniało jego uchylenie i orzeczenie, co do istoty sprawy, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., z urzędu. Tym samym zaskarżona decyzja w części w jakiej uchyla decyzję organu I instancji odpowiada prawu.
Jeszcze raz podkreślić należy, że wniosek L.S. o wydanie decyzji w sprawie zmian w ewidencji gruntów zatwierdzającej podział działek nr 225, 226 oraz wydzielenie z nich działek ulicznych o nr 1105/2, 1113/2, 1113/3 dokonany na wniosek byłego właściciela na podstawie mapy sytuacyjnej do celów prawnych nr ewidencyjny [...] z dnia 8 marca 2002 r., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 8 marca 2002 r i wpisanej do ewidencji zasobu powiatowego w dniu 8 marca 2002, był już przedmiotem postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w sprawie ze skargi L. S. na ostateczne postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 7 czerwca 2018 r., wydane na podstawie art. 61a §1 k.p.a., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylając, wyrokiem z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 887/18, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji – Starosty [...] z 5 kwietnia 2018 r., wskazał, na ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych, co do możliwości zastosowania normy art. 61a § 1 k.p.a., to jest odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, jedynie do sytuacji, w których w sposób oczywisty wynika, iż z uwagi na wystąpienia przeszkód natury podmiotowej lub przedmiotowej, brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie.
W sytuacji natomiast, gdy niedopuszczalność procedowania zostanie dostrzeżona po wszczęciu tego postępowania, w następstwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, czy też dowodowego winno to skutkować wydaniem decyzji o umorzeniu tego postępowania w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a.Zdaniem sądu stwierdzenie przez organ niedopuszczalności prowadzenia postępowania, z uwagi na fakt, iż zmiany o które wnosi skarżąca są już uwidocznione w ewidencji gruntów prowadzonej dla przedmiotowych działek, a ponadto brak jest przepisu prawnego, który umożliwiałby wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony, winno skutkować umorzeniem tego postępowania. Powyższy wyrok uprawomocnił się z dniem 5 marca 2019 r.
Sąd rozpoznający niniejszą skargę stwierdził, że w kontrolowanej decyzji organ w pełni zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 887/18. Jak wynika bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w wyniku dokonanych ustaleń faktycznych i przeprowadzonego postępowania dowodowego organy ustaliły, że treść KW nr [...], urządzonej dla działek o nr 225, 226, 1113/2, 1113/3 i 1105/2 jest zgodna ze stanem prawnym działek ujawnionym w prowadzonej dla tych działek ewidencji gruntów, w wyniku wprowadzonej w 2002 r. aktualizacji.
Ponadto ustalono, iż powoływana przez skarżącą mapa do celów prawnych, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 8 marca 2002 r. za nr [...], nie była wykonana w trybie określonym w ustawie z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, regulującym kwestie podziału nieruchomości, dokonywanych w drodze decyzji administracyjnych wydawanych odpowiednio przez wójta, burmistrza, prezydenta. Powyższe skutkowało uznaniem, iż brak jest możliwości uwzględnienia żądania skarżącej zawartego we wniosku z 9 stycznia 2018 r, to jest wydania decyzji dotyczącej wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, gdyż po pierwsze zmiany te są już ujawnione od 2002 r., a po drugie organ prowadzący ewidencje nie posiada uprawnień do wydawania decyzji zatwierdzających podział nieruchomości, gdyż pozostaje to w kompetencji innych organów.
Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi oraz przedstawionej w niej argumentacji, jak również do treści i wniosków zawartych przez skarżącą w składanych do sądu pismach procesowych wskazać należy, iż ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu, i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyr. WSA w Gdańsku z 3 grudnia 2019 r., I SA/Gd 1825/19; wyrok WSA w Krakowie z 16 października 2019 r., II SA/Kr 896/19; www.cbois.nsa.gov.pl).
Przedstawione przez skarżąca stanowisko odnoszące się w zasadzie do uchybień natury formalnej pozostaje zbieżne z zarzutami i argumentacją zawartą we wniesionej przez stronę skardze z 18 lipca 2018 r., która była już przedmiotem oceny sądu wyrażonej w wyroku z dnia 9 stycznia 2019 r., III SA/Łd 887/19. Sąd nie kwestionuje w tym miejscu, iż obowiązkiem organu jest staranne sporządzanie wydawanych rozstrzygnięć oraz ich uzasadnień, zawierających wszystkie przewidziane prawem elementy składowe, jak również pozbawionych omyłek pisarskich, niemniej jednak stwierdzone w powyższym zakresie naruszenia pozostają bez wpływu na wynik sprawy.
W kwestii zawartego w piśmie procesowym z dnia 11 lutego 2020 r. wniosku skarżącej o stwierdzenie "niedopuszczalności" postanowień Starosty [...] z 5 grudnia 2019 r. oraz postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 31 stycznia 2020 r. wydanych w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Starosty [...] z dnia [...], wskazać należy, iż brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia powyższego żądania w toku rozpoznawania przez sąd niniejszej skargi. Powołane przez skarżącą postanowienia wydane zostały w odrębnym postępowaniu administracyjnym, a stronie zgodnie z udzielonym jej pouczeniem przysługuje prawo ich zaskarżenia do sądu administracyjnego. Co więcej z uprawnienia tego skarżąca skorzystała, co wynika z treści jej pisma procesowego z 24 lutego 2020 r.
Natomiast, co do prawidłowego oznaczenia przez sąd w przesłanym skarżącej zawiadomieniu o wyznaczeniu terminu rozprawy, przedmiotu w jakim wydana została zaskarżona decyzja, co kwestionuje strona w piśmie procesowym z dnia 24 lutego 2020 r. wskazać należy, iż określony przedmiot zarejestrowanej pod sygn. akt III SA/Łd 1038/19 skargi odpowiada wymogom zarządzenia Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2015 r., nr 14 w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych (dostępny na www.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
EC