Uzasadnienie
III SA/Łd 104/12
Pismem z dnia 6 stycznia 2012 r. K. S. (dalej skarżący) złożył skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r. oddalił skargę. Następnie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (nie sprecyzował czy wnosi o radcę prawnego czy adwokata), załączając w dniu 6 kwietnia 2012 r. (data wpływu do Sądu) wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną A. S. Jest właścicielem mieszkania o powierzchni 48,60 m2. Na dochody w gospodarstwie domowym składają się jedynie dochody żony skarżącego z tytułu umowy o pracę (4/18 etatu) w kwocie 592,54 zł oraz z tytułu emerytury w kwocie 2.044,56 zł. Skarżący nie posiada przy tym, zgodnie ze złożonym oświadczeniem, żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącego, referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Ze złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że na dochody w gospodarstwie domowym skarżącego składają się jedynie dochody jego żony skarżącego z tytułu umowy o pracę (4/18 etatu) w kwocie 592,54 zł brutto oraz z tytułu emerytury w kwocie 2.044,56 zł brutto. Daje to łączny dochód w gospodarstwie domowym skarżącego w wysokości 2.637,10 zł brutto, a średniomiesięcznie na jednego członka rodziny dochód w wysokości ok. 1.300 zł. Skarżący nie posiada przy tym żadnych zasobów pieniężnych, jak i przedmiotów wartościowych.
Należy mieć w tym względzie na uwadze, że ze wskazanego dochodu skarżący ponosi wydatki związane z bieżącym utrzymaniem, w tym przede wszystkim kosztami opłat związanych z utrzymaniem mieszkania, kosztami podstawowych świadczeń.
W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w części (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Wobec nie sprecyzowania przez skarżącego, czy wnosi o ustanowienie adwokata, czy też radcy prawnego, referendarz zdecydował się ustanowić skarżącemu radcę prawnego. Nadmienić w tym miejscu jedynie należy, że profesjonalny pełnomocnik, zarówno w osobie adwokata jak i radcy prawnego ma identyczny zakres kompetencji i prawnych możliwości występowania przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.