Uzasadnienie
III SA/Łd 104/16
A. K. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego. Wyrokiem z 23 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Następnie strona skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, załączając formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Na dochody gospodarstwa domowego składają się: wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę (1.300 zł) oraz renta (500 zł). Wnioskodawczyni nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, ani przedmiotami o wartości przekraczającej 5.000 zł. Zgodnie z oświadczenie nie jest właścicielem domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości. Wskazała także na bieżące zobowiązania i stałe wydatki, które wyliczyła na ok. 900 zł (czynsz, energia elektryczna, leki).
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. h) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenia postepowania w sprawach dotyczących dodatków mieszkaniowych.
Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest odmowy zmiany decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego. Stąd też spełnione zostały warunki przewidziane w art. 239 pkt 1 lit. h) wskazywanej ustawy. Tym samym wniosek skarżącej w tym zakresie nie może zostać uwzględniony, gdyż z mocy ustawy korzysta ona już z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych. Z tego też względu postępowanie wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych jako bezprzedmiotowe należało umorzyć na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. h) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 1 postanowienia).
Z kolei jak wynika z art. 262 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, stronie korzystającej z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych może być ponadto przyznane prawo pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym.
Rozpoznając wniosek skarżącej referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. W tym kontekście należy mieć przede wszystkim na uwadze obecną sytuację materialno-bytową skarżącej, w tym fakt, iż jej dochody zamykają się kwota łączną 1.800 zł. Nie posiada ona żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. Z osiąganych dochodów okrywa natomiast wydatki, które wyliczyła na ok. 900 zł (czynsz, energia elektryczna, leki), z pozostałej kwoty pokrywa wydatki na żywienie, ubrania i inne bieżące potrzeby.
W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. h) oraz art. 262 i art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.