Uzasadnienie
III SA/Łd 1043/14
Pismem z 28 października 2014 r. A.K. (dalej skarżąca) wniosła skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] (Nr [...]) w przedmiocie uznania policjanta winnym zarzucanego mu czynu i wymierzenia mu kary dyscyplinarnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 4 lutego 2015 r. oddalił skargę. Wobec treści wyroku skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a następnie sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, przedkładając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku wskazała na swoją trudną sytuację rodzinną, fakt wychowywania małoletniego dziecka, wysokie koszty związane z jego leczeniem, zwiększone wydatki w ramach budżetu gospodarstwa domowego. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z synem (7 lat). Z przedstawionego oświadczenia wynika, że uzyskuje dochody z tytułu umowy o pracę w kwocie 3.636 zł brutto. Nie ma zgromadzonych żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Jest współwłaścicielką w ½ części działki o powierzchni 745 m2. Nie jest natomiast właścicielką domu ani mieszkania.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Rozpoznając wniosek skarżącej referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanym stanie faktycznym uznać należy, że skarżąca nie jest w stanie pełnych kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącej, w szczególności fakt, iż jest matką samotnie wychowującą małoletnie dziecko. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia miały także informacje skarżącej o wysokich kosztach leczenia dziecka oraz podwyższanych kosztach bieżącego utrzymania. Skarżąca nie ma zgromadzonych żadnych oszczędności, nie posiada także żadnych przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
Wszystkiej te fakty w powiązaniu z informacją, iż skarżąca wraz z synem utrzymuje się z wynagrodzenia w kwocie ok. 2.700 zł netto, co daje ok. 1.350 zł na jednego członka rodziny stanowiły, iż referendarz uznał, iż wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca dowiodła, że jej obecna sytuacja finansowa nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania w postaci zastępstwa procesowego - ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
U.K.