Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. odmówił R. M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] w przedmiocie określenia opłaty paliwowej za lipiec 2014 r. w wysokości 54.060 zł.
Z akt sprawy wynika, że [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wydał decyzję określającą R. M. opłatę paliwową za lipiec 2014 r. w wysokości 54.060 zł. Wskazana decyzja została doręczona stronie w trybie zastępczym w dniu 28 marca 2019 r. Przedmiotowe rozstrzygnięcie znajdowało się w przesyłce zawierającej łącznie pięć decyzji wydanych w dniu [...] w przedmiocie opłaty paliwowej z poszczególne miesiące od kwietnia do lipca oraz październik 2014 r. 26 sierpnia 2019 r podatnik, reprezentowany przez żonę A. M., złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] w sprawie opłaty paliwowej za lipiec 2014 roku wraz z odwołaniem. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony wyjaśniła, że reprezentuje męża w licznych postępowaniach podatkowych, nie ma jednak wykształcenia prawniczego. Do uchybienia terminu do złożenia odwołania doszło bez jej winy.
Okoliczności wystąpienia uchybienia terminowi miały znamiona zdarzenia losowego, na które mimo dochowania należytej staranności nie miała wpływu, przy czym dotychczas nie zdarzyło jej się uchybić terminowi odbioru jakiekolwiek listu. Pomimo faktu, iż na stronie Poczty Polskiej była informacja o dwukrotnym awizowaniu przesyłki pocztowej o nr (00) [...] zawierającej pięć decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...], odpowiednio w dniach: 14 i 22 marca 2019 r., to w rzeczywistości żadne z awiz nie trafiło do oddawczej skrzynki pocztowej przypisanej do adresu: R., ul. A 23 lok.
31. Wobec powyższego pełnomocnik strony nie posiadała wiedzy o próbie doręczenia wskazanej korespondencji. Taką wiedzę uzyskała dopiero 20 sierpnia 2019 r. od profesjonalnego pełnomocnika jej męża reprezentującego go w innych postępowaniach. Następnie 23 sierpnia 2019 r. udała się do organu w celu zapoznania się decyzjami i niezwłocznie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Powołanym na wstępie postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. odmówił R. M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że przedmiotowa decyzja została uznana za doręczoną w trybie art. 150 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) – dalej "O.p". Zgodnie z adnotacjami widniejącymi na kopercie pierwsza awizacja miała miejsce 14 marca 2019 r., druga zaś 22 marca 2019 r. Dodatkowo ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zawiadomienie o przesyłce pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej pełnomocnika strony.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał następnie, że pismem z 10 września 2019 r. zwrócił się do Urzędu Pocztowego R. o pilne wyjaśnienie dotyczące awizowania przesyłki nr [...] skierowanej na adres: A. M., ul. A23 lok. 31, [...] R., w zakresie czy awizo (pierwsze z 14 marca oraz drugie z 22 marca 2019 r.) zostało prawidłowo umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej przypisanej do tego adresu. W odpowiedzi na powyższe Poczta Polska S.A. - Biuro Wsparcia Klientów, obok dat awizacji – 14 marca 2019 r. i 22 marca 2019 r., wskazała, że odpowiednie zawiadomienia dotyczące odbioru przesyłki nr [...] pozostawiono w skrzynce oddawczej adresata. W związku z nieodebraniem przesyłki po upływie okresu przechowywania została ona zwrócona do nadawcy 2 kwietnia 2019 r. Ponadto w rozmowie telefonicznej przeprowadzonej 3 października 2019 r. z pracownikiem Urzędu Pocztowego R. 1 – M. M. ustalono, że rejon obejmujący ul. A 23 w R. na stałe obsługuje jeden listonosz, który pracuje od około 30 lat.
Rejon ten obsługiwany jest przez niego od kilku lub kilkunastu lat, co wskazuje, że zna ten teren oraz posiada doświadczenie w zakresie wykonywanych obowiązków służbowych. W okresie marzec-maj 2019 r. listonosz ten przebywał na urlopie jedynie w dniach 16-24 kwietnia 2019 r. i tylko wtedy był zastępowany. W marcu 2019 r. nie było za niego zastępstw.
Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że przeanalizował doręczanie przesyłek pocztowych w przedmiocie opłaty paliwowej oraz podatku akcyzowego do pełnomocnika strony w okresie od 1 marca do 31 maja 2019 r. i ustalił, że część z nich odebrano osobiście część doręczono w trybie zastępczym. Uwzględniając powyższe nie znajduje potwierdzenia stanowisko pełnomocnika strony, że dotychczas odbierała całą korespondencję i nie zdarzyło się jej uchybić terminowi do odbioru jakiegokolwiek listu. W ocenie organu pełnomocnik strony miała wiedzę na temat toczących się postępowań, na jakim etapie się znajdowały, bowiem obok zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie organy podatkowe informowały o terminie rozpatrzenia sprawy. Pomimo braku informacji na temat przedłużenia terminu rozpatrzenia sprawy, pełnomocnik strony nie interesowała się na jakim etapie znajdują się postępowania, w których decyzje doręczono w trybie zastępczym.
Nie złożyła również ponagleń w tych sprawach, pomimo tego, że miała świadomość, że po wydaniu postanowienia w trybie art. 200 O.p. co do zasady organy wydają rozstrzygnięcie w sprawie, będąc jednocześnie zobowiązane do jej załatwienia w wyznaczonym terminie. Powyższe, zdaniem organu, wskazuje, że strona nie dochowała należytej staranności w swym działaniu.
Ponadto, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., przyczyna, dla której pełnomocnik strony nie odebrała kierowanej do niej korespondencji nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Organ nie dopatrzył się nieprawidłowości w doręczeniu przesyłki o nr [...], zawierającej m.in. decyzję z [...], w sprawie opłaty paliwowej za lipiec 2014 roku, co oznacza, że została ona doręczona w sposób prawidłowy, w trybie zastępczym 14 dnia licząc od dnia następującego po dniu pierwszej awizacji, tj. 28 marca 2019 r.
Zdaniem organu odwoławczego strona nie wykazała, że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jej winy. W sprawie nie wskazano żadnej przeszkody, która uniemożliwiła wniesienie odwołania w ustawowym terminie, i nie podważono domniemania doręczenia zastępczego. A. M. nie wykazała skutecznie, że rzeczywiście istnieją problemy z doręczaniem przesyłek przez pocztę. Samo zaś wskazanie, że przesyłka nie została skutecznie doręczona jest niewystarczające.
R. M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] domagając się jego uchylenia. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 162 § 1 i 2 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Strona skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie nastąpiło bez jej winy. Podkreśliła, że pod adres doręczenia nie trafiło żadne z awiz przesyłki o numerze poleconym [...] zawierającej decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] Strona nie miała zatem wiedzy o tym, że w placówce pocztowej ma do odbioru jakąkolwiek przesyłkę.
Natomiast samo wystawienie awiza przez operatora pocztowego nie czyni zadość wymaganiom z art. 150 O.p. Wobec powyższego, zdaniem strony uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Odnosząc się do zarzutu organu, że strona nie dochowała należytej staranności przy odbieraniu przesyłek, pełnomocnik skarżącego zaznaczyła, iż niejednokrotnie zadaje pytanie w urzędzie pocztowym, czy są dla niej jakieś przesyłki.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 21676 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego rozstrzygnięcia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Wskazania także wymaga, że sąd administracyjny w rozstrzyganej sprawie orzekał na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, które w niniejszej sprawie jest przedmiotem skargi, należy do postanowień kończących postępowanie w sprawie. Tak więc, skarga na takie postanowienie mogła być rozpoznana w trybie uproszczonym.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, sąd nie stwierdził aby organy podatkowe naruszyły przepisy prawa w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie rozważań w sprawie niniejszej wskazać należy, że w toku postępowania podatkowego oraz w skardze do sądu skarżący w ramach postępowania dotyczącego przywrócenia terminu do wniesieni odwołania w istocie kwestionuje prawidłowość doręczenia jego pełnomocnikowi decyzji w trybie art. 150 O.p. Wobec powyższego wyjaśnić należy, że w sytuacji w której strona kwestionuje prawidłowość dokonanego doręczenia decyzji w istocie twierdzi więc, że termin do złożenia odwołania nie rozpoczął swojego biegu. Zauważyć więc należy, że skarżący nie może się domagać przywrócenia uchybionego terminu w sytuacji, gdy uważa, że termin ten nie rozpoczął swojego biegu. Instytucja przywrócenia terminu ma bowiem zastosowanie do sytuacji, gdy strona nie kwestionuje tego, że nie dopełniła czynności procesowej w ustawowym terminie, a twierdzi jedynie, że uchybienie to nastąpiło z powodu zaistnienia okoliczności faktycznych niezawinionych przez nią.
Stanowisko prezentowane w toku postępowania przez skarżącego obarczone jest błędem niekonsekwencji. Z jednej strony skarżący nie zakwestionował wydanego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowienia z 8 października 2019 roku stwierdzającego, że wniesienie przez niego odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu do jego wniesienia, w którym przesądzona została kwestia prawidłowości doręczenia decyzji organu I instancji. Z drugiej strony w toku postępowania o przywrócenie uchybionemu terminowi strona nie wskazała w zasadzie żadnych okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminowi poza nieprawidłowym w jej ocenie doręczeniem decyzji z.[...].
W orzecznictwie i w doktrynie wielokrotnie wyrażano pogląd, że wątpliwości co do okoliczności doręczenia decyzji powinny stanowić przedmiot postępowania dotyczącego stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Nieprawidłowości w zakresie doręczenia korespondencji nie mogą uzasadniać przywrócenia terminu czy też być “załatwiane" poprzez zastosowanie tej instytucji. Brak skutecznego doręczenia decyzji powoduje bowiem, że bieg terminu do wniesienia odwołania w ogóle nie rozpoczyna się, a w konsekwencji nie może on zostać przekroczony i tym samym przywrócony stosownie do art. 162 § 1 O.p. Jeżeli zatem stwierdzono uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, na mocy postanowienia wydanego w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., to nieprawidłowości w doręczaniu decyzji powinny być podnoszone w ramach skargi na to postanowienie. W postępowaniu dotyczącym przywrócenia terminu należy oceniać przesłanki warunkujące przywrócenie uchybionego terminu.
Kwestia prawidłowości doręczenia decyzji wykracza poza zakres postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. (zob. P. Pietrasz w komentarzu do art. 162 Ordynacji podatkowej [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany pod red. L. Etela, LEX/el. 2020; R. Hauser w komentarzu do art. 162 Ordynacji podatkowej [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz, S. Babiarz i in., wyd. IX, WKP 2019; a także przykładowe wyroki NSA: z 12 grudnia 2019 r., I FSK 1653/17; z 25 kwietnia 2019 r., I FSK 776/17; z 28 lutego 2019 r., I FSK 475/17; z 10 lipca 2018 r., I FSK 1310/16, z 27 lutego 2020r. I FSK 2241/19 i powołane tam orzeczenia - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl- dalej "CBOSA").
Kwestia przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej została uregulowana w art. 162 O.p., zgodnie z którym - w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W myśl § 2 tego przepisu podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Przywołany przepis kreuje cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu: uchybienie terminowi, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia), uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin.
Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Ustanowiona w powołanym przepisie instytucja procesowa przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Jej celem jest ochrona jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę lub uczestników postępowania.
Podstawowe znaczenie dla rozpoznania i rozstrzygnięcia złożonego przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu ma, zawarta w art. 162 § 1 O.p., sporna między stronami w tej sprawie przesłanka braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (postanowienie NSA z 25 września 1998 r., SA/Łd 575/98, LEX nr 36221, wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., III SA 1436/99, LEX nr 40057, wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., IV SA 2162/96, LEX nr 43285, wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1718/96, LEX nr 33415).
Brak winy przy dokonywaniu czynności procesowej osoba zainteresowana winna uprawdopodobnić, tj. stosowną argumentacją powinna wykazać swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie aż do wystąpienia z wnioskiem). Uprawdopodobnienie braku winy jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód w ścisłym znaczeniu, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie w rzeczywistości miało miejsce. Ustawodawca dopuszcza ten mniej pewny środek, aby w ten sposób ułatwić zainteresowanym przedstawienie swoich racji. Przyjęcie zaprezentowanej konstrukcji prawnej oznacza, iż od uznania organu administracji publicznej zależy ocena w jakim stopniu dana informacja uprawdopodabnia fakt przytoczony przez stronę (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 1999 r., IV SA 1153/96, Lex nr 45637).
Organ orzekający nie jest natomiast upoważniony w świetle powołanych przepisów do podejmowania czynności zmierzających do zebrania dowodów na okoliczności uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Z treści art. 162 § 1 O.p. wynika, że to strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2002 r., V SA 2320/01, LEX nr 109300).
W przedmiotowej sprawie spór koncentruje się wokół przesłanki braku winy skarżącego, a jej zaistnienie strona skarżąca uzasadnia we wniosku brakiem awiza, które w dniach 14 i 22 marca 2019 r. miałby doręczyć listonosz z przesyłką poleconą zawierającą decyzję organu pierwszej instancji z [...] a więc brakiem wiedzy o próbie doręczenia korespondencji i skrupulatnością swojego pełnomocnika w prowadzeniu innych spraw.
Argumentacja skarżącego jest, jak to zostało wskazane na wstępie nieadekwatna do przedmiotu zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy skarżący kwestionuje skuteczność doręczenia decyzji. Tym samym próbuje wykazać, że termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął swojego biegu w dniu 29 marca 2019 r. wskazać należy, że wersji strony skarżącej nie potwierdzają żadne argumenty, które można uznać za przekonujące. Twierdzenie strony, iż listonosz nie przekazał przesyłki przeznaczonej do doręczenia w marcu 2019 r. i nie pozostawił awiza należy uznać za gołosłowne. Argumentom strony skarżącej dotyczącym braku otrzymania zawiadomienia o pozostawieniu w placówce pocztowej przesyłki zawierającej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] w przedmiocie określenia opłaty paliwowej za lipiec 2014 r. przeczy materiał dowodowy sprawy, tj. adnotacje pracownika poczty umieszczone na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, wyjaśnienia złożone przez Pocztę Polską S.A. w zakresie awizowania przesyłki zawarte w piśmie z 19 września 2019 r. oraz wyjaśnienia pracownika urzędu pocztowego w R. potwierdzone treścią notatki służbowej z 3 października 2019 r.
W tym miejscu zauważyć należy, że wprawdzie uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 162 O.p. jest środkiem zastępczym dowodu, niedającym pewności, a tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o fakcie, nie powinno jednak sprowadzać się wyłącznie do zapewnienia złożonego przez stronę, że jakaś okoliczność nie miała miejsca. Zdaniem sądu, obalenie domniemania doręczenia decyzji nie jest możliwe poprzez zwykłe oświadczenie strony, że nie doszło do doręczenia przesyłki we wskazanym terminie w trybie art. 150 O.p.
Rację ma organ, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy wiąże się z koniecznością dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Tymczasem z akt sprawy wynika, że strona w toku postępowania w przedmiocie opłaty paliwowej za lipiec 2014 r. skutecznie odbierała pisma dotyczące tego postępowania, w tym postanowienie wydane w trybie art. 200 § 1 O.p., po którym winna spodziewać się otrzymania ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Nie podejmowała jednak żadnych czynności celem uzyskania informacji, czy postępowanie zostało zakończone i czy przesłane zostało jej rozstrzygniecie ani w organie ani placówce pocztowej. Twierdzenia pełnomocnika skarżącego w tym zakresie uznać należy za gołosłowne. Powyższe wskazuje na brak zachowania należytej staranności w zakresie prowadzenia własnych spraw, a co za tym idzie o winie strony w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Powołane przez stronę okoliczności nie wskazują zatem na to, że niedokonanie czynności w ustawowym terminie nastąpiło w wyniku okoliczności przez nią niezawinionych.
Reasumując sąd uznał, że organ w sposób prawidłowy odmówił przywrócenia terminu, jako że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Podjęte rozstrzygnięcie organ uzasadnił w sposób prawidłowy, zaś postępowanie zostało przeprowadzone wnikliwie i rzetelnie oraz nie naruszyło zasad określonych w art. 120, 121 i 122 O.p.
W tym stanie sprawy skarga jako bezzasadna, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.
EC