Uzasadnienie
III SA/Łd 1054/16
M. W. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na czynność Miasta Ł. z [...] w przedmiocie odmowy zawarcia umowy dotyczącej zwrotu kosztów dowozu niepełnosprawnego dziecka do szkoły. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi strona skarżąca sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając formularz wniosku na druku "PPF".
W uzasadnianiu wniosku skarżąca wskazała, że rodzina utrzymuje się jedynie z dochodów jej męża z tytułu umowy o pracę. Jak wyjaśniła, sama nie pracuje z uwagi na konieczność zapewnienia stałej opieki niepełnosprawnemu synowi, w tym koniecznością stałego jego rehabilitowania. Wskazała, iż wszystkie środki finansowe przeznacza na rehabilitację syna. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca wyjaśniła, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem i niepełnosprawnym synem, u którego zdiagnozowano autyzm. Jest właścicielem domu o powierzchni 75 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 6 ha. Jedyne dochody rodziny stanowi dochód z tytułu umowy o pracę męża skarżącej w kwocie 1.400 zł. Skarżąca nie posiada żadnych przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł, ani żadnych oszczędności. W uzasadnieniu wniosku wskazała na ponoszone bieżące wydatki, które wyliczyła na kwotę przekraczającą faktyczne dochody.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącej, referendarz sądowy miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem, czy też znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji majątkowej, czy rodzinnej. Ze złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że dochody gospodarstwa domowego skarżącej zamykają się kwotą 1.400 zł. Z tego dochodu pokrywa ona koszty bieżącego utrzymania, leczenia itp.
Istotne jest przy tym, że z tego dochodu utrzymują się: skarżąca, jej mąż oraz ich niepełnosprawny syn, który wymaga stałej opieki i rehabilitacji. Skarżąca nie posiada oszczędności ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł.
W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego w pełni, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.