Uzasadnienie
III SA/Łd 1058/13
Pismem z dnia 9 września 2013 r. S. P. (dalej skarżący) wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 21 stycznia 2014 r. oddalił skargę. Wobec treści wyroku skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a następnie sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, przedkładając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jak wyjaśnił obecnie jest osobą bezdomną. Z przedstawionego oświadczenia wynika, ze nie osiąga żadnych dochodów, nie ma także zgromadzonych żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Rozpoznając wniosek skarżącego Sąd miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanym stanie faktycznym uznać należy, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącego, w szczególności fakt, iż jest on osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący nie ma także zgromadzonych żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych.
Uwzględniając przedstawioną sytuację finansową strony, a w szczególności brak bieżących dochodów, referendarz uznał, iż wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Skarżący dowiódł, że jego obecna sytuacja finansowa nie pozwala na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, w szczególności poniesienia kosztów pomocy prawnej, w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.