Uzasadnienie
Decyzją z [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 23 sierpnia 2018 r. o wymeldowaniu J.J. skarżącego z pobytu stałego.
Decyzję doręczono skarżącemu w trybie "awizo" 15 października 2018 r., po dwukrotnej awizacji 1 i 9 października 2018 r. 21 listopada 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Postanowieniem z 24 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Postanowieniem z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 309/19 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie z 24 stycznia 2019 r. o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu.
W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m. in., że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu prawidłowo w trybie doręczenia zastępczego. Skoro operator pocztowy nie zastał skarżącego pod adresem jego miejsca zamieszkania dopuszczalne było zastosowanie trybu doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a., a więc pozostawienie pisma w placówce pocztowej, przy zachowaniu warunków określonych przepisami, a więc art. 44 § 2 i 3 k.p.a. Nie mogły zatem odnieść skutku argumenty zażalenia o braku awiza w skrzynce. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, adnotacje zamieszczone na kopercie pisma zwróconego do organu oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaprzeczają twierdzeniom strony w tym zakresie. Na kopercie widnieją bowiem adnotacje o dwukrotnym awizowaniu przesyłki, a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru poświadczenie, że adresat nie podjął awizowanej przesyłki z placówki pocztowej w terminie i przesyłkę zwrócono nadawcy 17 października 2018 r. Na zmianę tego stanowiska nie wpływa przypuszczenie skarżącego, które również nie zostało niczym uprawdopodobnione, że to żona, z którą jest skonfliktowany zabrała jego awizo.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, korzysta z domniemania prawdziwości informacji w nim zawartych i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Fikcji dokonanego na tej podstawie doręczenia zaskarżonego postanowienia skarżący nie obalił argumentacją, że nie dotarło do niego ani jedno, ani drugie awizo. Uznanie, że do obalenia domniemania z art. 44 § 4 k.p.a. wystarczy oświadczenie, że listonosz nie umieścił w skrzynce pocztowej zawiadomienia, prowadziłoby bowiem do niemożności przyjęcia doręczenia zastępczego, a zatem nieskuteczności art. 44 k.p.a. Oświadczenie strony w tym względzie, niepoparte żadnymi dowodami, nie może więc samo z siebie skutkować podważeniem skuteczności powyższego doręczenia. Naczelny Sąd Administracyjne za nieuprawdopodobnione uznał, że przesyłka zawierająca decyzję została skarżącemu doręczona wadliwie.
Stwierdził przy tym, że skarżący nie wskazał, aby z uwagi na stwierdzoną nieprawidłowość doręczenia przesyłki złożył reklamację do operatora pocztowego. Dopiero ewentualny wynik tej reklamacji mógłby stanowić poparcie dla tezy skarżącego o nieprawidłowości w doręczeniu korespondencji. W niniejszej sprawie strona nie przedstawiła jednak żadnych środków dowodowych pozwalających na podważenie domniemania wynikającego z wyżej wymienionego dokumentu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest więc jej wniesienie w terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin ten wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej).
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w trybie "awizo" 15 października 2018 r., po dwukrotnej awizacji 1 i 9 października 2018 r. Kwestia prawidłowości doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji w tym trybie była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 309/18 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 24 stycznia 2019 r. o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu. W postanowieniu z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 309/18 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu prawidłowo w trybie doręczenia zastępczego. Skoro operator pocztowy nie zastał skarżącego pod adresem jego miejsca zamieszkania dopuszczalne było zastosowanie trybu doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a., a więc pozostawienie pisma w placówce pocztowej, przy zachowaniu warunków określonych przepisami, a więc art. 44 § 2 i 3 k.p.a. Na kopercie widnieją bowiem adnotacje o dwukrotnym awizowaniu przesyłki, a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru poświadczenie, że adresat nie podjął awizowanej przesyłki z placówki pocztowej w terminie i przesyłkę zwrócono nadawcy 17 października 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, korzysta z domniemania prawdziwości informacji w nim zawartych i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone.
Fikcji dokonanego na tej podstawie doręczenia zaskarżonego postanowienia skarżący nie obalił argumentacją, że nie dotarło do niego ani jedno, ani drugie awizo. Uznanie, że do obalenia domniemania z art. 44 § 4 k.p.a. wystarczy oświadczenie, że listonosz nie umieścił w skrzynce pocztowej zawiadomienia, prowadziłoby bowiem do niemożności przyjęcia doręczenia zastępczego, a zatem nieskuteczności art. 44 k.p.a. Oświadczenie strony w tym względzie, niepoparte żadnymi dowodami, nie może więc samo z siebie skutkować podważeniem skuteczności powyższego doręczenia.
W tej sytuacji trzydziesty dzień, licząc od dnia doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji, upływał 14 listopada 2018 r. (w środę).
Przesyłka zawierająca skargę została tymczasem nadana w Urzędzie Pocztowym [...] k. Ł. dopiero 21 listopada 2018 r.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że skarga została wniesiona już po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Stosownie do powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. uchybienie terminu do wniesienia skargi zobowiązuje sąd do jej odrzucenia.
Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.
D.Cz.