Uzasadnienie
S. K. wystąpił 27 czerwca 2013 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa polegającym na nieprawidłowym określeniu ilości punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zdaniem skarżącego liczba punktów karnych określona w oparciu o wyrok Sądu Rejonowego w Kutnie VII Wydział Karny w Łęczycy z 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII W 757/13, wynosiła 10 nie zaś 16, jak przyjął ww. Komendant.
W odpowiedzi na to wezwanie KWP, pismem z 15 lipca 2013 r. nr Rd-II-5380/291E/13/TJ, nie uwzględniając argumentacji strony przyjął, że wpis 16 punktów karnych w ewidencji kierowców był prawidłowy. Pismo to doręczono pełnomocnikowi strony 1 sierpnia 2013 r.
W dniu 29 sierpnia 2013 r. pełnomocnik S. K. wniósł za pośrednictwem Poczty Polskiej skargę na powyższą czynność, bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Przesyłka zawierająca skargę wpłynęła do Sądu 3 września 2013 r. Zarządzeniem z tego samego dnia Przewodniczący Wydziału III przekazał skargę do organu administracji publicznej KWP w Ł. w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i przekazania jej wraz z aktami sprawy zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270; dalej "p.p.s.a."). Zarządzenie to zostało wykonane 5 września 2013 r. (data nadania przesyłki).
Komendant Wojewódzki Policji w Ł. przekazał akta sprawy do Sądu 3 października 2013 r. W odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia, ewentualnie – o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Na wstępie wskazać należy, że czynności materialno-techniczne polegające na wpisywaniu punktów do ewidencji oraz ich usuwaniu podlegają kontroli sądowej. Strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji może zwrócić się o podjęcie tej czynności do właściwego organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 1388/09; dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/; dalej: cbois). Kwestionowana w niniejszej sprawie czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., polegająca na dokonaniu wpisu 16 punktów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, należy zatem do czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i podlega kontroli sądowej.
Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga jednak spełnienia szeregu wymogów o charakterze formalnym. Przede wszystkim uwarunkowane jest uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały mu w postępowaniu przed organem administracyjnym (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, wniesienie skargi do sądu administracyjnego musi być poprzedzone uprzednim wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. przewidujący obowiązek takiego wezwania określa jednocześnie minimum wymogów procesowych, jakie muszą zostać spełnione, aby dane zachowanie uznać za skuteczne wezwanie w rozumieniu tego przepisu. Wymogami tymi są forma pisemna oraz konieczność wniesienia wezwania w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęcia innej czynności.
Z kolei termin do zaskarżenia czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. określony został w art. 53 § 2, zgodnie z którym skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił takiej odpowiedzi w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.).
W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie wypełniła należycie ostatniego z wymienionych wymogów, a w konsekwencji uchybiła również terminowi do wniesienia skargi. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1–3 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (organ administracji publicznej) na adres właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienie SN z 14 listopada 1973 r., II CZ 183/73, OSPiKA 1974, nr 5, poz. 97; uchwała SN z 11 grudnia 1984 r., III AZP 7/84, OSNCP 1985, nr 8, poz. 109, a z nowszego orzecznictwa: postanowienia NSA z 2 października 2009 r., II FSK 1664/08, z 30 stycznia 2013 r., II GSK 24/13 oraz z 7 maja 2013 r., II GSK 587/13 – wszystkie dostępne w cbois; tak też w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, H. Knyszak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2008, str. 283–284).
Z akt sprawy wynika, że odpowiedź organu administracji na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona pełnomocnikowi strony na adres Kancelarii Adwokackiej w dniu 1 sierpnia 2013 r. Ustawowy termin do wniesienia skargi upływał zatem 2 września 2013 r. Skarga została wprawdzie nadana za pośrednictwem Poczty przed upływem tego terminu, to jest 27 sierpnia, jednak wpłynęła do Sądu już po terminie – 3 września 2013 r. Skoro zaś została przesłana bezpośrednio do Sądu z pominięciem KWP w Ł, o zachowaniu terminu decydował dzień jej nadania przez Sąd na adres właściwego organu administracji publicznej. Ponieważ skarga została przesłana organowi administracji 5 września 2013 r., uznać należało, że została złożona już po terminie, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.
Konsekwencje procesowe wniesienia skargi po terminie normuje art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowiąc, że w takiej sytuacji sąd skargę odrzuca. Z uwagi zatem na fakt, że skargę złożono z uchybieniem terminu, Sąd na podstawie powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
k.p.