Uzasadnienie
III SA/Łd 1067/14
Pismem z dnia 20 listopada 2014 r. J.J. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu do skargi strona wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, przedkładając formularz wniosku na druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że przebywa w schronisku dla bezdomnych, utrzymuje się z renty w kwocie 422 zł miesięcznie. Ponosi opłatę miesięczną za pobyt w schronisku w kwocie 100 zł, wydaje ok. 130 - 170 zł na leki. Nadmienił też, że jest osobą niepełnosprawną z orzeczonym stopniem niepełnosprawności w stopniu znacznym. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Nie posiada własnego domu ani mieszkania, a także żadnych innych nieruchomości. Z informacji o stanie majątkowym skarżącego wynikało, że nie posiada żadnych zgromadzonych oszczędności ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Rozpoznając wniosek skarżącego referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanym stanie faktycznym uznać należy, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącego, fakt, iż utrzymuje się renty w kwocie 422 zł, jest osobą bezdomną, zamieszkującą w schronisku dla bezdomnych. Z uzyskiwanych dochodów ponosi natomiast koszty opłata za schronisko (100 zł), leków (ok. 130 – 170 zł) i niewątpliwie inne bieżące wydatki.
Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności – w ocenie referendarza sądowego – skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W związku z tym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.
U.K.