Uzasadnienie
W dniu 15 listopada 2016r. (data nadania przesyłki w polskiej placówce pocztowej) pełnomocnik A. z siedzibą w Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za październik 2014r. W skardze pełnomocnik strony skarżącej zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że strona uzyskała wiedzę o wydaniu zaskarżonej decyzji dopiero w dniu 8 listopada 2016r., w następstwie osobistego kontaktu pełnomocnika z Izbą Celną w Ł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł wniósł o nieuwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i odrzucenie skargi lub jej oddalenie.
Postanowieniem z dnia 24 maja 2017r., sygn. akt III SA/Łd 1069/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi działając na podstawie art. 86 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., odmówił A. z siedzibą w Ł. przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła zażalenie, w którym zarzucając naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a., wniosła o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, względnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Postanowieniem z dnia 11 lipca 2017r., sygn. akt I GZ 172/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 maja 2017r., sygn. akt III SA/Łd 1069/16. Podzielając stanowisko sądu I instancji Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., że z pism reklamacyjnych wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została prawidłowo awizowana i zwrócona do nadawcy. Z żadnego natomiast z przedstawionych pism nie wynika, aby zaistniała jakakolwiek okoliczność, na podstawie której można byłoby powziąć wątpliwość, co do nieprawidłowego działania pracownika poczty polskiej doręczającego decyzję organu II instancji i tym samym podważenia skuteczności doręczenia spornej przesyłki.
Natomiast obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 150 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 201), dalej O.p. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej (por. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2017r., sygn. akt I GZ 660/16).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. – Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
Analiza powyższych przepisów prowadzi zatem do wniosku, iż datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi administracji publicznej, którego działania, bezczynności lub przewlekłości działania skarga dotyczy.
Stosownie do treści art. 148 § 1 O.p., pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. Pisma osobom fizycznym mogą być także doręczane:
- 1) w siedzibie organu podatkowego;
- 2) w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata - adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (art. 148 § 2 O.p);
W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 148 § 3 O.p).
W myśl art. 150 § 1 O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:
- 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
- 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.
Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 150 § 2 O.p). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 150 § 3 O.p.). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 O.p.).
W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...]. została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej na adres wskazany w pełnomocnictwie w trybie tzw. doręczenia zastępczego w dniu 14 września 2016r. Przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję awizowano po raz pierwszy w dniu 31 sierpnia 2016r. i złożono ją na okres siedmiu dni w placówce pocztowej – Łódź 36. Przyczynę jej niedoręczenia określono jako "nie zastałem". W dniu 8 września 2016r. przesyłkę tę awizowano powtórnie, a następnie w dniu 15 września 2016r. zwrócono przesyłkę nadawcy z adnotacją " zwrot, nie podjęto w terminie".
Skoro zatem pełnomocnik strony skarżącej nie odebrał przesyłki, należało uznać ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza, tj. z dniem 14 września 2016r. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg od dnia 15 września 2016r., a upływał w dniu 14 października 2016r. (piątek). Natomiast pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję w dniu 15 listopada 2016r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 24 maja 2017r., sygn. akt III SA/Łd 1069/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Natomiast postanowieniem z dnia 11 lipca 2017r., sygn. akt I GZ 172/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na powyższe postanowienie.
Z powyższych względów, z uwagi na niezachowanie terminu do wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skargę odrzucił.
e.o.