Uzasadnienie
M S wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W skardze skarżąca zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie rzecznika patentowego.
Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1074/16 starszy referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie w zakresie ustanowienia pełnomocnika referendarz sądowy wskazał, iż mając na uwadze przedmiot wniesionej skargi, jak również ustawowe kompetencje rzecznika patentowego, wynikające z ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 o rzecznikach patentowych(tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 221 ze zm.), w sprawie zasadnym było przyznanie skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie doradcy podatkowego.
Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła sprzeciw, w którym zakwestionowała prawidłowość rozstrzygnięcia, w części dotyczącej ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Oświadczyła, że rezygnuje z ustanowionego dla niej doradcy podatkowego, żąda jego odwołania oraz oświadczyła, że w przedmiotowym postępowaniu będzie reprezentowała się samodzielnie.
Zarządzeniem z dnia 10 lutego 2017 r. skarżąca została wezwana do sprecyzowania, w terminie 7 dni, czy jej intencją było cofniecie wniosku o przyznanie prawa pomocy w części dotyczącej ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
W odpowiedzi na powyższe pismem procesowym z dnia 21 lutego 2017 r. skarżąca ponownie oświadczyła, że rezygnuje z przyznanego prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika oraz, że w toku postępowania będzie występować samodzielnie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.
Zgodnie natomiast z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Ponadto stosownie do treści art. art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1074/16, wydanym w następstwie rozpoznania wniosku skarżącej, stronie przyznane zostało prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Kwestionując prawidłowość wydanego orzeczenia w zakresie dotyczącym ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, skarżąca wniosła sprzeciw, w którym oświadczyła, że rezygnuje z przyznanego prawa pomocy w tym zakresie. Tym samym należało uznać, że skarżąca cofnęła złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Odnosząc się natomiast do wydanego orzeczenia w części dotyczącej zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych Sąd stwierdził, iż przedstawione przez stronę oświadczenie o stanie majątkowym i rodzinnym, w szczególności fakt osadzenia skarżącej w zakładzie karnym, jak również wysokość otrzymywanych miesięcznie środków finansowych pochodzących z tytułu wpłat od rodziny, kształtujących się w kwocie około 200- 300 zł, pozwala na stwierdzenie, że strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższe wypełnia przesłankę, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a i uzasadnia przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 i w zw. z art. 249a p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
k.p.