Uzasadnienie
III SA/Łd 1076/16
M. S. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] (znak [...]) w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając następnie – po wezwaniu Sądu – wypełniony formularz wniosku na druku "PPF". W formularzu skarżąca zakreśliła "zwolnienie od kosztów sądowych" oraz "ustanowienie doradcy podatkowego".
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca przebywa obecnie w areszcie śledczym. Jako osoby pozostające we wspólnym gospodarstwie domowym wskazała syna, który jednakże – jak wyjaśniła – pozostaje obecnie na utrzymaniu swojego ojca. Z innych informacji zawartych w formularzu wynika, że nie posiada żadnych oszczędności, przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Określając swoje dochody podała, że otrzymuje paczki wartościowe do aresztu, których wartość określiła na ok. 200 – 300 zł miesięcznie. Ponadto nie uzyskuje żadnych innych dochodów.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Rozpoznając wniosek skarżącej referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanym stanie faktycznym uznać należy, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącej oraz fakt, iż przebywa ona obecnie w areszcie śledczym. Jak podała skarżąca w przedłożonym oświadczeniu, nie osiąga żadnych dochodów (oprócz otrzymywanych paczek wartościowych), nie posiada również żadnych zgromadzonych oszczędności.
W tej sytuacji, w ocenie referendarza, nie jest ona w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, zwrotu wydatków, czy ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.