Uzasadnienie
III SA/Łd 1088/04
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta Powiatu w Ł. orzekł o uznaniu S. S. z dniem 28 lipca 2004 r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku.
Od powyższej decyzji odwołał się S. S. Odwołujący się wniósł o zmianę decyzji poprzez ponowne rozpatrzenie jego dokumentów i przyznanie mu prawa do świadczenia przedemerytalnego. Ponadto wskazał, iż spełnia wymogi ustawy o świadczeniach przedemerytalnych.
Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.
Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., Nr 99, poz. 1001).
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy /../.
Organ II instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że S. S. był zatrudniony w firmie A M. K. w Ł., w następujących okresach: - 31.08.2002r. - 31.08.2003 r. (vide: świadectwo pracy z dnia 01.09.2003 r.); - 05.04.2004 r. - 24.07.2004 r. (vide: świadectwo pracy z dnia 24.07.2004 r.).
S. S. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w dniu 28.07.2004 r. W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, a więc od dnia 27.01.2003 r. do dnia 27.07.2004 r. S. S. posiadał 328 dni, podlegających zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku z tytułu zatrudnienia u ww. pracodawcy, a mianowicie: 1) 27.01.2003 r. - 31.08.2003 r., tj. 217 dni;
- 2) 05.04.2004r. - 24.07.2004 r. tj. 111 dni.
Organ odwoławczy stwierdził, że jest to okres krótszy, niż wymagane 365 dni, a więc bezspornym jest, iż S. S. nie spełnia warunków do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Ponadto organ stwierdził, że mimo, iż w odwołaniu od ww. decyzji z dnia [...] nr [...] S. S. wnosił o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego, to brak jest podstaw do wydania decyzji w innej sprawie niż ta, która była przedmiotem rozstrzygnięcia w pierwszej instancji. Zdaniem organu zmiana przedmiotu sprawy stanowiłaby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz wynikającej z niej zasady tożsamości sprawy, zaś sprawa uprawnień S. S. do świadczenia przedemerytalnego powinna zostać przez organ l instancji rozpatrzona odrębnie.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. S. podnosił, że spełnia warunki do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uwzględnić, przy czym zadecydowały o tym inne okoliczności niż podniesione w skardze.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie w ocenie sądu doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniało stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
Treść pisma skarżącego z dnia 6 września 2004 r. zatytułowanego odwołanie i adresowanego do Wojewody [...] nie dawała podstaw do przyjęcia, iż stanowi ono odwołanie od decyzji Starosty Powiatu w Ł. z dnia [...] orzekającej o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Skarżący wnosił o zmianę decyzji poprzez ponowne rozpatrzenie jego sprawy i przyznanie mu prawa do świadczenia przedemerytalnego, twierdząc, iż spełnia wymogi do jego otrzymania. Zdaniem Sądu analiza przedmiotowego pisma wskazuje, iż żądanie skarżącego nie był jasno sprecyzowane.
W tym miejscu zauważyć należy, iż o tym, jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym decyduje strona, a nie organ, do którego pismo zostało skierowane. W razie wątpliwości zaś organ, mając na względzie art. 7-9 k.p.a. powinien zwrócić się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2001 r. II SA/Gd 315/00 (niepublikowany).
A zatem okoliczność, że pismo skarżącego z dnia 6 września 2004 r. zostało zatytułowane odwołanie i złożone w terminie do wniesienia odwołania nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że stanowi ono odwołanie. Decydujące znaczenie ma bowiem treść pisma, w tym wypadku wskazująca na wystąpienie S. S. z wnioskiem o przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego, co skarżący potwierdził na rozprawie w dniu 15 lutego 2005 r. (k.12 – akta sądowe – protokół rozprawy).
Skoro zaś w niniejszej sprawie nie było wniesionego środka odwoławczego, organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego i utrzymał w mocy decyzję, która nie została zaskarżona. Fakt ten powoduje ten skutek, że wydana przez Wojewodę [...] decyzja dotknięta jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (podobnie orzekł NSA w wyroku z dnia 2 czerwca 1999 r. IV SA 868/97 – niepublikowany).
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak sentencji.
Mając na uwadze treść art. 152 cyt. ustawy Sąd stwierdza, iż z uwagi na brak przymiotu wykonalności – orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest w tym przypadku bezprzedmiotowe.