Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [....] Prezydent Miasta B. orzekł o wymeldowaniu D. K. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego w B. na osiedlu A 5 m. 25.
Od powyższej decyzji odwołał się do Wojewody [....] D. K., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i utrzymanie zameldowania w lokalu położonym w B. przy os. A 5 m.
25. W uzasadnieniu odwołania D. K. wskazał, iż do czasu zatrzymania przez Policję celem odbycia kary pozbawienia wolności /pięć i pół miesiąca/, codziennie przebywał w przedmiotowym lokalu, który zamieszkiwał, trzymał tam swoje rzeczy osobiste i posiadał klucze do mieszkania. Zaprzeczył okolicznościom podniesionym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta B. i stwierdził brak podstaw do wymeldowania go z przedmiotowego lokalu z uwagi na treść art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Skargę na decyzję Wojewody [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. K., wnosząc o jej uchylenie i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta B. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 134 K.p.a. z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. Nr 93, poz. 887/ przez błędne przyjęcie, że organ I instancji skoncentrował się tylko na interesie wnioskodawczyni i podnosząc, iż były mąż D. K. opuścił sporny lokal i nie dokonał z niego wymeldowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącej naruszenia art. 134 K.p.a. Wojewoda [..] wskazał, iż D. K. decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [..] Nr [...] otrzymał w dniu 7 września 2004 roku potwierdzając ten fakt własnoręcznym podpisem. Natomiast odwołanie od w/w decyzji wraz z prośbą o zwolnienie z opłaty skarbowej złożył w dniu 20 września 2004 roku co potwierdza pieczątka Aresztu Śledczego w P. W oparciu o wskazaną powyżej argumentację organ odwoławczy stwierdził, iż D. K. nie przekroczył ustawowego terminu do wniesienia odwołania.
W dniu 7 kwietnia 2005 roku na rozprawie skarżąca A. K. pouczona przez Przewodniczącego o skutkach cofnięcia skargi oświadczyła, że skargę cofa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270/ - skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Cofnięcie skargi jest czynnością procesową, przez którą skarżący rezygnuje z postępowania przed sądem administracyjnym i tym samym z rozpoznania wniesionej skargi.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż oświadczenie woli skarżącej A. K. o cofnięciu skargi jest skuteczne, nie zmierza bowiem do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270/ orzekł jak w postanowieniu.