Uzasadnienie
III SA/Łd 110/13
Pismem z dnia 31 grudnia 2012 r. H. S. –R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] (Nr [...]) w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając formularz wniosku na druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku wskazała na trudną sytuację życiową, złe warunki bytowe i materialne rodziny oraz problemy zdrowotne. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem, synem (25 lat) oraz babcią. W oświadczeniu o stanie majątku wskazał, że jest właścicielką domu o powierzchni 70 m2, nieruchomości rolnej o powierzchni 2,08 ha (0,603 ha przeliczeniowego) oraz budynku gospodarczego o powierzchni 35 m2. Na dochody w gospodarstwie domowym skarżącej składają się – zgodnie z oświadczeniem – dochody z gospodarstwa rolnego w kwocie 748 zł, renta chorobowa męża – 306 zł oraz emerytura babci skarżącej - 904 zł. Skarżąca nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Do wniosku skarżąca załączyła m.in. zaświadczenie o wielkości użytków rolnych, wyciąg z emerytury, orzeczenie o niepełnosprawności (orzeczony stopień trwały niepełnosprawności) oraz szereg dokumentów wskazujących na fakt zadłużenia skarżącej w różnych instytucjach.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącej, referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Ze złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, iż całkowity dochód w gospodarstwie domowym skarżącej zamyka się kwotą 1.958 zł, a średnio miesięcznie na jednego członka rodziny ok. 500 zł. Skarżąca nie posiada przy tym żadnych zasobów pieniężnych, jak i przedmiotów wartościowych.
Istotne jest natomiast, że sama skarżąca jest osobą o orzeczonej niepełnosprawności w stopniu trwałym, a ponadto we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżąca pozostają: babcia i mąż również wymagający wzmożonej opieki z uwagi na wykazane schorzenia.
W tej sytuacji, w ocenie referendarza sądowego, zachodzą przesłanki do uznania, ze skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.