Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej K.p.a.; art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3, ust. 4 pkt 4, ust. 4ca, art. 75 ust. 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.) Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., orzekającą o pozbawieniu M. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 października 2014 r., na okres 120 dni.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:
M. P. decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...] został uznany za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, tj. od dnia 11 marca 2013 r., bez prawa do zasiłku.
W dniu 14 października 2014 r. M. P. nie dopełnił ciążącemu na nim obowiązku stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł., celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Strona nie poinformowała także, w ustawowym 7 dniowym terminie o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym terminie.
Z powyższych względów Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...]r., nr [...] orzekł o pozbawieniu M. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 października 2014 r., na okres 120 dni.
W odwołaniu od powyższej decyzji M. P. przyznał, że zapomniał o ciążącym na nim obowiązku stawiennictwa się w dniu 14 października 2014 r. Wskazał, że niestawienie się w wyznaczonym terminie nie było działaniem celowym. Wynikało natomiast z jego stanu zdrowia oraz osiągniętego wieku. Podniósł ponadto, że stawiał się na wszystkich wcześniej wyznaczonych terminach.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołując przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazał, że jednym z obowiązków osób, które uzyskały status bezrobotnego jest zgłaszanie się, w wyznaczonych terminach do właściwego powiatowego urzędu pracy, celem przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, innej formy pomocy oferowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Z treści art. 33 ust. 4 pkt 4 powołanej ustawy wynika, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Okres, na który pozbawia się statusu bezrobotnego jest zależny od liczby niestawiennictwa (art. 33 ust. 4 pkt 3).
Wraz z utratą statusu osoby bezrobotnej, bezrobotny traci wszelkie inne uprawnienia przysługujące na podstawie w/w ustawy. Dalej organ odwoławczy wskazał, że z treści powołanych przepisów wynika, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie nie skutkuje pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej tylko w przypadku, gdy zobowiązany w terminie 7 dni powiadomi właściwy urząd o przyczynie niestawiennictwa i przyczyna ta będzie uzasadniona. Obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Wskazał także, że zakreślony 7 dniowy termin jest terminem o charakterze materialnoprawnym, który nie podlega przedłużeniu ani przywróceniu.
Wojewoda podkreślił, że w przedmiotowej sprawie M. P. nie stawił się w wyznaczonym na dzień 14 października 2014 r. terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł.. Powyższy termin był stronie znany od dnia poprzedniej wizyty w urzędzie, co miało miejsce w dniu 3 lipca 2014 r. Fakt poinformowania o kolejnym terminie wizyty został potwierdzony przez skarżącego poprzez złożenie podpisu w karcie rejestracyjnej bezrobotnego. Ponadto w dniu rejestracji strona otrzymała informację o prawach i obowiązkach bezrobotnego, co potwierdziła własnoręcznym podpisem.
Tym samym skarżący był pouczony o skutkach niestawiennictwa w terminie. Jednocześnie M. P. w ustawowym terminie 7 dni nie poinformował Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Tym samym podniesione w odwołaniu argumenty, co do przyczyn niestawiennictwa skarżącego pozostają bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. P. oświadczył, że w maju 2010 r. uległ wypadkowi komunikacyjnemu, którego następstwem była konieczność długotrwałego leczenia. Następstwa tego wypadku odczuwane są przez niego do chwili obecnej. W jego ocenie niestawiennictwo w wyznaczonym terminie w Urzędzie Pracy, jak również nie stawienie się w dniu 6 października 2014 r. na wyznaczoną wizytę u lekarza, miało związek z udarem mózgu, który przeszedł w dniu 4 listopada 2014 r. Zarzucił, że Wojewoda [...] niedokładnie przeanalizował akta sprawy i nie dokonał oceny stanu jego zdrowia. Ustawowy zwrot uzasadniona przyczyna jest pojęciem niedookreślonym i urząd pracy winien stosować prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny. Do skargi strona załączyła obszerną dokumentację medyczną.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Obecny na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. M. P. oświadczył, że popiera skargę. Wyjaśnił, że nie wie czemu nie stawił się w wyznaczonym terminie w urzędzie. Taka sytuacja zdarzyła mu się po raz pierwszy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t. j.)- dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a)naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając pod kątem opisanych wyżej kryteriów zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.).
Zgodnie z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni (art. 33 ust. 3 ustawy).
Stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. W myśl natomiast art. 75 ust. 3 ustawy, bezrobotny, który w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy.
Ponadto, zgodnie z art. 33 ust. 4c ustawy, w przypadku pozbawienia statusu bezrobotnego lub poszukującego pracy na wskazany okres ponowne nabycie statusu bezrobotnego lub poszukującego pracy może nastąpić w wyniku ponownej rejestracji, po upływie tego okresu, przy spełnieniu warunków zawartych w ustawie do ich nabycia.
Z powyższego wynika, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. W celu potwierdzenia tej gotowości i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do właściwego powiatowego urzędu pracy. Obowiązek ten wynika z art. 33 ust. 3 powołanej ustawy. Podstawę wydania decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, aby zaistniały obie podstawy do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej z art. 33 ust. 4 pkt 4, to musi taka osoba nie stawić się w wyznaczonym terminie oraz w terminie siedmiodniowym liczonym od dnia, w którym miała się stawić w organie administracji nie powiadomić o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
Przepis zatem nakłada na bezrobotnego obowiązek powiadomienia organu administracji publicznej, do którego miał określonego dnia zgłosić się, o uzasadnionej przyczynie niemożności stawienia się w tym dniu.
Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie miało wyjaśnienie okoliczności związanych z uzasadnieniem przyczyn niestawiennictwa skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w dniu [...] r.
Z odwołania od decyzji organu I instancji wynika, że skarżący usprawiedliwiając niestawienie się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie argumentował, iż zapomniał o tym fakcie.
Organ odwoławczy nie uwzględnił podnoszonych okoliczności, uznając, że skoro skarżący miał obowiązek potwierdzenia gotowości do pracy w dniu 14 października 2014 r. i nie usprawiedliwił przyczyn swojego niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w tym dniu, to należy pozbawić go statusu osoby bezrobotnej.
W ocenie Sądu z powyższą argumentacją należy się zgodzić. Z treści powołanego wcześniej przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy wynika bowiem, że organ wydaje decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego, gdy bezrobotny nie zgłosi się w wyznaczonym terminie do urzędu pracy i jednocześnie: 1) w ogóle nie powiadomi o przyczynie nieobecności, 2) uczyni to po upływie wskazanego terminu, 3) podana przyczyna nieobecności nie zostanie uznana za zasadną. Trzeba podkreślić, iż powołany przepis jednoznacznie określa ciążące na bezrobotnym obowiązki i odnosi je między innymi do powiadomienia w określonym terminie o uzasadnionej, a nie jakiejkolwiek przyczynie niestawiennictwa w urzędzie pracy. Z przepisu tego wynika zatem, że nie każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę.
Ponadto to nie organ zobowiązany jest do ustalania i wyjaśniania przyczyny niezgłoszenia się bezrobotnego. Bezrobotny sam musi usprawiedliwić swą nieobecność przez wykazanie uzasadnionej przyczyny swej absencji.
Użyty przez ustawodawcę w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy zwrot "uzasadniona przyczyna", jak słusznie zauważył skarżący, jest pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść ustalać musi organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednak, że uzasadnione przyczyny, to okoliczności, na które bezrobotny nie miał wpływu, a więc przeszkody powstałe niezależnie od jego woli, np. choroba czy brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji publicznej. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych z winy bezrobotnego, nawet tylko lekkomyślności czy niedbalstwa.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący w wyznaczonym terminie nie stawił się w urzędzie pracy i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Tym samym w dniu 14 października 2014 r. M. P. nie wykazał swej gotowości do podjęcia pracy. Podkreślić należy, że skarżący nie stawił się w urzędzie pracy z własnej winy. Usprawiedliwianie się przez skarżącego okolicznością, iż o obowiązku tym zapomniał, nie daje podstaw do odmowy zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jednorazowe zaniedbanie obowiązku, o którym mowa w powyższym przepisie, obligowało zatem organ zatrudnienia do pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku na okres 120 dni od dnia niestawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy.
Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje także podnoszona przez skarżącego okoliczność złego stanu zdrowia oraz fakt przejścia w dniu 4 listopada 2014 r. udaru mózgu. Sąd nie neguje stanu zdrowia skarżącego, potwierdzonego załączoną do akt obszerną dokumentacją medyczną. Jednakże fakt wystąpienia u skarżącego udaru mózgu miał miejsce po wniesieniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, a więc także po upływie ustawowego 7 dniowego terminu przewidzianego do powiadomienia właściwego urzędu pracy o uzasadnionych przyczynach niestawiennictwa w wyznaczonym terminie.
Również podniesiona przez skarżącego okoliczność wypadku komunikacyjnego, któremu uległ w 2010 r. i wynikający z tego faktu stan zdrowia strony pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Powyższa okoliczność nie stanowiła bowiem przeszkody do stawiennictwa skarżącego na wcześniej wyznaczonych terminach w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł.. Ponadto okoliczność ta została podniesiona przez skarżącego dopiero na etapie skargi, a więc także z uchybieniem 7 dniowego terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Należy ponadto zwrócić uwagę, że okoliczności, które M. P. podniósł w skardze, jako przyczyny usprawiedliwiające niestawiennictwo w Urzędzie Pracy w dniu 14 października 2014 r. nie mogły podlegać ocenie przez organ w toku postępowania administracyjnego, bowiem strona nie podniosła ich chociażby w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Za niezasadny zatem należy uznać zarzut strony o braku odniesienia się przez organ odwoławczy do jego złego stanu zdrowia.
Istotne jest również, że określony w powołanym przepisie 7 dniowy termin do powiadomienia właściwego urzędu pracy o uzasadnionych przyczynach niestawiennictwa, jak już wcześniej wskazano, jest terminem o charakterze materialnoprawnym, co oznacza, że w razie jego niedochowania, nie podlega on przywróceniu.
Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
e.o.