Uzasadnienie
K.J. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za wrzesień 2009 roku. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Ze złożonego na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach oraz informacji nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego wynika, że skarżący wspólnie z rodzicami prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest emerytura jego ojca w wysokości 1.295 zł miesięcznie, matka wnioskodawcy nie posiada żadnego dochodu, w związku z wypadkiem samochodowym, któremu uległa jest inwalidką niezdolną do pracy zarobkowej i wymagającą opieki. Źródłem utrzymania wnioskodawcy jest działalność gospodarcza z której kwotę 400 zł miesięcznie przekazuje on jako wkład w koszty utrzymania wspólnego gospodarstwa domowego rodzicom. Wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnego majątku, a teren na którym prowadzi działalność gospodarczą wynajmuje od PKP. Z nadesłanego zeznania podatkowego za 2013 rok wynika, że z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej strona uzyskała przychód w wysokości 215.474 zł poniosła koszty w wysokości 213.001 zł osiągając dochód rzędu 2.473 zł Z nadesłanych deklaracji VAT-7 wynika, że od sierpnia do listopada 2014 roku przychody jego firmy kształtowały się na poziomie ok 18.000-19.000 zł miesięcznie.
Skarżący na żądanie referendarza sądowego nadesłał wyciąg z rachunku bankowego z kredytem odnawialnym w wysokości 30.000 zł, kredyt ten na dzień występowania ze skarga był prawie w 100% wykorzystany. Z nadesłanego wyciągu wynika jednak, że wnioskodawca posiada jeszcze inny rachunek bankowy z którego w dniu 17 listopada przelał 1.000 zł na rachunek z którego wyciąg przedstawił.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Wniosek jest częściowo zasadny.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.
We wniosku o przyznanie prawa pomocy K.J. wskazał, że wobec tego, że nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z rodzicami. Jego ojciec posiada emeryturę w wysokości 1.295 zł netto miesięcznie, matka jest inwalidką bez dochodów, zaś skarżący w kosztach utrzymania wspólnego gospodarstwa domowego według oświadczenia partycypuje kwotą 400 zł miesięcznie. Wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnego majątku, a teren na którym prowadzi działalność gospodarczą wynajmuje od PKP. Z nadesłanego zeznania podatkowego za 2013 rok wynika, że z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej strona uzyskała przychód w wysokości 215.474 zł poniosła koszty w wysokości 213.001 zł osiągając dochód rzędu 2.473 zł Z nadesłanych deklaracji VAT-7 wynika, że od sierpnia do listopada 2014 roku przychody jego firmy kształtowały się na poziomie ok 18.000-19.000 zł miesięcznie.
Z wyciągu z rachunku bankowego skarżącego wynika, że na dzień występowania ze skargą jego kredyt odnawialnym w wysokości 30.000 zł, był prawie w 100% wykorzystany, jednak rachunek ten nie jest jedynym posiadanym przez wnioskodawcę, bowiem z innego rachunku w dniu 17 listopada dokonał on na niego przelewu w wysokości 1.000 zł. Uwzględniając powyższe, wysokość wpisu od skargi w sprawie niniejszej (100 zł) oraz fakt, że przed tutejszym sądem, ze skarg wnioskodawcy równocześnie zawisło 5 spraw a łączna wysokość wpisów obciążających skarżącego zamyka się kwotą 591 zł, stosownie do treści art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać, że skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny. Twierdzeniom strony o braku jakichkolwiek środków z których mogłyby zostać pokryte należności sądowe przeczy bowiem fakt, że w dalszym ciągu skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której miesięczne przychody wahają się w granicach 18.000-19.000 zł, a więc znacznie przekraczają wysokość wymaganych opłat sądowych.
Wnioskodawca nie przedstawił także dokumentów księgowych umożliwiających ustalenie wyniku finansowego prowadzonej działalności gospodarczej za 2014 roku, zamiast bowiem rachunku zysków i strat lub wyciągu a PKPiR o co był wyzwany przesłał jedynie sporządzony przez siebie wyciąg z księgi podatkowej za miesiące od sierpnia do listopada. Powyższe nie pozwala na przyjęcie tezy o całkowitej utracie możliwości sfinansowania kosztów wszczętych postępowań sądowych. Należy podkreślić, że opłaty sądowe, do których zalicza się także wpis od skargi, stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienie od obowiązku ich ponoszenia stanowi odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego uiszczania, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP. Dlatego też mogą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli. (por.: M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Zakamycze 2005, s. 594). Obowiązkiem strony jest partycypacja w kosztach postępowania, nawet jeżeli miałoby to nastąpić z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny i poczynienie oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania, które w przepadku skarżącego w znacznej części są pokrywane przez rodziców.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
U.K.