Uzasadnienie
Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] orzekł o zawieszeniu Panu M. W. wypłaty świadczenia przedemerytalnego od dnia 6 marca 2004 r.
Jako przyczynę zawieszenia wypłaty podał zaistnienie przesłanki art. 37n ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tekst jedn. Dz.U z 2003 r. Nr 58 poz.514 ze zm./.
Pan M. W. odwołał się od decyzji do Wojewody [...].
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].
W uzasadnieniu orzeczenia stwierdził:
Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] nr [...], przyznał M. W. od dnia 3 stycznia 2001 r. zasiłek przedemerytalny w wysokości 120 % zasiłku podstawowego.
Skarżący podjął zatrudnienie od dnia 1 lutego 2001 r. Wobec tego Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] wstrzymał wypłatę zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 lutego 2001 r.
Po ustaniu zatrudnienia Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] wznowił wypłatę zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 marca 2004 r.
W dniu 16 marca 2004 r. M. W. wystąpił z wnioskiem o przyznanie świadczenia przedemerytalnego.
Następnie w dniu 26 kwietnia 2004 r. wystąpił z wnioskiem o rezygnację z zasiłku przedemerytalnego z uwagi na złożony wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego.
Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] orzekł o utracie przez Pana M. W. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 marca 2004 r. Jednocześnie decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o przyznaniu skarżącemu prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 6 marca 2004 r. w wysokości 200 % kwoty zasiłku podstawowego.
Skarżący zawiadomił organ I instancji, że w okresie od dnia 15 marca 2004 r. do 30 czerwca 2004 r. pracował na umowę zlecenie w Spółdzielni Pracy A w Ł. W związku z powyższym zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] została zawieszona wypłata świadczenia przedemerytalnego od dnia 6 marca 2004 r.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art.30 ust.1 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o świadczeniach przedemerytalnych stosuje się przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przez sprawy wszczęte i niezakończone rozumie się również wnioski o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożone przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych podlegające rozpatrzeniu po dniu przejęcia w związku z art.73l ust.2 i art.27 ust.1 pkt 5 i 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Skarżący złożył wniosek dotyczący przyznania świadczenia przedemerytalnego w dniu 16 marca 2004 r., a więc przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych, wobec czego wniosek ten podlegał rozpatrzeniu na podstawie przepisów art.37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Stosownie do treści art.37n ust.2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do świadczenia przedemerytalnego ulega zawieszeniu w przypadku podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli łączna kwota przychodów, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanych w danym miesiącu z tytułu zatrudnienia i innej pracy zarobkowej oraz otrzymywanego świadczenia przedemerytalnego byłaby wyższa od kwoty 200 % zasiłku, o którym mowa w art.24 ust.1.
W myśl art.24 ust.1 powołanej wyżej ustawy wysokość zasiłku dla bezrobotnych wynosi 504,20 zł miesięcznie.
Pan M. W. w okresie od 15 marca do 30 czerwca 2004 r. był zatrudniony na umowę zlecenie i otrzymywał wynagrodzenie w kwocie 100 zł miesięcznie oraz 10 % od sprzedaży netto wyrobów gotowych. Skarżącemu przyznano prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia 6 marca 2004 r. w wysokości maksymalnej 200 % kwoty zasiłku podstawowego.
Zważając na fakt, iż suma przyznanego świadczenia przedemerytalnego i wynagrodzenia z tytułu zawartej umowy zlecenia przekraczała w marcu 2004 r. 200 % zasiłku podstawowego dla bezrobotnych, skarżącemu zawieszono wypłatę świadczenia od dnia 6 marca 2004 r. W sytuacji skarżącego otrzymującego świadczenie przedemerytalne w maksymalnej wysokości 200 % zasiłku podstawowego, jakikolwiek przychód z tytułów wymienionych w art.37 n ust.2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, powoduje zawieszenie wypłaty świadczenia przedemerytalnego.
Pan M. W. w dniu 29 listopada 2004 r. zaskarżył decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego - art.37n ust.2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art.7, 8, 77 i 80 kpa.
W uzasadnieniu skargi podniósł niewyjaśnieni przez organ II instancji istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Stwierdził, iż art.37n ust.2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przewiduje zawieszenie prawa do świadczenia przedemerytalnego, gdy uprawniony uzyska przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych o określonej wysokości.
Zgodnie z przepisem art.11 ust.1 ustawy o podatku dochodowym przychodem osób nieprowadzących działalności gospodarczej są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje odpowiedzi na pytanie, czy i kiedy skarżący faktycznie otrzymał wynagrodzenie z tytułu zawartej umowy zlecenia.
Ustalenie, w którym miesiącu nastąpiła wypłata wynagrodzenia ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż od tego zależy możliwość uznania, że skarżący osiągnął przychód w kwocie przekraczającej 200 % zasiłku za poszczególne miesiące, co z kolei mogłoby być podstawą do zawieszenia wypłaty świadczenia.
Zdaniem skarżącego decyzja Wojewody narusza zasadę, o której mowa w art.8 kpa. Organ I instancji zwlekał z wydaniem decyzji przyznającej świadczenie przez okres ponad 3 miesięcy. Gdyby decyzja ta została wydana niezwłocznie po złożeniu wniosku przez skarżącego i skarżący otrzymałby tę decyzję nie podejmowałby zatrudnienia, narażając się na zawieszenie prawa do wypłaty świadczenia.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art.151 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U nr 153, poz.1270/ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kpa lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Organy administracyjne obu instancji, jak trafnie podnosi skarżący, wydały decyzje naruszając przepisy art.7, 77 § 1 i 80 kpa.
Nie ustalając dokładnie istotnych w sprawie okoliczności przyjęły, iż Pan M. W. już w miesiącu marcu 2004 r. osiągnął przychód z tytułu umowy zlecenia, zawartej ze Spółdzielnią Pracy A w Ł. Zgodnie z art.37n ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t. jedn. Dz.U z 2003 r., Nr 58 poz.514 ze zm./ prawo do świadczenia przedemerytalnego ulega zawieszeniu w przypadku podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli łączna kwota przychodów, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanych w danym miesiącu z tytułu zatrudnienia i innej pracy zarobkowej oraz otrzymanego świadczenia przedemerytalnego byłoby wyższe od kwoty 200 % zasiłku, o którym mowa w art.24 ust.1.
W przypadku skarżącego, któremu przyznano świadczenie przedemerytalne w maksymalnej wysokości 200 % zasiłku podstawowego, jakkolwiek przychód z tytułów wymienionych w art.37n ust.2 pkt 2 powołanej ustawy spowodowałby zawieszenie wypłaty świadczenia przedemerytalnego.
Organy wydając decyzje oparły się na treści umowy zlecenia i zaświadczeń przedstawionych przez Spółdzielnię Pracy A o wysokości wynagrodzeń Pana M. W. w okresie od marca do czerwca 2004 r. Uznały, że kwoty wskazane w tych dokumentach odpowiadają przychodom skarżącego.
Tymczasem w myśl art.11 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. Podatek dochodowy od osób fizycznych /t. jedn. Dz.U 00 Nr 14, poz.176/ przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Należy zatem przyjąć, iż przychód /a w konsekwencji dochód/ pojawia się dopiero wtedy, gdy podatnik otrzymuje pieniądze, albo kiedy pieniądze są postawione do jego dyspozycji, a nie w chwili samego stwierdzenia przez osobę zobowiązaną, że podatnikowi przysługują należności w określonej wysokości (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 1994 r. SA/Wr 1804/93 - POP 1996/5/160).
Wojewoda rozpatrując odwołanie M. W. od decyzji organu I instancji przed wydaniem orzeczenia nie podjął czynności, zmierzających do ustalenia, czy i kiedy skarżący faktycznie otrzymał wynagrodzenie należne mu od spółdzielni.
Nie ustalił, czy wynagrodzenie przekazane zostało skarżącemu już w miesiącu marcu 2004 r. Kwestia ta wymagała wyjaśnienia, bowiem skarżący podnosi, iż jego wierzytelności wobec spółdzielni były wypłacane z opóźnieniem.
Wobec naruszenia przepisów art.7 i 77 § 1 kpa organ wydając decyzję nie był w stanie prawidłowo ocenić, czy zawieszenie wypłaty świadczenia przedemerytalnego nastąpić mogło już od dnia 6 marca 2004 r.
Nie można natomiast uznać za słuszny podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art.8 kpa. Co prawda decyzja o przyznaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego została wydana dopiero po upływie 3 miesięcy od złożenia wniosku przez Pana M. W., to zauważyć trzeba, że był on wcześniej informowany przez organ administracyjny o możliwości zawieszenia uprawnień do zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego w przypadku podjęcia zatrudnienia. W okresie oczekiwania na rozpatrzenie wniosku skarżący mógł zwrócić się do urzędu pracy z prośbą o wyjaśnienie, czy podjęcie zatrudnienia w spółdzielni A będzie miało wpływ na jego sytuację prawną.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.145 § 1 pkt 1c w związku z art.135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. Organ ponownie rozpoznając sprawę podejmie czynności zmierzające do ustalenia dokładnych dat wypłacenia skarżącemu przez Spółdzielnię Pracy A wynagrodzenia za miesiące od marca do czerwca 2004 r., z tytułu zawartej z nim umowy zlecenia.
Sąd na podstawie art.152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 powołanej wyżej ustawy w zw. z § 13 ust.2 pkt 1c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U Nr 163, poz.1349 ze zm./.