Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r. o nałożeniu na A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł.
W skardze na powyższą decyzję spółka wniosła o wstrzymanie jej wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, gdyż tylko tego rodzaju akty lub czynności mogą wywołać negatywne skutki, o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Wniosek skarżącej spółki dotyczy decyzji, której przedmiotem jest kara pieniężna nałożona na podstawie art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2013r., poz. 1414 ze zm.). Zgodnie z art. 93 ust. 2 tej ustawy decyzja ostateczna o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi (pkt 1), cofnięcia skargi (pkt 2) lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi (pkt 3). Przez decyzję ostateczną rozumieć należy decyzję, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 16 § 1 k.p.a.). Decyzja ostateczna o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym uzyskuje zatem przymiot wykonalności dopiero po upływie 30 dni od jej doręczenia, który to okres czasu odpowiada terminowi do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, określonemu w art. 53 § 1 p.p.s.a., z tym jednak zastrzeżeniem, że w przypadku wniesienia skargi przymiot ten uzyskuje dopiero z chwilą: odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
Uzyskanie przymiotu wykonalności, w myśl art. 94 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, konkretyzuje natomiast obowiązek uiszczenia kary pieniężnej na właściwy rachunek bankowy w terminie 14 dni do dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się wykonalna.
Zaskarżona decyzja nie posiada zatem na obecnym etapie postępowania przymiotu wykonalności. Brak przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji uzasadnia odmowę uwzględnienia wniosku.
Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
k.p.