Uzasadnienie
III SA/Łd 1114/04
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 87 poz. 960 z późń. zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. i Z. S. od decyzji Burmistrza Miasta O. w przedmiocie wymeldowania P. K. z pobytu stałego w O. przy ulicy A Nr 7 m. 19 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że podziela argumenty i stanowisko organu I instancji w zakresie spełnienia przesłanek wynikających z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W świetle tego przepisu organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
W ocenie Wojewody [...] zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy uzasadniał twierdzenie, że P. K. zameldowany na pobyt stały w O. przy ulicy A 7 m. 19 opuścił miejsce stałego zameldowania w 1986 roku nie dopełniając obowiązku wymeldowania się. Spełnione zatem zostały określone w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych przesłanki wymeldowania.
Również sami skarżący w odwołaniu nie kwestionowali wydanej decyzji w tym zakresie uznając, że decyzja o wymeldowaniu P. K. z pobytu stałego pod adresem O. ulica A 7 m. 19 jest w tej części zasadna.
W zakresie pozostałych zarzutów odwołania oraz żądania skarżących o jednoczesne załatwienie w ramach toczącego się postępowania o wymeldowanie P. K. roszczeń finansowych rekompensujących straty moralne i szkody finansowe poniesione przez skarżących w związku z zameldowaniem P. K. w ich mieszkaniu, Wojewoda [...] stwierdził, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ nie jest uprawniony do wyjaśnienia spornych kwestii finansowych. Uznając więc, że decyzja Burmistrza Miasta O. nie narusza prawa Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny skarżący podnieśli zarzuty dotyczące wadliwości postępowania administracyjnego oraz wydanych decyzji oraz żądali uchylenia decyzji Wojewody [..] jako naruszającej prawo i zasady współżycia społecznego.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie argumentując, że granice rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu wyznacza art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W tej sytuacji wszystkie pozostałe zarzuty skarżących dotyczące decyzji Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym w P. z dnia [..] o przydziale lokalu zamiennego na rzecz skarżących oraz żądanie rozliczenia kosztów za korzystanie z lokalu przy ulicy A 7 m. 19 w O. jak również kwestia ustosunkowania się do skarg kierowanych do Burmistrza Miasta O. na urzędników organu meldunkowego i administratora bloku TBS nie mogły być przedmiotem rozstrzygnięcia. Wszelkie roszczenia finansowe podlegają bowiem kognicji właściwego sądu powszechnego. W ocenie Wojewody [...] brak jest również podstaw do odpowiedzialności cywilnej organu z tytuły wydania zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2005 roku skarżący Z. S. oświadczył, że cofa skargę. Pouczony przez przewodniczącego o skutkach cofnięcia skargi podtrzymał złożony wniosek o cofnięciu skargi i zobowiązał się do dostarczenia w terminie 7 dni oświadczenia żony - skarżącej J. S. o cofnięciu skargi. We wskazanym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło oświadczenie skarżącej J. S. o cofnięciu skargi. W oświadczeniu tym skarżąca napisała, że decyzja o wymeldowaniu P. K. jest zasadna dlatego też wycofuje wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270): Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W przedmiotowej sprawie skarżący cofnęli skargę uznając, że decyzja Wojewody [...] z dnia [....] Nr [...] o wymeldowaniu P. K., która była przedmiotem zaskarżenia jest zasadna. Sąd uznając, że cofnięcie skargi nie ma na celu obejścia prawa ani utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności uwzględnił wniosek skarżących.
W tej sytuacji mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.