Uzasadnienie
III SA/Łd 1118/04
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania M. B., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] orzekającą o utracie przez M. B. prawa do dodatku szkoleniowego za okres od 20 sierpnia 2004 r. do 17 września 2004 r.
Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy podał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 41 ust. 1, art. 80 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001)
Jak wynika z załączonych akt administracyjnych M. B. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 1 w Ł. w dniu 16 maja 2001 r. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o uznaniu M. B. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji oraz o braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego.
W dniu 9 sierpnia 2004 r. pomiędzy Powiatowym Urzędem Pracy Nr 1 w Ł., a M. B. zawarta została umowa dotycząca jej uczestnictwa w szkoleniu “Pomoc szwalni- brygadzista" w terminie 11 sierpnia – 17 września 2004 r.
Decyzją z dnia [...] przyznane zostało M. B. prawo do dodatku szkoleniowego w wysokości 20 % zasiłku podstawowego od dnia 11 sierpnia 2004 r. do dnia zakończenia szkolenia, o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę statusu osoby bezrobotnej.
Od dnia 20 sierpnia 2004 r. do dnia 17 września 2004 r. M. B. nie uczestniczyła w szkoleniu ale przedstawiła zaświadczenie lekarskie, potwierdzające jej niezdolność do pracy w tym okresie.
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie 9 ust. 1 pkt 14 lit b, art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99 poz. 1001), orzekł o utracie prawa do dodatku szkoleniowego od 20 sierpnia 2004 r. do 17 września 2004 r. wskazując, że za powyższe dni prawo do dodatku szkoleniowego nie przysługuje, ponieważ strona nie uczestniczyła w szkoleniu i nie ukończyła tego szkolenia.
W odwołaniu od tej decyzji M. B. wnosiła o wypłatę dodatku szkoleniowego za cały okres trwania szkolenia. Wskazywała, że powodem nieukończenia kursu była choroba spowodowana złymi warunkami panującymi w miejscu, gdzie przeprowadzano szkolenie.
Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje dodatek szkoleniowy, z zastrzeżeniem art. 52.
Skarżąca w związku ze skierowaniem jej na szkolenie przez Starostę nabyła prawo do dodatku szkoleniowego od dnia 11 sierpnia do dnia zakończenia szkolenia. Skoro następnie z powodu złego stanu zdrowia M. B. nie uczestniczyła w szkoleniu od dnia 20 sierpnia 2004 r. do 17 września 2004 r., w świetle art. 41 ust. 1 wskazanej ustawy, dodatek szkoleniowy za ten okres jej nie przysługuje.
Organ odwoławczy powołał także art. 80 ustawy, zgodnie z którym bezrobotny zachowuje prawo do zasiłku lub stypendium za okres udokumentowanej niezdolności do pracy, za który na podstawie odrębnych przepisów pracownicy zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa.
W ocenie organu z powyższego przepisu wynika, że ustawodawca nie przewiduje, iż bezrobotny zachowuje prawo do dodatku szkoleniowego w przypadku, gdy jest niezdolny do pracy w okresie przypadającym w terminie zajęć w ramach szkolenia, na które został skierowany przez Starostę.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. B. wnosiła o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]wnosił o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.
Oznacza to, że sąd administracyjny badając legalność zaskarżonej decyzji ocenia, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Decyzja lub postanowienie, stosownie do art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270), podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi:
1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy 2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania 3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jednocześnie podkreślić należy, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie skargę należało uwzględnić z uwagi na naruszenie przez organy orzekające w sprawie zarówno przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenie przepisów prawa materialnego,.
Nie budzi wątpliwości, że w myśl art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) skarżącej w okresie odbywania szkolenia, na które została skierowana przysługiwało prawo do dodatku szkoleniowego wypłacanego na zasadach i wysokości określonej w tej ustawie. Prawo to M. B. nabyła na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], która jest decyzją ostateczną.
Stosownie do art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na jej podstawie, zachowywały moc dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie wymienionych przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r Nr 58 poz. 514 ze zm.) m.in. art. 36 ust. 1 pkt 1-5 tej ustawy. Z mocy tego przepisu, w dacie wydania przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji przyznającej M. B. prawo do dodatku szkoleniowego, obowiązywało rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r w sprawie szczegółowych zasad przyznawania świadczeń określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 25 poz. 132 ze zm.). Oznacza to, że prawo do dodatku szkoleniowego zostało przyznane skarżącej na zasadach określonych w tym rozporządzeniu, co zostało całkowicie pominięte przez organy orzekające w sprawie.
Zgodnie z § 3 tego rozporządzenia, prawo do dodatku szkoleniowego lub stypendium za okres szkolenia lub stażu u pracodawcy przysługuje od dnia rozpoczęcia szkolenia lub stażu, a ustaje z dniem jego zakończenia lub zaprzestania uczestnictwa bezrobotnego w szkoleniu lub stażu. Dodatek szkoleniowy lub stypendium nie przysługuje za dni nie usprawiedliwionej nieobecności na szkoleniu lub stażu.
Z brzmienia cytowanego przepisu wynika jednoznacznie, że utrata prawa do dodatku szkoleniowego następuje tylko za dni nie usprawiedliwionej nieobecności na szkoleniu.
W przypadku gdyby nieobecność skarżącej na szkoleniu w dniach 20.08. – 17.09. 2004 r. okazała się usprawiedliwiona, nie byłoby więc podstaw do wydawania decyzji i orzekania o utracie za te dni prawa do dodatku szkoleniowego.
Okoliczność ta nie była przedmiotem rozważań ani organu pierwszej ani drugiej instancji mimo, iż skarżąca złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy dwa zaświadczenia lekarskie stwierdzające jej niezdolność do pracy w dniach, w których nie uczestniczyła w szkoleniu, co stanowiło naruszenie przepisów postępowania - art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ administracji winien więc ocenić, czy skarżąca zgodnie z wymogami ustawy usprawiedliwiła swoją nieobecność na szkoleniu, czy też należy uznać jej nieobecność za nieusprawiedliwioną.
Dla porządku należy także wskazać, że z dniem 8 października 2004 r weszło w życie rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. Nr 219, poz. 2222), wydane na podstawie art. 83 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a tym samym uchylone zostało rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r w sprawie szczegółowych zasad przyznawania świadczeń określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 25 poz. 132 ze zm.).
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) i a) oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Orzekanie na podstawie art. 152 p.p.s.a. w niniejszej sprawie Sąd uznał za bezprzedmiotowe.