Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., znak: [...] Wójt Gminy W. na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909 z późn. zm.) zezwolił M. N. i S. K. - wspólnikom Spółki cywilnej firmy A. z siedzibą w O. na organizację i prowadzenie imprez masowych w miejscowości W. przy ul. P. 5, w okresie od 28 listopada 2008 r. do 28 listopada 2009 r., zgodnie z załączonym terminarzem imprez.
W dniu 2 sierpnia 2011 r. S.S., wystąpił do Kolegium Odwoławczego w P. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wnioskodawca zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 8 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 10 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909 z późn. zm.) w związku z § 3 ust. 1 i 3 oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2003 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej organizatorów imprez masowych (Dz. U. Nr 220, poz. 2179). Zdaniem wnioskodawcy rażące naruszenie prawa polegało na tym, że organ wydał decyzję zezwalającą na organizowanie imprez masowych (dyskotek w klubie A. w W.) mimo, iż organizator nie posiadał ważnego, wymaganego przez przepisy, ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej organizatorów imprez masowych za szkody wyrządzone uczestnikom imprez masowych.
Postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 61a k.p.a., odmówiło wszczęcia na żądanie S. S. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. znak: [...] z dnia [...] r., z uwagi na brak przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.
W dniu 26 sierpnia 2011 r. S.S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Wójta W. z dnia [...] r. lub w przypadku gdyby okazało się, że przedmiotowa decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazanie okoliczności, z powodu których organ nie stwierdził nieważności decyzji (art. 158 § 2 k.p.a) lub ewentualnie wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z urzędu. W uzasadnieniu wniosku skarżący zarzucił, że orzekający w sprawie organ pominął całkowicie drugą część przepisu art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Skarżący podniósł, iż domaga się stwierdzenia nieważności decyzji organu gminy, ponieważ w takim przypadku będzie mógł dochodzić roszczeń odszkodowawczych od gminy za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej. Zdaniem skarżącego przeprowadzenie imprezy, która nie jest objęta obowiązkowym OC jest naruszeniem prawa uczestnika tej imprezy do udziału w niej w sposób bezpieczny, z przekonaniem, iż zostały zapewnione wszelkie przewidziane prawem środki mające służyć zagwarantowaniu naprawienia szkody odniesionej w wyniku tej imprezy. Wskazał, iż jego interes prawny konkretyzuje się w przepisach prawa materialnego o odpowiedzialności władzy publicznej, tj. art. 77 ust. 1 Konstytucji RP, art. 415 oraz 417-4172 Kodeksu cywilnego, statuujących odpowiedzialność odszkodowawczą władzy publicznej (w tym gminy) za niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej.
Postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, tj. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie z treścią art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie "interesu prawnego" nie zostało, co prawda normatywnie zdefiniowane, jednakże w piśmiennictwie i judykaturze przeważa pogląd, że interes prawny występuje wówczas, gdy strona - w rozumieniu procesowym - może lub powinna, na podstawie obowiązującego prawa, uzyskać konkretną korzyść albo może lub powinna być obarczona powinnością określonego zachowania, jednakże po skonkretyzowaniu tego aktem (lub czynnością) organu administracji publicznej.
Chodzi tu o unormowanie, które daje osobie zainteresowanej możność określonego zachowania się, a zatem stwarza na rzecz tej osoby podmiotowe prawo publiczne. O istnieniu interesu prawnego decyduje ostatecznie istnienie przepisu prawa administracyjnego, na podstawie którego organ administracji publicznej mógłby ukształtować prawa i obowiązki określonego podmiotu. Ustalenie zatem interesu prawnego sprowadza się do wykazania związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99, Lex nr 47938).
Odnosząc powyższe unormowania do okoliczności faktycznych, jakie zaistniały w rozpoznawanej sprawie organ podkreślił, że materialnoprawną podstawę wydania decyzji z dnia [...] r. stanowił art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem wójt, burmistrz albo prezydent miasta wydaje zezwolenie na przeprowadzenie imprezy masowej albo odmawia jego wydania w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku przez organizatora imprezy. Stronami powyższego postępowania byli zatem M. N. i S. K. - wspólnicy spółki cywilnej A..
Skarżący żądający stwierdzenia nieważności tej decyzji nie był oczywiście stroną postępowania w sprawie wydania powyższego zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej. W postępowaniu tym nie można doszukać się jego interesu prawnego w przedstawionym wcześniej rozumieniu. Kolegium podniosło, że S.S., aczkolwiek uważa się za stronę postępowania, jako że jego zdaniem stwierdzenie nieważności decyzji może mieć wpływ na wynik postępowania przed Sądem Okręgowym w P., a także ewentualną odpowiedzialność odszkodowawczą Gminy W., to jednak stroną postępowania nie jest, bowiem w sprawie ma jedynie interes faktyczny. Z faktu, że toczy się postępowanie sądowe z jego powództwa przeciwko wspólnikom spółki A. o odszkodowanie, zadośćuczynienie i rentę za szkodę i krzywdę doznaną w wyniku pobicia na dyskotece w klubie "A.", nie może wywodzić interesu prawnego w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej organizatorowi na przeprowadzenie imprezy masowej i skutków dla siebie z eliminacji tej decyzji.
Wywodzenie interesu prawnego z przepisów "prawa materialnego o odpowiedzialności władzy publicznej, tj. art. 77 ust. 1 Konstytucji, art. 415 oraz art. 417-4172 Kodeksu cywilnego, statuujących odpowiedzialność odszkodowawczą władzy publicznej (w tym gminy) za niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej" jest zdaniem organu odwoławczego bezpodstawne.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 28 k.p.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] roku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podtrzymując swoją dotychczasową argumentację odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych zaakcentował, iż stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Samo bowiem stwierdzenie przez organ właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji, że wnioskodawca nie brał udziału w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie, nie może przesądzać automatycznie o zaistnieniu ujemnej przesłanki podmiotowej uniemożliwiającej jego dalsze prowadzenie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wskazując dodatkowo, że decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem prawa, jednakże z uwagi na fakt, że wywołała ona nieodwracalne skutki prawne nie możliwe jest stwierdzenie jej nieważności.
W dniu 11 stycznia 2012 roku do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe, w którym pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż z uwagi na fakt, że ostateczną decyzją z dnia [...] roku, nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem prawa, jednakże z uwagi na fakt, że wywołała ona nieodwracalne skutki prawne nie możliwe jest stwierdzenie jej nieważności, cofa wniesioną skargę i wnosi o zwrot kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – [zwanej dalej w skrócie -p.p.s.a.], skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, że w rozpoznawanej sprawie żadna z przytoczonych wyżej negatywnych okoliczności nie zachodzi, Sąd działając w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie. O zwrocie wpisu od skargi rozstrzygnął zaś na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. m.ch.